Φαινόμενα

Εκλεκτικές… διαφορές
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Το ίδιο παράδειγμα δημιουργικής αντίστασης στην πραγματικότητα της παιδείας, με διαφορετικές τηλεπροσεγγίσεις
Το παράδειγμα φωτεινό. Τόσο σπάνιο που γίνεται είδηση. Ένας δάσκαλος σε χωριό του Πηλίου πήρε την πρωτοβουλία και εξόπλισε το σχολειό ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Κάθε μαθητής έχει το ΡC του και από εκεί και μόνο γίνεται το μάθημα. Λίγοι οι μαθητές, όλοι τους χαρούμενοι που συμμετέχουν από το μικρό χωριό τους στο τεράστιο σύμπαν της ηλεκτρονικής μάθησης. Άλλωστε, συνέβαλαν και οι ίδιοι. Μάζεψαν χρήματα από τα κάλαντα, πρόσθεσε και ο δήμος τα υπόλοιπα. Περήφανος ο δάσκαλος- και με το δίκιο του. Γλύκανε και η δική μας ψυχή βλέποντας επιτέλους ένα θετικό παράδειγμα μέσα στην καθημερινή ειδησεογραφική μαυρίλα.

Με αφορμή το ίδιο παράδειγμα, είδαμε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Στο δελτίο του Νίκου Ευαγγελάτου η θετική εικόνα γίνεται αφορμή για καταγγελία του υπόλοιπου συστήματος, γνωστό σε όλους ότι είναι προβληματικό. Παρουσιάζει το θέμα με τα αισιόδοξα μηνύματα και μετά κοιτάζει βλοσυρά τον φακό και με βροντώδη φωνή «μαστιγώνει»: «Δεν το ΄κανε το υπουργείο Παιδείας, δεν το ΄κανε το κράτος, το ΄κανε ένας δάσκαλος για να δείξει πόσο σαθρό και σάπιο είναι το σύστημα». Ζαρώσαμε στη γωνιά μας. Χωρίς ανάσα. Δεν υπάρχει έλεος. Κάθε όαση υπάρχει μόνο και μόνο για να καταγγέλλει τη Σαχάρα.

Διαφορετική προσέγγιση από την εκπομπή «Πρωινή γραμμή» της ΝΕΤ, χωρίς ενθουσιασμούς και υμνωδίες, παρουσιάζει το ωραίο παράδειγμα και, στη συνέχεια- όπως ορίζουν οι κανόνες της δημοσιογραφικής ισορροπίας- παρουσιάζει το αντίθετό του: το αρνητικό παράδειγμα ενός σχολικού κτιρίου σε υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας, όπου συστεγάζονται 7 σχολειά.

Τι να σου κάνουν οι δάσκαλοι; Τρεις υπολογιστές σε ολόκληρο το σχολείο, δύο από το υπουργείο και ένας δωρεά από τράπεζα (χαλασμένος αυτός) και οι τρεις στο υπόγειο, εκεί όπου δύο τάξεις με πρωτάκια στριμώχνονται για να κάνουν μαθήματα. Αυτό, ένα από τα πολλά παραδείγματα. Τα περισσότερα συνωστίζονται στο αθηναϊκό κέντρο. Μόνο που με αυτή τη μέθοδο αναδεικνύονται παράμετροι του προβλήματος. Από τη μια μικρά σχολειά με λίγους μαθητές, σε κοινωνίες που έχουν την πολυτέλεια του χρόνου- και τη σχετική ομοιογένεια- να οργανωθούν και να αντιμετωπίσουν τα πρακτικά τους προβλήματα και όπου η δουλειά ενός φωτισμένου δασκάλου μπορεί να βρει ανταπόκριση. Από την άλλη, υδροκέφαλα σχολικά συγκροτήματα του κέντρου, που έχουν να αντιμετωπίσουν όγκο πολύπλοκων προβλημάτων, κάνοντας δύσκολη τη δουλειά των διδασκόντων. Η απόσταση μεταξύ των δύο περιπτώσεων δεν αναδεικνύει μόνο το βαθύ πρόβλημα της παιδείας, το έλλειμμα οργάνωσης, κατεύθυνσης και συντονισμού της με τις απαιτήσεις του νέου κόσμου, αλλά αφορά ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα, την υποβάθμιση περιοχών του αθηναϊκού κέντρου, όπως επισήμαναν και οι Λυριτζής- Οικονόμου, την υποβάθμιση αναγκών των κατοίκων, που αντανακλάται φυσικά και στην υποβάθμιση των σχολειών.

Η μέθοδος της θεαματικής καταγγελίας αφορά μια παλιωμένη τηλεόραση, η οποία καθηλώνει το κοινό της προσφέροντάς του τη στιγμιαία εκτόνωση του θυμού του. Η ενημέρωση για τα πολυποίκιλα προβλήματα μιας σύνθετης πραγματικότητας καλλιεργεί τη συνείδηση ότι απαιτούνται συστηματικές και οργανωμένες λύσεις και όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Διαλέγουμε και παίρνουμε.


Χαριτωμένο μου λαθάκι

Στο αεροδρόμιο, καθώς φεύγει για Κύπρο με τη στυλίστριά της, πετυχαίνει την «απόλυτη» ο ρεπόρτερ της εκπομπής «Πρωινή Μελέτη» (Star). «Πάτε Κύπρο και οι δύο;». Κοιτάζει δίπλα της η Βίσση τη στυλίστρια- που είναι μια διασημότης γιατί, μας πληροφορούν, είχε δουλέψει στο «Sex and the City»- και απαντά: «Ναι, ναι, θα δώσει βραβείο, θα βραβεύσει την (παύση, ψάχνει τις λέξεις) την καλύτερη ντυμένη γυναίκα»- την καλύτερη γδυτή δεν μάθαμε ποιος την βραβεύει. Εντάξει, δεν είναι τρομερό, όταν είσαι «διεθνής» δεν έχεις ευκαιρία να εξασκήσεις τη μητρική σου γλώσσα. Σκεφτήκαμε, απλώς, τι θα γινόταν αν το λαθάκι το ΄χε κάνει η Άντζελα.