Το Πνεύμα του Τόνου

Αυτονόητα
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Δεν είναι βεβαίως παράλογη η απαίτηση των πρυτάνεων να καθορίζει η πανεπιστημιακή αρχή τον αριθμό των φοιτητών που μπορεί να εκπαιδεύει. Δεν είναι δυνατόν νόμος να ορίζει (καλώς) πόσους μαθητές μάξιμουμ επιτρέπεται να έχει κάθε τάξη Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου και στο Πανεπιστήμιο να συνωθούνται εκατοντάδες και αν ο καθηγητής είναι δημοφιλής, ακόμη και όρθιοι φοιτητές να τον ακούν. Αλλά όταν μιλάμε για σύνδεση πανεπιστημίων με την κοινωνία, άραγε δεν εννοούμε πως λαμβάνουμε υπόψη και τις ανάγκες της κοινωνίας για συγκεκριμένα επαγγέλματα πανεπιστημιακής μόρφωσης. Τουλάχιστον ας είμαστε έντιμοι με τους νέους.

Ας υπολογίζουμε πόσους φιλόλογους, γιατρούς, γεωπόνους χρειαζόμαστε για την προσεχή δεκαετία και ας αποφασίζουν οι υποψήφιοι, ρισκάροντας την ανεργία που τους περιμένει.

Και, φυσικά, δεν είναι δυνατόν οι υποψήφιοι να μην εξετάζονται σε γνώσεις που οι πανεπιστημιακές απαιτήσεις θεωρούν το μίνιμουμ ώστε οι δάσκαλοι να μπορούν να μυήσουν απρόσκοπτα τους σπουδαστές τους στην επιστήμη. Και ακόμη φυσικότερη η αυτονόητη προϋπόθεση πως η γνώση δεν μπορεί να εξαντλείται στο ένα βιβλίο του κυρίου καθηγητή.