Το Πνεύμα του Τόνου

Οδός Απελπισίας!
Της Εύας Κοταμανίδου

Πυκνά σύννεφα σκεπάζουν τον πλανήτη, θολώνουν την κρίση των ανθρώπων. Ο φανατισμός μαυρίζει τις ψυχές, η απόγνωση ξεστρατίζει τα μυαλά.

Οικονομική κρίση, πολιτική κρίση, πόλεμοι, φτώχεια, πείνα, αρρώστιες σκοτώνουν ανελέητα την ελπίδα του αύριο, την αύρα της ζωής. Πράξεις απονενοημένες, σωστές ή λαθεμένες, αποφάσεις στην κόψη του ξυραφιού προσπαθούν να διορθώσουν τα δεινά, να γεννήσουν οράματα κι ελπίδες, αλλά του κάκου. Ο Ισραηλινός συγγραφέας Άμος Οζ ηγήθηκε νέου κόμματος στις πρόσφατες εκλογές του Ισραήλ μαζί με άλλους 30 διανοούμενους με κεντρικό μήνυμα την «ανάγκη εισόδου της φαντασίας στο πεδίο της εξουσίας για μια εξεύρεση λύσης στη μακρόχρονη διένεξη ΙσραήλΠαλαιστίνης, για έναν έστω «επώδυνο συμβιβασμό». Ο «προδότης» καταποντίστηκε, ούτε καν αναφέρθηκε στα τελικά αποτελέσματα. Οι συμπολίτες του επέλεξαν τις κραυγές του μίσους, απέρριψαν την ευαισθησία της «φαντασίας» της συνδιαλλαγής, της ειρηνικής συνύπαρξης. Στη ζούγκλα της Παπούας Ν. Γουινέας, οι γυναίκες δύο φυλών στην περιοχή Γκίμι εδώ και δέκα χρόνια σκοτώνουν τα νεογέννητα αρσενικά παιδιά τους, με την παράλογη όσο και απελπισμένη προσπάθεια να σταματήσουν τον εικοσαετή πόλεμο που μαστίζει και εξαθλιώνει τη ζωή τους. «Έχουμε υποφέρει αρκετά απ΄ την πολεμοχαρή φύση των ανδρών». Δεν σκέφτηκαν τουλάχιστον τη Λυσιστράτη; Αλλά πού να την ξέρουν;

Διάλεξαν, ως αθώες αυτόχειρες, την τραγική οδό της σταδιακής αυτοκτονίας, αν και «γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα»!