Το τέταρτο κουδούνι

Όπου, εκεί που έκανα ζάπινγκ ένα βράδυ, πέφτω πάνω στο «Όλα 9» του κ. Θέμου. Και τι να δω ανάμεσα στα ξέκωλα; Ένας, φτυστός ο Μάνος Ελευθερίου! Τώρα, φαντασίωσή μου ήταν;

Σωσίας ήταν; Τι να σας πω… Πάντως ο ίδιος ο Μάνος Ελευθερίου αποκλείεται να ήταν. Αποκλείεται!

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Η Μαρία Ναυπλιώτου (στη φωτογραφία) θα ΄ναι η Ανδρομάχη στις «Τρωάδες» του Ευριπίδη που θα κάνει το καλοκαίρι στο ΚΘΒΕ- και για την Επίδαυρο- η Νικαίτη Κοντούρη, πλάι στην Λήδα Πρωτοψάλτη- Εκάβη.

Πρόκειται για την έβδομη συμμετοχή της καλής ηθοποιού σε αρχαία τραγωδία- αλλά και την έβδομη εμφάνισή της στην Επίδαυρο- μετά τη βουβή Αντιγόνη- δίπλα στον δάσκαλό της τότε, στη δραματική σχολή του, Γιώργο Κιμούλη- το 1996, στον «Οιδίποδα τύραννο» του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους- η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο, σπουδάστρια ακόμα-, την Αντιγόνη στις «Φοίνισσες» του ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη το 1999, την Αθηνά των «Ευμενίδων» στην «Ορέστεια» του Εθνικού με σκηνοθέτη τον Γιάννη Κόκκο το 2001, τη συμμετοχή της στον Χορό του «Ίωνα» που ανέβασε η Λυδία Κονιόρδου για το Εθνικό το 2003, την Αφροδίτη στον «Ιππόλυτο», επίσης του Εθνικού, που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Νικολαΐδης το 2004 και τον επώνυμο ρόλο στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Γιώργου Μιχαηλίδη το 2006 με το ΚΘΒΕ- με το οποίο έκανε επίσης Ολίβια στη σαιξπηρική «Δωδέκατη νύχτα» σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη το 1999- 2000.

Οι συζητήσεις για την ολοκλήρωση της διανομής συνεχίζονται. Φοβερή αυτή η… νεοκλασική εξίσωση: Όπου οι σπουδαστές των δραματικών σχολών που διέκοψαν κάποιες παραστάσεις- και να γίνει, βρε παιδί μου, Ανατολικό Ζήτημα, ούτε να ΄χαν πυροβολήσει τους ηθοποιούς και τους θεατές…- να εξισούνται με τις «έξαλλες θεούσες» που ΘΑ μπορούσαν να διακόψουν παραστάσεις «επειδή έκριναν πως τα τεκταινόμενα επί σκηνής προσβάλλουν τα χρηστά ήθη». Και τι «έλλειμμα δημοκρατικής παιδείας», τι «ενοχικοί μεσήλικες»…δηλαδή δεν κατάλαβα, οι «ενοχικοί μεσήλικες» είναι προς ψόγον περισσότερο απ΄ τους αρτηριοσκληρωτικούς μεσήλικες, τους μουχλιασμένους, τους απενοχοποιημένα βουλιαγμένους μέχρι τον λαιμό στο συμβιβασμό και στη διαπλοκή;

Παράσταση πάνω στα Σονέτα του Σαίξπηρ, στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, ετοιμάζει για τον Κάτω Χώρο του «104» της οδού Θεμιστοκλέους ο Λευτέρης Γιοβανίδης. Με σκηνικά και κοστούμια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, μουσική Αριστείδη Μυταρά, επιμέλεια κίνησης Πέτρου Γάλλια και φωτισμούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Θα παίζουν – η πρεμιέρα αμέσως μετά το Πάσχα- οι νέοι, φρέσκοι και ωραίοι Μάνος Καρατζογιάννης και Μαρία Κίτσου (φωτογραφία).

Παράσταση πάνω στα σαιξπηρικά Σονέτα – αλλά σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου- Παγκουρέλη- έχει κάνει κι ο Νίκος Διαμαντής- τη σεζόν 2001/ 2002-, συμπαραγωγή του «Σημείου» του με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας.

Αρχίζει την άλλη Πέμπτη το «Εldorado» του Μάριους φον Μάγιενμπουργκ στο «Χώρα», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη. Με αρκετές αλλαγές στην αρχική διανομή.

Ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης – που αποδείχτηκε πως δε θα μπορούσε να συμμετέχει, μια και «Το ξύπνημα της άνοιξης», όπου επίσης πρωταγωνιστούσε, στο Εθνικό, καθυστέρησε κι οι παραστάσεις του επρόκειτο να τελειώσουν μετά την προγραμματισμένη πρεμιέρα του «Εldorado»- είχε ήδη αντικατασταθεί πριν αρχίσουν οι πρόβες- και πριν απ΄ το ατύχημα, ποιος να το φανταζόταν τότε…- απ΄ τον Θάνο Σαμαρά.

Αλλά υπήρχαν και «διαρροές» απ΄ τις δοκιμές: Γιάννης Ροζάκης και Γιάννης Στάνκογλου αποχώρησαν. Στη θέση τους, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος και Λεωνίδας Καλφαγιάννης αντίστοιχα.

Η μετάφραση της «Οδύσσειας» του Ομήρου, που αποτελούσε το 70%- υπολόγισα – του κειμένου στην παράσταση «Νευροδύσσεια» της ομάδας «Πασπαρτού», συμπαραγωγή με το «Θέατρο Τέχνης», την οποία είδα στο θέατρο της Φρυνίχου, αλήθεια, τίνος ήταν; Ξέχασαν να το γράψουν στο πρόγραμμα; Το «επιμέλεια κειμένου Μάνια Παπαδημητρίου»- που υπέγραφε και τη σκηνοθεσία- εμένα δεν με κάλυψε πάντως…

To smoke or not to smoke? Να καπνίζει ή να μην καπνίζει κανείς- επί σκηνής; Ιδού το- μετασαιξπηρικό- ερώτημα. Μου το γέννησε φίλος. Και όχι φίλος του καπνού… Που πήγε να δει μια παράσταση στο υπόγειο θεατράκι ενός μπαρ κι οι ηθοποιοί το ΄να τσιγάρο σβήνανε, το άλλο ανάβανε- φλόμωσε ο άνθρωπος.

Οπότε γεννάται το μέγα ερώτημα: αν το έργο ή η σκηνοθεσία απαιτεί άναμμα τσιγάρου, τι γίνεται;

Νομίζω πως η 1η Ιουλίου της οριστικής απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους και εν Ελλάδι θα δώσει την απάντηση. Εκτός κι αν κάτι Πασιονάριες του καπνίσματος, που από τώρα ξιφουλκούν…, αρχίσουν να διακόπτουν παραστάσεις ανάβοντας τσιγάρο.

Κάποιους – αρκετούς- τους εκνεύρισε. Το ροζ- δήθεν ροζ…- έργο του Γιόακιμ Πίρινεν «Η καλή οικογένεια» που παίζεται έως την Κυριακή στη Νέα Σκηνή του Εθνικού. Με τη μινιμαλιστική επαναληπτικότητά του- κάτι σαν μουσική Φίλιπ Γκλας. Εγώγι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο- το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Και την παράσταση του Δημήτρη Λιγνάδη, με την αισθητική της ροζ διαφήμισης και την ακρίβειά της- με υποδεκάμετρο-, άψογη. Και τους τέσσερις ηθοποιούς της- Μηνάς Χατζησάββας, Μαρίνα Ψάλτη, Νίκος Πουρσανίδης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη- με τις απαστράπτουσες οδοντοστοιχίες να την υπηρετούν τέλεια (οι δυο πρώτοι στην κεντρική φωτογραφία). Αν είστε τολμηροί, να πάτε!

Στη σχέση μάνας και κόρης βασίζεται το έργο της Λίζας Κρον «Πολύ καλά!» που κάνει πρεμιέρα, τελικά, 12 Φεβρουαρίου στο «Θέατρο Εξαρχείων» σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη. Μάνα η Ελένη Γερασιμίδου, κόρη η Αννίτα Δεκαβάλλα (φωτογραφία).

Μόνο που η παράσταση θα ΄χει μια ιδιαίτερη φόρτιση: η Ελένη Γερασιμίδου έχασε τη δική της μάνα τον Αύγουστο, η Αννίτα Δεκαβάλλα τον Δεκέμβριο. Σίγουρα θα κάνουν και οι δυο τους συνειρμούς τους… Και μάλιστα σ΄ ένα έργο που είναι τρελή κωμωδία. Αλλά, c΄ est la vie… Άλλωστε, ικανές ηθοποιοί κι οι δυο είναι, ξέρουν να το χειριστούν το πράγμα για το καλύτερο.