Φαινόμενα

Εφιαλτική πραγματικότητα…
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Η σειρά «Χαρά, αγνοείται» δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθούμε με κάμερα μια οικογένεια σε ένα υψηλής αισθητικής ριάλιτι εξαφάνισης εφήβου
Μια πόλη της περιφέρειας. Μικρή. Συνηθισμένη. Μια οικογένεια. Όπως πολλές. Τίποτε εξαιρετικό. Ζωές με καθημερινές χαρές και μικρά όνειρα. Μεγάλα μόνο για τους νέους. Να φύγουν. Να βρεθούν στην πρωτεύουσα. Να κυνηγήσουν τη λάμψη της. Μία από αυτούς τους νέους η Χαρά. Έφηβη. Όμορφη, όπως τα περισσότερα 17χρονα κορίτσια που αγαπούν τη ζωή. Φεύγει από το σπίτι θυμωμένη από τη συνηθισμένη μητρική αυστηρότητα. Να γυρίσει νωρίς της ζητά η μητέρα. Δεν γυρίζει καθόλου.

Από αυτό το σημείο αρχίζει να ξετυλίγεται το σενάριο μιας σειράς που μοιάζει σαν να βγήκε από δελτίο Ειδήσεων, από ένα απογευματινό ριάλιτι και εν τέλει από τους χειρότερους εφιάλτες του μικροαστικού τηλεοπτικού κοινού. Ένα τηλεοπτικό θρίλερ για να ξορκίσει τον τρόμο; Πάντως η σειρά «Χαρά, αγνοείται» που προβάλλεται από το Μega είναι ένα σύγχρονο δράμα, βασισμένο σε αληθινό γεγονός, που συνέβη στην Ισπανία. Εκεί πρωτοπροβλήθηκε και έγινε επιτυχία.

Με άλλα λόγια απευθύνεται σε ένα κοινό εκπαιδευμένο να καταναλώνει ανθρώπινα δράματα. Ωστόσο η έξοχη σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Πανταζούδη (γνωστός μας από τη σκηνοθεσία τού «Μαζί σου»,) με τα καλλιτεχνικά πλάνα και τον εξαιρετικό φωτισμό, δίνει «βάθος πεδίου» όχι μόνο στις εικόνες της ελληνικής επαρχίας αλλά και στους χαρακτήρες και την ίδια την ιστορία, συμπληρώνοντας έτσι την επίπεδη και κάπως σχηματική σεναριακή απόδοση των γεγονότων, την οποία επιβάλλει η διευρυμένη αγορά στην οποία απευθύνεται η σειρά.

Η επαρχία θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε μικρός, μεσογειακός τόπος, όλοι με κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά: φιλήσυχες οικογένειες, νεανικοί έρωτες, μικρά μέτρα, μικροί ορίζοντες, αγαπησιάρικες οικογενειακές σχέσεις. Πολύ συνηθισμένη και η «δύσκολη» σχέση μάνας και κόρης, καθώς η μάνα αγωνίζεται να «κρατήσει τα λουριά», ενώ ο πατέρας δεν κρύβει την αδυναμία του και της κάνει τα χατίρια.

Όλοι άνθρωποι χωρίς εξάρσεις. Μέχρι που εξαφανίζεται η 17χρονη κόρη και χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους.

Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα. Έτσι μοιάζει. Και αυτό ακριβώς το στοιχείο «δένει» τον τηλεθεατή με τη σειρά.

Το σπίτι της Χαράς θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε μικροαστικό σπίτι, ενώ τα γεγονότα που ξετυλίγονται από επεισόδιο σε επεισόδιο είναι καθημερινά. Αναγνωρίσιμα. Σε ποιο, άραγε, σπίτι δεν έχει διαδραματιστεί σκηνή όπως αυτή όπου η Χαρά ετοιμάζεται για έξοδο με τους φίλους και το αγόρι της σε τοπικό φεστιβάλ; Βάφει αυτάρεσκα το νεανικό μουτράκι της, όταν εισβάλλει στο δωμάτιο η μάνα της (έξοχη η Μαρία Καβογιάννη) για να της πει όπως κάθε μάνα παντού στον κόσμο «μέχρι τις 02.00 να είσαι πίσω». Η Χαρά εξεγείρεται όπως όλα τα κορίτσια εφηβικής ηλικίας στον κόσμο: «Θέλω να γυρίσω ό,τι ώρα θέλω εγώ, μεγάλωσα πλέον». Η μάνα ούτε να το ακούσει και η μικρή σπεύδει στον πατέρα, που της δίνει την άδεια: «Να γυρίσεις 03.30, ούτε λεπτό παραπάνω». Μόνο που το επόμενο πρωί βρίσκει την οικογένεια αναστατωμένη. Η Χαρά δεν έχει επιστρέψει. Ο πατέρας θα αρχίσει τον αγώνα της αναζήτησης. Ανακαλύπτει τον φίλο της, είχαν έναν καβγά. Εκείνος την εγκατέλειψε στις ερημικές αποθήκες έξω από την πόλη. Τα γυρίσματα ανάμεσα στα χαλάσματα δίνουν εικόνες υψηλής αισθητικής.
…υψηλής αισθητικής

Η αγωνία στήνεται σκηνή τη σκηνή, με το κομμάτι της ανάκρισης του φίλου της Χαράς αλλά και της εξαδέλφης της, στην Αστυνομία, να είναι αμερικανικών προδιαγραφών, με το γρήγορο μοντάζ και τις αντικρουόμενες καταθέσεις.

Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ενσαρκώνει ιδανικά τον επαρχιώτη οικογενειάρχη, τον πατέρα που αγωνιά και δεν μπορεί να περιμένει την Αστυνομία. Κάνει με απόγνωση τις δικές του έρευνες. Ακόμη και σε αυτό το επίπεδο η σειρά υπηρετεί τους απόλυτα παραδοσιακούς ρόλους: για τη μάνα τα ξεσπάσματα της ενοχής «εγώ φταίω, ούτε τη φίλησα», για τον πατέρα η δράση. Αλλά η αληθινή ζωή υπήρξε ανέκαθεν η μεγαλύτερη πρόκληση για τη λογοτεχνία και το σινεμά, πόσω μάλλον για την τηλεόραση, που προτείνει εδώ, αντί της κατανάλωσης των «ζωντανών» υλικών ενός ριάλιτι, ένα αισθητικά άρτιο προϊόν.