«Είμαστε όλοι διεφθαρμένοι»

Έναν κλασικό «απατεώνα» που αθωώνεται λόγω βαθιάς διαφθοράς, παίζει ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (γνωστός και από πάμπολλες τηλεοπτικές διαφημίσεις) στο Εθνικό Θέατρο
O Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος έγινε γνωστός στο πανελλήνιο από τον βομβαρδισμό μιας πολυμορφικής διαφήμισης κινητής τηλεφωνίας. Αυτό που τον διαφοροποιεί, όμως, είναι η ποιότητά του ως πολύ καλός ηθοποιός και η πλούσια και ενδιαφέρουσα πορεία του στο θέατρο. Τριαντάρης, οικογενειάρχης με έναν τρίχρονο γιο, ερωτευμένος με τη γυναίκα του, την ηθοποιό Κατερίνα Παπαδάκη, έχει μια γεμάτη ζωή. Άρχισε από τη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όπου παράλληλα έπαιζε στις παραστάσεις του, συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Αντώνη Αντύπα, τους Ρέππα- Παπαθανασί- ου, Πέτρο Σεβαστίκογλου κ.ά. Ρόλο στον ρόλο εξελίσσεται σε θεατρική μονάδα την οποία η συντεχνία εμπιστεύεται.

Φέτος πρωταγωνιστεί στο έργο του Οστρόφσκι «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα», που ανεβαίνει στο θέατρο «Ρεξ» – σκηνή Κοτοπούλη σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Παίζει τον Γκλουμόβ, έναν κυνικό νέο με μοναδικό στόχο την ανέλιξή του στη ρωσική αστική κοινωνία. Ένας ενδιαφέρον πρώτος ρόλος, σε μια μεγάλη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου. Όλα δείχνουν πως είναι η «στιγμή» του.

«Αυτή τη δουλειά δεν την κάνω στοχεύοντας στην καταξίωση με πρώτους ρόλους, αλλά για τη χαρά να είμαι στο θέατρο. Μ΄ ενδιαφέρει το ανακάτωμα. Γι΄ αυτό έχω κάνει τόσα διαφορετικά πράγματα. Μετακινήθηκα στο ρεπερτόριο,

ΙΝFΟ

«Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντρ Οστρόφσκι έχει πρεμιέρα στις 14 Φεβρουαρίου, στο θέατρο «Ρεξ»- σκηνή Κοτοπούλη (Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-
3305.074).

άρχισα με κλασικά έργα, γύρισα πίσω στη φάρσα, στο μιούζικαλ. Μ΄ αυτή την έννοια ο “Απατεώνας” είναι ένα ακόμα βήμα».

Ένας «κλασικός απατεώνας», με γνώσεις, ικανότητες, αποφασισμένος να πετύχει σ΄ έναν κόσμο πλήρους διαφθοράς είναι αρνητικός ήρωας;

«Δεν πιστεύει σε αξίες, αρχές, αλλά στην απόλυτη διαφθορά που υπάρχει στην εξουσία. Θέλει να γίνει μέλος της, λειτουργώντας μόνο για την πάρτη του. Πουλάει ολοκληρωτικά και από άποψη τον εαυτό του. Εκμεταλλεύεται τις ικανότητές του, όπως τη δεινότητα που έχει στη γραφή. Γράφει με την ίδια σφοδρότητα αντικρουόμενες ιδέες των προοδευτικών και των συντηρητικών. Όμως, υπάρχει κάτι που τον διαφοροποιεί από λαμόγιο και τον κάνει κλασικό ήρωα. Το γεγονός ότι όλη αυτή τη διαφθορά, στην οποία συμμετέχει, την καταγράφει σχεδόν ηδονιστικά στο ημερολόγιο του. Είναι ένας παρατηρητής που γίνεται μάρτυρας μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ένας απατεώνας χωμένος τόσο βαθιά στις διαπλοκές, που όταν αποκαλύπτονται “αθωώνεται”. Γιατί, σε ποιους είναι υπόλογος; Στους απολύτως διεφθαρμένους;» Δραματικά επίκαιρο έργο! Θα το δούμε μεταφερμένο στα καθ΄ ημάς;

