Πίστη στον άνθρωπο

Και ως πολίτις η Δανάη με τη φωνή της και την πένα της πολέμαγε. Πίστευε στον άνθρωπο, στην αξία του, στις αντοχές του και στην οικοδόμηση ενός άλλου κόσμου δικαιότερου και τιμιότερου. Στήριζε τους αγώνες της αξιοπρέπειας, της ελεύθερης βούλησης και έκφρασης και της δικαιοσύνης, χωρίς γλωσσικές φανφάρες, λάβαρα και κραυγές. Συχνά με κρεσέντο αλλά ενταγμένα μέσα στην αρμονική της γλώσσας και τη μουσική των λέξεων.

Αλλά αν πρέπει για κάτι, σε καιρούς αλαλίας, ψευδίσματος και γλωσσικής αναρχίας, να θυμόμαστε αυτήν την ταγμένη γυναίκα, είναι ο σεβασμός, ο απέραντος σεβασμός στον ήχο της ελληνικής γλώσσας. Πόσες φορές δεν άφηνε τη νηφάλια στάση της για να οργιστεί για τον τρόπο που ξυλοσχίστες χρήστες, κακή τη μοίρα της γλώσσας μας, κακοποιούσαν σύμφωνα και φωνήεντα, διέστρεφαν και χάλαγαν τη μουσική κλίμακα που εμπεριέχεται σε κάθε λέξη και σε κάθε φράση. Πόσες φορές όταν κάποιοι, καλοπροαίρετοι, αντέλεγαν πως τουλάχιστον να διασώζεται το νόημα των λέξεων, η Δανάη αντιδρούσε φωνάζοντας ότι το νόημα των λέξεων αρχίζει και τελειώνει στη Μουσική. Πριν από τη Μουσική η γλώσσα ήταν μουγκανητό, βρυχηθμός, γάβγισμα και τριγμός οδόντων.

Η Πολιτεία τίμησε τη Δανάη και η Αθήνα την τίμησε. Έλαβε κάποτε και την γλίσχρα τιμητική σύνταξη που μόλις της έφτανε για κοινόχρηστα, ρεύμα, νερό και θέρμανση. Αλλά φαίνεται πως κι αυτήν τη φτωχή θαλπωρή στερήθηκε στα βαριά αλλά συνειδητά και σοφά γηρατειά της.

Κάθε φορά που άκουγα, δυστυχώς πάντα σε επετείους και για λόγους «ιστορικούς» τη φωνή της να τιμά τον ελληνικό μουσικό γλωσσικό ήχο, ανάμεσα στα κουρέλια, στα ράκη φθόγγων, στα άμουσα κακαρίσματα, θέλω να σταματήσω τον χρόνο και να χαρώ τον τρόπο που ένας γαλαξίας γίνεται μουσική, ο μούστος κρασί κι ο τρόμος της υπάρξεως ρυθμός αιωνιότητας.