Το Πνεύμα του Τόνου

Έστι δίκης οφθαλμός;
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Βρέθηκα άλλη μια φορά στα δικαστήρια, στη Σχολή Ευελπίδων. Τι να πρωτολυπηθεί κανείς. Τους δικαστές που υποχρεώνονται μέσα σε συνθήκες επαρχιακού σταθμού υπεραστικών λεωφορείων να αποδώσουν δικαιοσύνη με φορτωμένα πινάκια με υποθέσεις τριπλάσιες από τον χρόνο που προβλέπεται πως θα τελειώσει το ωράριο.

Να λυπηθεί τους δικηγόρους που ξεροσταλιάζουν σε διαδρόμους και αίθουσες πέντε και έξι ώρες, περιμένοντας τον αριθμό της υπόθεσής τους να «κληρωθεί» και συνήθως έρχεται η αναβολή για δικάσιμο 8-10 μήνες αργότερα. Να λυπηθεί τους μάρτυρες που αφήνουν τις δουλειές τους και στριμωγμένοι σε παγκάκια ή στα υπαίθρια καφενεία αναμένουν, συχνά ματαίως, να ασκήσουν το ιερό τους καθήκον απέναντι στην αλήθεια. Να λυπηθεί ακόμη και τους κατηγορούμενους ή τους μηνυτές που πάνε κι έρχονται δυοτρεις και τέσσερις φορές σε αίθουσες κρύες και με σπασμένα τζάμια να λογοδοτήσουν ή να πάρουν πίσω το δίκιο τους. Υποθέσεις που ο καιρός τις κρύωσε, ύστερα από τρία χρόνια και βάλε μετά την τέλεση των επίδικων πράξεων αναμοχλεύουν πάθη ή καθυστερούν χρέη και ανοίγουν νέες πληγές. Και οι χώροι; Πώς κατάντησαν έτσι τα έξοχα ανακαινισμένα κτίρια, τα διατηρητέα, αχούρια και οι τουαλέτες βόθροι;