«Απύθμενο το βάθος της διαφθοράς. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ακόμα και η φράση που λέει “να βρω μια καλή θέση στο δημόσιο όχι για να δουλεύω, αλλά για να πληρώνομαι αδρά” είναι χαρακτηριστική. Αλλά η παράσταση φιλοδοξεί να δώσει μια κλασική αφήγηση ενός έργου εποχής που επιχειρεί να είναι σύγχρονη και ουσιαστική. Κοινή άποψη του θιάσου και του σκηνοθέτη είναι να αποκαλύψει πόσο διαχρονικό είναι το έργο, χωρίς να το φέρει αισθητικά στο σήμερα. Όλα αυτά με τον τρόπο του Γιάννη Κακλέα». Πόσο ελεύθερος από τους εκάστοτε σκηνοθέτες του μπορεί να είναι ένας ηθοποιός, διατηρώντας και υποστηρίζοντας την προσωπικότητά του;

«Ο λόγος που κάνω αυτή τη δουλειά δεν είναι για να υπακούω κάποιον. Ο ηθοποιός δεν είναι όργανο στα χέρια ενός σκηνοθέτη. Είναι συνεργός και συνεργάτης. Αρκεί και οι δύο πλευρές να έχουμε ερωτήματα, να περιμένουμε απαντήσεις από το έργο. Ούτε εγώ να κάνω τα κόλπα μου ως ηθοποιός, ούτε ο σκηνοθέτης να υπηρετεί κάτι που δεν υπάρχει στο κείμενο. Ιδέα στην ιδέα, κόλπο στο κόλπο χάνεται η ουσία των έργων, η αλήθεια και η μαγεία του θεάτρου. Διαφωνώ, τσακώνομαι, υποστηρίζω τη γνώμη μου με ένταση στη διάρκεια των δοκιμών (πάντως όλες οι συνεργασίες μου έχουν καλή κατάληξη). Αντλώ χαρά από την ώρα που μελετάω το έργο, που αρχίζω να ψάχνω. Έχω ένα δικό μου, απλό τρόπο που δουλεύω τους ρόλους: πιστεύω στο κείμενο. Όλες οι απαντήσεις βρίσκονται εκεί. Άρα συνεχώς επιστρέφω, διαβάζω, ψάχνω στις λέξεις, για να βρω λύσεις στο μυστήριο τού κάθε χαρακτήρα, προσπαθώντας να καταλάβω τι λέει κάθε φορά, ώστε να έχει συνέπεια η μια στιγμή με την άλλη».


«Η εξουσία μάς δοκιμάζει»

Υπερεκτεθειμένος στη μεγάλη καμπάνια κινητής τηλεφωνίας, ο κίνδυνος να στιγματιστεί με τίμημα το κέρδος καραδοκεί.

«Δεν κρύβομαι. Ενέδωσα στον πειρασμό της διαφήμισης, επειδή μου πρόσφερε τη δυνατότητα να μην αγωνιώ λόγω των ανασφαλειών που έχει η φύση της δουλειάς μας- στο θέατρο βρέξει-χιονίσει ψάχνεις για δουλειά ανά πεντάμηνο και μάλιστα κακοπληρωμένηκαι να έχω ελευθερία επιλογών.

Βιοπορίζομαι από το επάγγελμα του ηθοποιού».

Ο βιοπορισμός ως άλλοθι; «Δεν ψάχνω για άλλοθι. Ο βιοπορισμός για μένα είναι γνώμονας στη ζωή. Ούτε αξιοκρατία, ούτε ευκαιρίες υπάρχουν- όπως πάντα εξαιρούνται κάποιοι, για τους οποίους υπάρχουν. Πρέπει να μάθεις ποια είναι τα εφόδιά σου, με τα οποία προχωράς. Πώς εντάσσεσαι, πώς λειτουργείς στην κοινωνία, τι επιλέγεις. Αλλά για να διαλέξεις, πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι στ΄ αλήθεια. Η αδιάφθορη κοινωνία είναι ουτοπία. Δεν πιστεύω σε μια κοινωνία καλή, αλλά στον άνθρωπο ως μονάδα. Όλοι είμαστε διεφθαρμένοι, ο καθένας με τον τρόπο του. Πιστεύω πως η εξουσία δοκιμάζει τους ανθρώπους. Κι επειδή στον καθένα μας αναλογεί ένα ποσοστό εξουσίας, το ζητούμενο είναι να παρατηρείς και να κρίνεις τον εαυτό σου. Προσωπικά, φροντίζω να μην ξεχνιέμαι, να είμαι σε διαρκή αυτοπαρατήρηση. Γιατί η συνείδησή μου λειτουργεί με αποτέλεσμα όταν πληγώνω τουs άλλους, να μου επιστρέφονται ενοχές. Δυστυχώς».