Δίκτυο

Επιστροφή στο μέλλον
Ε.Δ.Χ.

Να μια ωραία ιδέα, που ευχόμαστε να υλοποιηθεί. Την προτείνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Χουβαρδάς. Και την απευθύνει στον οραματιστή και έμπειρο Δημήτρη Παπαϊωάννου. Αφορά το άνοιγμα του επί δεκαετία- και βάλε- ανακαινιζόμενου κτιρίου Τσίλερ, του Εθνικού. Και επειδή δεν μπορεί να αμφισβητηθεί πως αυτά τα εγκαίνια θα είναι σημαντικό γεγονός στη ζωή της πόλης και θα συγκεντρώσει το ενδιαφέρον καλλιτεχνών και θιασωτών του θεατρικού κόσμου, ο Γιάννης Χουβαρδάς το αντιμετωπίζει ως ιστορική στιγμή. Και ως γιορτή. Και γι΄ αυτό κάνει δύο αποφασιστικές κινήσεις. Μεταθέτει τα εγκαίνια για του χρόνου- έτσι κι αλλιώς, φέτος το άνοιγμα της Κεντρικής Σκηνής θα γινόταν σε ημιτελείς χώρους και υπό συνθήκες αβέβαιες- ώστε να υπάρξει ο αναγκαίος χρόνος προετοιμασίας. Στη συνέχεια, προσκαλεί τον πλέον αρμόδιο και ιδιοφυή καλλιτέχνη να… κάνει τα μάγια του. Η πρότασή του στον Δημήτρη Παπαϊωάννου είναι το κλειδί στην πρόθεση να ανοίξει τις πύλες του το ιστορικό κτίριο, συνδέοντας το γεγονός με τη λειτουργία του θεάτρου. Οι ζυμώσεις άρχισαν, οι συζητήσεις συνεχίζονται. Σιγά σιγά αρχίζει να ετοιμάζεται ένα σχέδιο, που θα συνδυάζει τη γιορτή των εγκαινίων του κτιρίου και την εναρκτήρια παράσταση της κεντρικής σκηνής. Διπλή προσφορά. Η πρώτη αφορά μια ξενάγηση στον ανακαινισμένο χώρο και θα συνδεθεί με τη δεύτερη, που αφορά ένα έργο- παράσταση, μια γοητευτική διαδρομή στις «περιοχές» του θεάτρου. Εφόσον όλα ευοδωθούν, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου θα μας ταξιδέψει στη νέα εποχή του Εθνικού Θεάτρου.


Ουδέν κακόν…
Π.Κ.

Χρόνους πολλούς έπειτα από την αποτυχία του στις εισαγωγικές εξετάσεις της Σχολής Καλών Τεχνών ο ζωγράφος Γιάννης Κουνέλλης επιστρέφει, και σε ειδική τελετή αναγορεύεται επίτιμος καθηγητής στις 24 Φεβρουαρίου. Η αναγόρευση προέρχεται εξ αναβολής, αφού η πρώτη ημερομηνία συνέπεσε με το ξέσπασμα των επεισοδίων με τους αντιεξουσιαστές που έβαλαν προ μηνών φωτιές στην Αθήνα. Πολιτικός και ποιητικός καλλιτέχνης μεγάλου βεληνεκούς ο Γιάννης Κουνέλλης, χρωστάει χάρη στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, αφού η αποτυχία στις ελληνικές εξετάσεις του άνοιξε τον δρόμο για την Ιταλία. Μια λαμπρή και μαχητική διεθνή σταδιοδρομία. Η εκδήλωση συνοδεύεται και από ομιλία του τιμώμενου με παράλληλη προβολή έργων του. Φιλότεχνοι λάβετε θέσεις…


Ε, όχι και 120 ευρώ!
Γ.Δ.Κ.Σ.

Η γαλλική παράσταση του μολιερικού «Σχολείου γυναικών» που είδαμε στο «Παλλάς», όντως σεβόταν τον θεατή της- έξοχη παράσταση, έξοχα σκηνικά και κοστούμια, έξοχος θίασος, ένας υπέροχος Ντανιέλ Οτέιγ… Και μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα- όσοι πλέον την έχουν οικονομικά…- να βλέπουμε και τον χειμώνα, όταν δεν υπάρχει Φεστιβάλ Αθηνών, ανάλογες παραστάσεις. Δεν λείπουν όμως και τα «αλλά»… Πρώτον, το «Παλλάς» έχει αποδειχθεί, παρά τον αρχικό ενθουσιασμό όλων μας όταν παραδόθηκε ανακαινισμένο, προβληματικό για τον θεατή: από την πλατεία δεν βλέπεις καλά γιατί σε ενοχλούν τα κεφάλια των μπροστινών σου και αν είσαι ψηλός όλο και σου λένε «χαμηλώνετε γιατί δεν βλέπω;», η κλίση της δεν είναι επαρκής και η σκηνή είναι χαμηλή- και τα κεντρικά θεωρεία και ο εξώστης είναι πολύ μακριά από τη σκηνή. Δεύτερον, το εισιτήριο για το «Σχολείο» είχε σκαρφαλώσει στην απαράδεκτη τιμή των 120 ευρώ! Ναι, υπήρχαν και χαμηλότερες τιμές. Αλλά και τα 100, τα 90, τα 80, τα 70, τα 60, τα 50 ευρώ λίγα είναι; Ναι, κατέβαινε το εισιτήριο έως και τα 25 ευρώ, αλλά το τι έβλεπες από τις θέσεις αυτές του εξώστη ας μην το συζητήσουμε… Όσο για φοιτητικό εισιτήριο ή την ατέλεια για ηθοποιούς, αυτά τα είχε πάρει ο άνεμος… Μόνο που όταν στην πρεμιέρα άκουσα από το μεγάφωνο πως η παράσταση ήταν αφιερωμένη «στη μνήμη των ηθοποιών που έφυγαν πρόσφατα», σκέφτηκα: καλύτερο μνημόσυνο δεν θα ήταν να υπάρχει για τους ηθοποιούς που ζουν ακόμα, ένας- τουλάχιστον- αριθμός εισιτηρίων, έστω σε έκπτωση;