Φαινόμενα

Αγωνίες με θέα
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Από τα Προπύλαια στο «Τσαντίρι», η αλλαγή του επικοινωνιακού πόστου αγωνιζόμενων εργαζομένων αποκαλύπτει τις αλλαγές των καιρών
Φαινόμενο των κρίσιμων καιρών η εμφάνιση- παρέμβαση στο «Αλ Τσαντίρι» εκπροσώπων των εργαζομένων στον Αlpha. Δεν είναι η πρώτη φορά. Με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου είχε φιλοξενήσει σχολιαρόπαιδα και παλαιότερα άλλες ομάδες εργαζομένων (Ολυμπιακή κ.ά.) που αγωνιούσαν για το μέλλον και πάντα διαβάζονται από ανακοινώσεις αγωνιστών μέχρι προκηρύξεις.

Κάποτε η μάχη της επικοινωνίας κάθε αγώνα, φοιτητικού, εργατικού κ.ά. δινόταν στα Προπύλαια. Κέντρο της πρωτεύουσας και κυρίως σημείο που, εκτός από πέρασμα για τα τρόλεϊ, αποτελεί και σύμβολο της διακίνησης των ιδεών, με τα κτίρια του Πανεπιστημίου στο φόντο. Εκεί απλώνονταν τα πανό, εκεί ακούγονταν τα συνθήματα από τις ντουντούκες, εκεί έβαζαν υπογραφές συμπαράστασης στους κατά καιρούς απεργούς και διαμαρτυρόμενους, οι περαστικοί.

Άλλαξαν οι εποχές και τα σημεία θέασης. Πλέον «Προπύλαια» του τηλεοπτικού πολιτισμού μας, σημείο περίοπτο- λόγω υψηλής τηλεθέασηςκαι την ίδια στιγμή «σύμβολο» της τηλεοπτικής διακίνησης ιδεών έχει γίνει το «Αλ Τσαντίρι» του Λάκη Λαζόπουλου.

Αναμενόμενο. Όχι επειδή το επιδίωξε ο ίδιος, αλλά γιατί σε αυτόν τον τόπο η σάτιρα του πολιτικομιντιακού σουρεαλισμού ταυτίζεται με την πραγματικότητα του Έλληνα. Δεν φταίει ο Λαζόπουλος αν η Ελλάδα που αναγνωρίζει το φιλοθεάμον κοινό είναι η Ελλάδα του «Τσαντιριού» του, ούτε για το γεγονός ότι η φαντασμαγορία των τηλεπαραθύρων έχει αντικαταστήσει αυτό που κάποτε λέγαμε διακίνηση ιδεών και γινόταν στους χώρους παραγωγής γνώσης, δηλαδή στα πανεπιστήμια.

Δεν είναι ευθύνη του Λάκη Λαζόπουλου που αυτό γίνεται πλέον στους χώρους παραγωγής θεάματος με όρους θεάματος.

Το γνωρίζει και ο ίδιος. Αυτό ακριβώς διαχειρίζεται. Γι΄ αυτό και δεν θα μπορούσε παρά να διαθέσει χώρο στην εκπομπή του για να ακουστεί η αγωνία των εργαζομένων στο κανάλι όπου εργάζεται και ο ίδιος και στο οποίο η αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος σήμανε ήδη αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις.

Ένας τεχνικός, μια δημοσιογράφος που ανήκει στη στρατιά των αθέατων εργατών της ενημέρωσης και όχι στον ολιγομελή θίασο των ακριβοπληρωμένων τηλεστάρ- δημοσιογράφων και μια εκπρόσωπος του διοικητικού τομέα του Αlpha, ο καθένας με τη σειρά του, χωρίς κραυγές και επαναστατικές ακρότητες μίλησαν για την αξία της δουλειάς, για την αγάπη τους σε αυτή και για την ανάγκη, ενδεχομένως, να μειωθούν κατ΄ ελάχιστο οι μισθοί των «golden boys» της τηλεοπτικής επιχείρησης για να διατηρηθούν εκείνοι των χαμηλόμισθων. Ούτε κατ΄ ελάχιστο δεν επέτρεψαν να υπάρξει χροιά συγκίνησης που θα μετέτρεπε την ενημέρωση του κοινού για το πρόβλημά τους σε τηλεοπτικό ριάλιτι. Σε χαμηλούς τόνους, χωρίς επαναστατικές εξάρσεις, και η δήλωση συμπαράστασης του Λάκη Λαζόπουλου προς τους εργαζομένους: «Ό,τι αποφασίσουν εγώ θα ακολουθήσω». Μπορεί να είναι από τους ελάχιστους αν όχι και ο μόνος που δεν έχει ανάγκη, αλλά σε αυτούς πάντα πέφτει ο ρόλος να σηκώσουν το βάρος μιας θαρραλέας και ηχηρής υπενθύμισης, ότι όσο και αν το τηλεοπτικό ριάλιτι επιμένει να καλλιεργεί την ατομική χαύνωση, η μαζική αντίδραση παραμένει όπλο των εργαζομένων, όλων εκείνων που διεκδικούν μέλλον και δικαίωμα στη δουλειά.


Θέατρο προβλημάτων και αλλαγών

Είναι πιθανότερο οι μιντιακές και δη οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις να είναι οι πρώτες που θα γίνουν θέατρο των αλλαγών, τις οποίες θα επιφέρει η παγκόσμια κρίση στην αγορά. Όχι μόνον γιατί αυτές αποτελούν ήδη το θέατρο του σύγχρονου καταναλωτισμού, οπότε αντανακλούν οποιαδήποτε αλλαγή στον τομέα αυτόν.

Αλλά και γιατί επιπλέον στη χώρα μας σέρνουν τις στρεβλώσεις ενός τοπίου που εξακολουθεί να λειτουργεί στην σκιά των νόμων, γεγονός που τις καθιστά ευάλωτες στις έντονες αλλαγές των καιρών.

Ειδικώς ο Αlpha, στη διάρκεια της λειτουργίας του κατάφερε να πετύχει υψηλή συγκέντρωση αυτών ακριβώς των στρεβλώσεων εξ ου και κατ΄ επανάληψη έχει αποτελέσει θέατρο των προβλημάτων που προκαλούν. Για μια ακόμη φορά βρέθηκε πρώτος στη δίνη της κρίσης που έρχεται. Και το τηλε-Τσαντίρι αποδείχθηκε ιδανικό πλαίσιο για να αναδειχθούν, όχι μόνο η αγωνία των εργαζομένων, αλλά κυρίως οι αλλαγές στα ήθη των καιρών, τα εταιρικά, τα ιδιοκτησιακά, αλλά και τα αγωνιστικά.