«Η έφεση στον πλούτο έφερε την ύφεση»

Υπερπαραγωγή με ζωντανή ορχήστρα, τραγούδια, χορό και σκανδαλώδες στόρι. Ένα γκέι ζευγάρι ζει τη μακροχρόνια σχέση του, ανάμεσα στη φαντασμαγορία του drag show και στην οικογενειακή ρουτίνα. Μέχρι τη στιγμή που οι απαιτήσεις του επικείμενου γάμου του στρέιτ γιου του ενός (Γιάννης Μπέζος) ανατρέπει την καθημερινότητά τους. Το σχήμα αρχίζει να μετατοπίζεται καθώς ο πιο θηλυκός (Σταμάτης Φασουλής) ψάχνει άλλες πόζες, ξεδιπλώνοντας σαν λυρική φάρσα το προσωπικό του μελόδραμα. Και ενώ όλα δείχνουν πως έχουν ειπωθεί, παρακολουθώντας την πρόβα, αισθάνεσαι ότι θα τα ακούσεις με διαφορετικό τρόπο.

Εξάλλου, η προπώληση μέχρι σήμερα (15.000 εισιτήρια) αποκαλύπτει το ενδιαφέρον του κόσμου και καλλιεργεί προσδοκίες για ελκυστικό θέαμα. Εγγυητής, ο Σταμάτης Φασουλής. Θεατράνθρωπος, πνευματώδης και χαριτωμένος, ένα πλάσμα μεγάλης γενναιοδωρίας που ό,τι κάνει βρίσκει ανταπόκριση. Ένας «ακτιβιστής» επιτυχιών. Τελικά, σχεδιάζεται η επιτυχία;

«Πάντα επιτυχίες σχεδιάζω. Ξέρεις κανέναν να σχεδιάζει την αποτυχία του; Από εκεί και πέρα, άλλες φορές σου βγαίνει το χαρτί άλλες όχι. Επειδή από τότε που μπήκα στο Ελεύθερο Θέατρο τα κάναμε όλα- από το καρφί μέχρι το Ρ.- έχω μάθει να σχεδιάζω μια επιτυχία. Παρ΄ όλα αυτά, έχω κάνει ουκ ολίγες αποτυχίες, ουκ ολίγες. Απλώς σχεδίασα, να μη φαίνονται. Πάντως τώρα, καλού- κακού έχω κάνει το κουμάντο μου. Έχω φροντίσει να είναι όλα τα υλικά της συνταγής καλά: μια διανομή που με διασφαλίζει, καλοί συνεργάτες, ζωντανή ορχήστρα, συνθήκες παραγωγής υψηλού επιπέδου. Κι αυτό το λέω γιατί σ΄ εμένα κοστίζει. Προτίμησα η δική μου αμοιβή να είναι σ΄ ένα τέτοιο λογικό επίπεδο, ώστε να μείνουν τα λεφτά στην παραγωγή. Τα αντάλλαξα. Προτιμώ να τα χάσω τώρα και να τα κερδίσω στον χρόνο, παρά στη στιγμή».

Διαρκώς εκτεθειμένος, άλλοτε με τις αντισυμβατικές απόψεις του, άλλοτε με τη δουλειά του, κάνει άλλο ένα τολμηρό βήμα με τον ρόλο του γκέι σόουμαν.

«Όταν γράφω, νομίζω ότι θα συμφωνήσει μαζί μου ο κόσμος όλος. Στην παράσταση, όμως, δεν είναι αστεία πράγματα. Γιατί θα παίζω κιόλας και μάλιστα ένα πρόσωπο, που είναι 80 ρόλοι. Μου αρέσει που εκτίθεμαι. Και μου αρέσει γιατί είναι ο τρόπος τέτοιος. Έχω διαλέξει έναν δρόμο, αυτός ο ρόλος να περιλαμβάνει όλους του ρόλους που έχει μέσα μας ο καθένας και που δεν έχουν τρόπο να βγουν. Στην ίδια ατάκα είναι πολύ θηλυκός και αμέσως μετά ό,τι πιο δυναμικό και μετά ένα αθώο πλάσμα, μετά φιλάνθρωπος, μετά άσπλαχνος και εκδικητικός, μετά θύμα, μετά θύτης, ευάλωτος. Και πίσω από αυτά ένα παιδάκι που θέλει να παίξει. Είναι κλεισμένος μέσα σε μια εικόνα. Στην εικόνα που νομίζει ότι είναι ζωή. Ξαφνικά καταλαβαίνει ότι μπορεί να του γίνει φυλακή. Η πανοπλία του είναι και τα κάγκελα της φυλακής του. Δεν είναι ό,τι πιο εύκολο έχω κάνει, αλλά με ενθουσιάζει».

Έχει και το μιούζικαλ τον τρόπο του να λύνει προβλήματα.

«Από την πρώτη στιγμή φρόντισα η παράσταση να χτίζεται με όλα της τα υλικά. Οι πρόβες γίνονται με τη μουσική “ζωντανή” ώστε να έχω ολοκληρωμένη την αίσθηση του έργου. Ακόμα και αποσπασματικά να κάνω μια σκηνή, μπαίνει το πιάνο. Στο μιούζικαλ, η μουσική και το τραγούδι είναι ρόλος, είναι ήρωας του έργου, δεν είναι στολίδι. Συνήθως αυτά τα έργα τα ανεβάζουμε σαν “αχ, καλέ απόκριες έχουμε πάλι”. Όχι δεν θα έχουμε ούτε απόκριες ούτε βέβαια Σαρακοστή. Γιορτή θέλουμε να είναι, με γέλιο, χορούς, τραγούδια, αλλά και κάπου η χορδή του ανικανοποίητου να χτυπάει το λυπημένο της ακόρντο». Το ταλέντο είναι ευθύνη. Αισθάνεται το βάρος της;

«Δυόμισι χρόνων γύριζα στη Σαλαμίνα κι έλεγα ότι είμαι ηθοποιός. Είχα έναν εξάδελφο κσι όταν ερχόταν από την Αθήνα μου έλεγε: “Σε σβήσανε από το ταλέντο”. Από τότε “σβησμένος” αισθάνομαι. Ευθύνη προσπαθώ να έχω στη δουλειά μου, αλλά τον εαυτό μου σπάνια τον εγκρίνω. Είμαι λίγο στρυφνός και γκρινιάρης και μάλλον δεν του φέρομαι πολύ καλά. Με μια μανία να τον κοροϊδεύω και ένα ανικανοποίητο, που το κατατάσσω στο επίπεδο του συνδρόμου και όχι μιας πραγματικότητας. Κάθε φορά, νομίζω ότι αρχίζω από το μηδέν. Δεν υπάρχει για μένα το χθες. Πολλές φορές, ούτε ως εμπειρία. Ηθελημένα εννοώ. Μπορεί να υπάρχει, αλλά δεν περνάει από το μυαλό μου. Άλλα εγώ νομίζω. Ότι είμαι ανώριμος και ανέτοιμος. Και έχω πάντα αγωνία, τρακ ποτέ. Στο θέατρο δεν έχει σημασία τι έκανες, αλλά τι κάνεις τώρα. Αλλιώς δεν υπάρχεις».

info

Πρεμιέρα 6 Μαρτίου στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου 5, τηλ. 210-
3213.100).