Ο δολοφόνος του Χρουστσώφ

Κάπου διάβασα ότι το ΚΚΕ αποκήρυξε τον Χρουστσώφ. Ο Νικήτα Σεργκέγεβιτςπέρασε στην ιστορία ως μεταρρυθμιστής ηγέτης που αποκήρυξε τα τρομερά εγκλήματα του σταλινισμού και ως πλακατζής: σε αντίθεση με τους άλλους κομμουνιστές ηγέτες, τα μούτρα των οποίων έμοιαζαν με προτομές νεκρών. Στην πραγματικότητα είχε και αυτός τα χέρια του βουτηγμένα στο αίμα, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι του στενού κύκλου του Στάλιν. Ο Χρουστσώφ μίσησε τον Στάλιν ίσως επειδή τον ταπείνωνε συστηματικά. Τον υποχρέωνε να μεθά και μετά να κάθεται ανακούρκουδα και να χορεύει γκόπακ. Ή επειδή έβλεπε συχνά εφιάλτες πως τον αποκεφαλίζουν με εντολή του Αρχηγού. Τόσα και τόσα κεφάλια είχε δει να πέφτουν. Τόσα και τόσα κεφάλια είχε κόψει και ο ίδιος. Ο Στάλιν ήταν ένας παρανοϊκός, ικανότατος μαζικός δολοφόνος. Η καταδίκη του ενδεχομένως να ήταν μια έκφραση μετάνοιας του Χρουστσώφ και των συνεργατών του και για τα δικά τους εγκλήματα. Ήταν σίγουρα μια έξυπνη κίνηση, για να «φάει» ο Χρουστσώφ τους αντιπάλους του στο Κόμμα. Ακούγοντας την είδηση της αποκήρυξης του Χρουστσώφ, ήρθε στον νου μου η ιστορία του Ναμίκ Ζενέλι. Γιος ενός Αλβανού αντάρτη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ναμίκ συνελήφθη το 1959 στην αλβανική πόλη της Αυλώνας, κατά τη διάρκεια της πρώτης και τελευταίας επίσκεψης του Χρουστσώφ στην Αλβανία. Τον κατηγόρησαν ότι σχεδίαζε τη δολοφονία του «αγαπητού Ηγέτη Νικήτα ΣεργκέγεβιτςΧρουστσώφ».

Η κατηγορία ήταν πέρα για πέρα κατασκευασμένη. Έπρεπε οι μυστικές υπηρεσίες να δείξουν ότι αγρυπνούν μπροστά στους απανταχού παρόντες «ταξικούς εχθρούς».

Χωρίς «εχθρούς» τι νόημα είχε η «ταξική πάλη»; Έτσι, στα είκοσί του, ο Ναμίκ καταδικάστηκε με είκοσι χρόνια στα τρομακτικά κάτεργα του Μπουρέλ. Έπειτα από μερικούς μήνες, όμως, ο Ενβέρ Χότζα αποκήρυξε τον Χρουστσώφ. Από «αγαπητός Ηγέτης» ο Χρουστσώφ έγινε «εχθρός και προδότης του σοσιαλισμού». Ο Ναμίκ έπρεπε κανονικά να κηρυχθεί «ήρωας του σοσιαλισμού», αφού σύμφωνα με την κατηγορία, σχεδίαζε να δολοφονήσει τον «εχθρό του σοσιαλισμού». Αντ΄ αυτού του άλλαξαν την κατηγορία- όπως αλλάζουν οι μανάδες τις πάνες στα μωρά- και τον καταδίκασαν ξανά, με είκοσι πέντε χρόνια φυλάκισης στα κάτεργα. Αυτήν τη φορά η κατηγορία ήταν ότι σχεδίαζε να δολοφονήσει τον ίδιο τον Ενβέρ Χότζα και μετά να αποδράσει στην Ελλάδα! Η ιστορία του Ναμίκ δεν αποτελεί εξαίρεση. Ένας πρώην φυλακισμένος στα κάτεργα του Μπουρέλ μού έχει διηγηθεί πως στη φυλακή βρίσκονταν δύο κατάδικοι με εντελώς διαφορετικές κατηγορίες. Ο ένας είχε καταδικαστεί επειδή είχε βρίσει τον Μάο. Ο άλλος επειδή τον είχε επαινέσει. Ο πρώτος είχε καταδικαστεί στα χρόνια της «σοσιαλιστικής αγάπης» ανάμεσα στην Αλβανία και την Κίνα. Ο δεύτερος, όταν η «σοσιαλιστική αγάπη» έγινε, όπως συνέβαινε συνήθως, αβυσσαλέο μίσος. Και οι δυο έλεγαν καθημερινά ο ένας στον άλλον ότι ένας από τους δύο περίσσευε εκεί μέσα. Σε αυτούς δεν αξιώθηκαν καν να αλλάξουν τις κατηγορίες, όπως έκαναν με τον φανταστικό δολοφόνο του Χρουστσώφ. Ο Ναμίκ Ζενέλι είναι εβδομήντα χρονών σήμερα και ζει σε ένα μικρό χωριό της Νότιας Αλβανίας, τη Βάιζα (στα αλβανικά σημαίνει «όμορφη παρθένα»). Προσπαθεί να επιβιώσει, με το ένα του χέρι παράλυτο, λόγω των απάνθρωπων συνθηκών στα κάτεργα. Πριν παραλύσει το χέρι του κατάφερε να ζωγραφίσει κρυφά, σε κομματάκια χαρτιού και βρώμικα χαρτόνια, πορτρέτα φυλακισμένων και σκηνές από τη ζωή στην κόλαση. Τώρα, στο ταπεινό χωριάτικο σπίτι του έχει κρεμάσει αυτά τα σκίτσα στον τοίχο, δημιουργώντας έτσι μια πρωτότυπη έκθεση. Μια μικρή μαρτυρία για την παράνοια αυτών των καθεστώτων, που υποσχέθηκαν τον επίγειο Παράδεισο και άφησαν πίσω τους μαύρες μνήμες, μαύρα ερείπια, μαύρο γέλιο…

LΙΝΚ:

● www.gkapllani.com