Η Συλβί καλόγρια

ΜΕ ΑΥΤΗ την κυβέρνηση, μόνον ένα πράγμα είναι σίγουρο: όσο παραμένουν στην εξουσία δεν πρόκειται να πλήξουμε ποτέ. Να, πάρτε για παράδειγμα τον κ. Γ. Παπαθανασίου, τον νέο «τσάρο» της Οικονομίας. Ήταν τόσο καιρό στη σκιά του κ. Γ. Αλογοσκούφη- και ούτε μία φορά δεν είχε εκφράσει έστω και μια υπόνοια αντίρρησης στις επιλογές του. Προχθές όμως τα είπε χύμα και τσουβαλάτα…

Δεν μπορούμε να κοιτάμε μόνον τα ελλείμματα. Προέχει η κοινωνική συνοχή. Ο κ. Αλαβάνος το είπε; Όχι, ο κ. Παπαθανασίου. Ο άνθρωπος της πιάτσας. Ο γνώστης της αγοράς. Σοσιαλμανία; Μπα, απλώς έρχονται εκλογές…

Όπως αποδεικνύεται, η θυσία του κ. Αλογοσκούφη στον ανασχηματισμό δεν έγινε επειδή ο κ. Καραμανλής κατάλαβε ξαφνικά τα χάλια της Οικονομίας. Απλώς, στο κάστινγκ του Μεγάρου Μαξίμου κρίθηκε ότι ο πρώην τσάρος δεν πληρούσε τις προδιαγραφές για τον ρόλο του «καλού». Για παράδειγμα, μετά τα «Μαύρα Μεσάνυχτα», μπορεί η κ. Παναγιώτα Βλαντή, η Συλβί ντε, να παίξει την καλόγρια; Δεν μπορεί…

Μας πάτησε το τρένο
Ο κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ έψαχνε επειγόντως κάποιον για να παίξει τον «καλό». Το ότι κατέληξε στον κ. Παπαθανασίου δείχνει ενδεχομένως ότι δεν ενδιαφέρθηκαν και πολλοί για τη δουλειά. Αλλά αυτό πια δεν έχει σημασία – το θέμα είναι τι μπορεί να κάνει ο νέος «τσάρος», εκτός από το να βγάζει αριστερόστροφες κορόνες.

Τα λόγια είναι δωρεάν- αλλά στην πράξη, πολύ λίγα πράγματα μπορεί να κάνει εδώ που έχουμε φτάσει. Η ελληνική οικονομία είχε μπει στα δυο στενά πολύ πριν βαρέσουν κανόνι οι Λίμαν Μπράδερς. Και το βασικό πρόβλημα ήταν η απραξία: Έκαναν την περιβόητη απογραφή, όχι για να τη χρησιμοποιήσουν ως βάση για διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά για να την εκμεταλλευτούν πολιτικά. Ξανακέρδισαν τις εκλογές, αλλά το τρένο της ανταγωνιστικότητας χάθηκε για το προβλεπτό μέλλον.

Όποιος κι αν αναλάβει να αντιμετωπίσει την κατάσταση- πριν ή μετά τις εκλογές- ένα πράγμα δεν μπορεί να κάνει: Να καλλιεργήσει προσδοκίες ότι μπορούμε να ξεφύγουμε από την κρίση χωρίς να ματώσουμε. Οι ψηφοφόροι θα εμπιστευτούν εκείνον που θα συνδυάσει τη λιτότητα με κοινωνική δικαιοσύνη- κι όχι εκείνον που θα τάζει κατά φαντασίαν παροχές…