Καλοπιάνοντας τον χρόνο

Ο Σταμάτης Φασουλής τινάζει από πάνω του τη σκόνη του χρόνου, φροντίζοντας την προσωπική του εξέλιξη μέσα από «γεμάτα» εικοσιτετράωρα.

«Ο χρόνος; Ο μεγαλύτερος εχθρός μου. Τον χαϊδεύω και τον καλοπιάνω, μήπως με ξεχάσει. Θέλω την ημέρα να έχω τέσσερις- πέντε ώρες με το θέατρο και τους ανθρώπους του, που λατρεύω. Μπορεί να τους εξομολογηθώ πράγματα που δεν τα έχω πει ούτε στον εαυτό μου. Την υπόλοιπη μέρα, θέλω να έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπάω. Τους μαγειρεύω, τους φροντίζω και με φροντίζουν το ίδιο. Θέλω δύο- τρεις ώρες διάβασμα στο κρεβάτι, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να κοιμηθώ. Και οπωσδήποτε μισή ώρα “ατμόσφαιρα κομμωτηρίου”, όπως λέει κι ο Διονύσης Φωτόπουλος. Θέλω στη ζωή μου δίπλα να υπάρχει και λίγη σαβούρα, λίγο έρμα, γιατί χωρίς έρμα θα είναι ανερμάτιστο και στην πρώτη φουρτούνα να μου τσακιστεί το ρημάδι. Μου αρέσει πολύ η φράση του Μπέκετ (από το «Α, Τζο»): “Αυτή η Κόλαση της πεντάρας, που την ονομάζεις κεφάλι σου”. Καταλαβαίνω ότι είναι Κόλαση όλο αυτό, αλλά φοβάμαι ότι είναι της πεντάρας».