Γιώργος Βέλτσος: «Δεν έπαψε ποτέ να είναι κραυγή»

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ, ΤΗ ΓΝΩΣΗ, ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ «ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΝ» ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΚΑΙ
ΒΕΛΤΣΟΣ, ΣΕ ΜΙΑ «ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ» ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΙΑ ΤΟΥΣ
«Γιατί γράφω;», αναρωτιέται ο Γιώργος Βέλτσος. «Δεν γράφω ούτε για τον παγκόσμιο αναγνώστη, όπως θα ήθελε ο Σαρτρ, ούτε για να με αγαπούν, όπως θα ήθελε ο Ζενέ, ούτε για τον έρωτα, ούτε, τολμώ να πω, για την εξουσία. Δεν γράφω για να παρέμβω στον κόσμο, ούτε για να συνδέσω τα σκόρπια του κομμάτια. Δεν γράφω, γράφομαι».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ποιητής-πανεπιστημιακός και παρεμβαίνει στον κόσμο και συνδέει σκόρπια κομμάτια. Τα σκόρπια κομμάτια μιας εικοσάχρονης φιλίας με τον πεζογράφοψυχίατρο Γιώργο Χειμωνά, σε ένα βιβλίο. Βρίσκει κανείς εδώ κείμενα που συνέταξαν, με διάφορες ευκαιρίες, ο Χειμωνάς για τον Βέλτσο και ο Βέλτσος για τον Χειμωνά, αλλά και άλλα κείμενα που περιστρέφονται γύρω από τον γόνιμο διάλογό τους. Παρά το γεγονός ότι γράφτηκαν ή εκφωνήθηκαν σε πολύ διαφορετικές στιγμές, συνιστούν ένα απρόσμενα ενιαίο σύνολο, δείγμα και αυτό της στενής σχέσης που τους συνέδεε. Λέει ο Χειμωνάς: «Το βιβλίο του Γιώργου Βέλτσου (σ.σ.: Η Μη-Κοινωνιολογία- Αναλυτική του Μετα-μοντερνισμού )» είναι μια «κυριολεκτικά σύνθετη, συλλεκτική γραφή η οποία, διασχίζοντας κλασικά ή σημερινά κείμενα, αποσπώντας και κυλώντας λόγια από φιλοσόφους και από ποιητές, σαν ένας ρους απ΄ όλες τις φωνές, κάνει στο τέλος ν΄ ακουσθεί το πώς μιλάει ο άνθρωπος: ίσως αυτή να είναι όλη κι όλη η αξία του λόγου του. Για καμμιά γνώση, για καμμιά αλήθεια (έστω, για τις πιο μερικές) δεν ήταν προορισμένος· δεν έπαψε ποτέ να είναι συγκίνηση, κραυγή, λαχάνιασμα- τίποτε άλλο».

Με αφορμή μάλιστα το Επίμετρο του Βέλτσου στην έκδοση Η Αφροδίτη με τη Γούνα, του Ζάχερ-Μαζόχ, ο Χειμωνάς έγραψε για τη «διαστροφή ως ορισμό του έρωτα». Τα όσα λέει για την αντίθεση των σωμάτων θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και σαν σχόλιο στην καινούργια ποιητική συλλογή του Βέλτσου Πομπές (Εκδ. Ίνδικτος) την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει «εξόδιο κείμενο της ερωτικής ζωής ενός άνδρα». Έλεγε λοιπόν ο Χειμωνάς: «Η αντίθεση γεννά την παραφορά της ένωσης και της καταπάτησης, οδηγεί στην συνάντηση των εσωτερικών, των πιο κρυφών (και εννοώ μιαν αιδώ που συγκοινωνεί με τον κίνδυνο, όχι με το ήθος) και αντεστραμμένων μερών των σωμάτων, απεργάζεται την συναρμολόγησή τους, φθάνει στην ευφορική άλωση, στην καταστροφή του ενός από το άλλο- με μικρούς σπασμώδεις κυματισμούς, που μοιάζουν με την κατάποση, συντελείται η απορρόφηση του ενός από τον άλλο, ακολουθεί το χόρτασμα, η έκπτωση, επέρχεται η μελαγχολία, εγκαθίσταται η ερημιά. Το σώμα κείται στο τίποτα».

ΥΓ: Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ακούσει τον Γ. Βέλτσο στις 29/1 στο Μegaron Ρlus, όπου θα μιλήσει για το ποιητικό του έργο, ενώ θα συμμετάσχει ενεργά στην εκδήλωση και ο Μ. Μαρμαρινός.

Γιώργος Βέλτσος

OUΤRΕ TOMBE

«ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ»

ΜΕ ΤΟΝΓΙΩΡΓΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

ΕΚΔ. ΠΑΤΑΚΗ, ΣΕΛ. 136,
ΤΙΜΗ: 11,50 ΕΥΡΩ