ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ

Επιχειρώντας να δημιουργήσει εντυπώσεις με την επίκληση αριθμητικών δεδομένων ο Στ. Καλύβας αναφέρει: «Αν αναλογιστεί κανείς τη συνολική περίοδο που καλύπτει το κάθε έργο θα διαπιστώσει το τεράστιο ειδικό βάρος της δεκαετίας [του ΄40]: (…) 25% στην Ιστορία των ΝΕΩΝ » (σ. 202). Και επειδή ένας τόμος ενός δεκάτομου έργου δεν αντιστοιχεί σε 25%, ομολογώ ότι κατέβαλα αρκετή προσπάθεια για να κατανοήσω το «νέο κύμα» στην αριθμητική. Φαντάζομαι λοιπόν πως ο Στ. Καλύβας θεωρεί ότι αφού η δεκάτομη Ιστορία των ΝΕΩΝ καλύπτει 230 χρόνια (1770-2000), θα έπρεπε ο κάθε τόμος να καλύπτει 23 χρόνια. Περιορίζοντας στη συνέχεια τη δεκαετία του ΄40 σε 9 μόνο χρόνια, υπολογίζει ότι θα έπρεπε να της αντιστοιχεί έκταση ίση με το 0,39 ενός τόμου (το οποίο ακολούθως μετατρέπει σε 25%). Φαντάζομαι ότι ένας έμπειρος ιστορικός, όπως ο Βασ. Παναγιωτόπουλος που είχε την επιμέλεια της δεκάτομης Ιστορίαςτων ΝΕΩΝ και την ευθύνη για την οργάνωση της ύλης, αδυνατεί να κατανοήσει τη σύγχρονη αυτή εκδοχή της λογικής του Προκρούστη. Επέλεξε έτσι να αφιερώσει από έναν τόμο για καθεμία από τις τρεις κρισιμότερες περιόδους της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, την Ελληνική Επανάσταση (1821-1832), την εθνική ολοκλήρωση (1909-1922) και την εμπόλεμη δεκαετία (1940-1949), όπως θα έκανε κάθε ιστορικός που σέβεται τον εαυτό του. Μικρό δείγμα για το πώς αντιλαμβάνεται το «νέο κύμα» τις ποσοτικές μεθόδους και για την αξιοπιστία της εφαρμογής τους στην προσφιλή του «πτωματομετρία».