Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Άσε ήσυχη την αισθητική»

Κυρία Φοίβη μου, τι κάνετε;

Εγώ δεν είμαι καθόλου καλά από τα διάφορα που βλέπω να γίνονται τριγύρω μας. Τις προάλλες, καθώς πήγαινα στο σπίτι μου διασχίζοντας τα δύο πρώτα τετράγωνα της Ερμού, ζαλίστηκα στην κυριολεξία.

Οι ηλεκτρικές κολόνες δεξιά και αριστερά του δρόμου ήταν φρεσκοβαμμένες με ροζ- μοβ χρώμα. Στην αρχή νόμιζα πως κάτι έπαθαν τα μάτια μου. Όταν πλησίασα κοντά διαπίστωσα πως δεν έβλεπα ένα κακόγουστο όνειρο.

Μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε γιατί επιτρέπουμε να ασχημίζουν την πόλη μας μέρα με τη μέρα;

Φιλικά, Ελένη Χατζούδη- Τούντα Πρώτον, ρωτήστε εκείνους που ψηφίζουν αυτούς που ασχημίζουν την πόλη, αγαπητή Ελένη.

Δεύτερον, για τους ίδιους λόγους που επιτρέπουμε να γίνονται ντεμέκ νταήδες και «φύλακες της τάξης» (με τη δική τους ερμηνεία…) τα παιδάκια της Δημοτικής Αστυνομίας, που επιτρέπουμε να ξεριζώνονται δίχως πλάνο αποκατάστασηςκαι δίχως πλάνο εν γένειμεγάλα δέντρα από την τσιμεντούπολή μας, που επιτρέπουμε στις δημοτικές αρχές να χρησιμοποιούν ανενδοίαστα ΜΑΤ κατά κατοίκων, που επιτρέπουμε να βάζουν λουκέτο στον Λυκαβηττό εν μέσω φεστιβάλ με άξονα μια προσωπική κόντρα και μια «πολιτική» βεντέτα, που τους επιτρέπουμε εν γένει να κάνουν τους ροζ- μοβ «μάγκες» με ξένα κόλλυβα, που επιτρέπουμε να προσβάλλουν την αισθητική μας- και με τα λεγόμενά τους. Γιατί, εν τέλει, όλα (και ο εκ-πολιτισμός) είναι πρόβλημα αισθητικής.

και το σημαντικότερο η παροχή νερού. Ένα ακόμη έργο ως φόρο τιμής θεώρησα να ανεγείρω ένα ηρώο για τους πεσόντες του χωριού μου- 14- στους πολέμους 1897-1940 γράφοντας τα ονόματα όλων. Με τη βοήθεια του τότε υπουργού ενεκρίθη το ποσό των 100.000 δρχ., να στηθεί η πλάκα, ορίζεται επιτροπή κρίσεως, παρακολουθήσεως και παραλαβή του ηρώου. Ωρίσθη η τοποθέτησή του έξω από το χωριό, στο προαύλιο του σχολείου του χωριού, βγαίνοντας από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που είναι στο μέσον του χωριού να φαίνεται το ηρώο και στη θέση ασφαλώς που είχε ορίσει η επιτροπή.

Το ηρώο παρέμεινε εκεί επί 29 χρόνια.

Και έρχεται ο σημερινός πρόεδρος του Συλλόγου και μεταφέρει το μαρμάρινο ηρώο δίχως καμία δημοτική απόφαση, όπως μας βεβαίωσε ο δήμαρχος Γόρτυνος την ημέρα των αποκαλυπτηρίων και από το Συμβούλιο του εν Αθήναις Συλλόγου Σαρακινιωτών με βεβαίωναν ότι δεν είχαν πάρει καμία απολύτως απόφαση για μεταφορά. Στήθηκε δηλαδή 2 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό για να μη φαίνεται το ηρώο και καλύπτει το όνομά μου με πρόσθετη πλάκα κάτω από τα ονόματα των πεσόντων. Παρ΄ όλες τις διαμαρτυρίες μου την ημέρα των αποκαλυπτηρίων δεν δόθηκε καμία προσοχή και ο πρέπων σεβασμός προς το πρόσωπό μου και τις όλες ενέργειές μου όλα αυτά τα χρόνια που διετέλεσα πρόεδρος του Συλλόγου.

Παρακαλώ, να επανέλθει στην πρώτη θέση που είχε ορίσει η επιτροπή το ηρώο και να αφαιρεθεί η πρόσθετη πλάκα».

Ευχαριστώ, Παν. Γεωργόπουλος, Περιστέρι Δεν έχω παρά να σας θυμίσω μια ατάκα, αγαπητέ Παν., του Γ εωργίου Γ εμιστού Πλήθωνος, εκατό χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης: «Ελλήνων γαρ εσμέν παίδες, και βαρβάρων σμήνος ου πτοούμεθα»!


Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Την ιστορία με τον τσοπάνη που φώναζε συνέχεια «λύκος, λύκος» και στο τέλος την πάτησε τη γνωρίζουμε όλοι. Αυτό ακριβώς θυμίζουν τα αλλεπάλληλα διαγγέλματα Καραμανλή προς τον ελληνικό λαό.

Αναρωτιέμαι, όποτε συμβεί πράγματι κάτι σοβαρό, αν ο Έλληνας, κουρασμένος από τις συνεχόμενες κραυγές, θα δώσει τη δέουσα προσοχή ή ο «λύκος» θα δράσει ανενόχλητος. Βασίλης Αξελής, Πελασγία Τ ο ΄χει πει ο Κ ωστής Παλαμάς , αγαπητέ Βασίλη (και ταιριάζει μούρλια στους… λύκους της πρωθυπουργάρας μας):

«Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι!/ Σ τα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί,/ καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι,/ για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί…».


Πτοούμεθα ως Έλληνες;

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Ιδού το παράπονο ενός γέρου, ετών 96, συνταξιούχου εφημεριδοπώλη (προς τον περιφερειάρχη Πελοποννήσου):

«Έχω γεννηθεί εις το Σαρακίνι Καρύταινας Αρκαδίας, Δήμου Γόρτυνος, το έτος 1913.

Έχω στρατευτεί 4 φορές. Το έτος 1934 κληρωτός στο 11ο Σύνταγμα Τριπόλεως. Το έτος 1939 διά τα Νέα Όπλα Μεταξά στα Οχυρά Λύσε και Περιθώρι στο μακρινό Νευροκόπι.

Το έτος 1940 βρέθηκα στην πρώτη γραμμή. Μάχη Καλπάκι Αργυρόκαστρο και εις την μεγάλη μάχη του Τεπελενίου είδα να πέφτουν συνάδελφοι στρατιώτες και αξιωματικοί νεκροί. Αλλά με τη βοήθεια της Παναγίας και του Χριστού γύρισα. Ξαναστρατεύτηκα ύστερα από λίγον καιρό και πάλι στα Ανάκτορα και στον Λυκαβηττό.

Έπειτα από λίγον καιρό οι πατριώτες μου με έχρισαν πρόεδρο του εν Αθήναις Συλλόγου Σαρακινιωτών και παρέμεινα 37 ολόκληρα χρόνια.

Πολλά έργα του χωριού μου έγιναν κατά την περίοδο της προεδρίας μου