Τα λαμόγια στη Βαγδάτη

ΕΑΝ ΛΑΒΟΥΜΕ ΥΠΟΨΗ ΜΑΣ ΟΤΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ
ΣΤΟ ΙΡΑΚ ΣΧΕΔΙΑΖΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ
ΤΟΥ ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΟΥΣ ΤΖΟΥΝΙΟΡ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2001- ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΣΚΕΣΙ
ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ ΠΥΡΓΩΝ- ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗ ΜΟΙΡΑΙΑ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ. Ο ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ ΤΗΣ «WΑSΗΙΝGΤΟΝ ΡΟSΤ» ΣΤΗ ΒΑΓΔΑΤΗ ΡΑΤΖΙΒ ΤΣΑΝΤΡΑΣΕΚΑΡΑΝ ΜΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΧΑΟΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΚΑΙ- ΕΚΟΥΣΙΑ Ή ΑΚΟΥΣΙΑ- ΥΠΟ
ΓΡΑΦΕΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΕΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΙΛΑΡΟΤΡΑΓΩΔΙΕΣ, ΑΝΤΑΞΙΑ ΤΟΥ CΑΤCΗ-22 ΚΑΙ ΤΟΥ Μ*Α*S*Η.
ΟΡατζίβ Τσαντρασεκάραν κάλυψε τα γεγονότα της Βαγδάτης, με βραχύβια διαλείμματα, από τον Νοέμβριο του 2002 – τέσσερις μήνες πριν από την εισβολή- έως τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2004: «Συνολικά έμεινα περισσότερες ημέρες στο Ιράκ […] από ό,τι σχεδόν οποιοσδήποτε άλλος Αμερικανός ανταποκριτής Τύπου». Το βιβλίο αυτό βασίζεται στις ανταποκρίσεις του, που δεν τις παραθέτει ωστόσο αυτούσιες αλλά μεταποιημένες κι ενσωματωμένες σε έναν ενιαίο αφηγηματικό κορμό- με μόνες εμβόλιμες τις συνήθως ιλαρές «Σκηνές από την Πράσινη Ζώνη». Καταγράφει με ιδιαίτερη οξύνοια και βιτριολικό χιούμορ την πρώτη κατοχική περίοδο, υπό την ηγεσία του Πολ Μπρέμερ, τα έργα και τις ημέρες της Προσωρινής Συμμαχικής Αρχής (CΡΑ), καθώς και την παράδοση-παρωδία της εξουσίας στις ιρακινές μαριονέτες. «Στο απόγειο της δραστηριότητάς της», σημειώνει ο συγγραφέας, «η CΡΑ απασχολούσε πάνω από 1.500 υπαλλήλους στη Βαγδάτη, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Αμερικανοί»- και χλευάζει τις κοσμοπολίτικες περγαμηνές τους λίγο παρακάτω: «Τα περισσότερα μέλη της CΡΑ δεν είχαν δουλέψει ποτέ έξω από τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με υπολογισμούς, οι περισσότεροι από τους μισούς έβγαλαν για πρώτη φορά διαβατήριο προκειμένου να ταξιδέψουν στο Ιράκ. Για να επιβιώσουν στη Βαγδάτη, χρειάζονταν την ίδια προστατευτική γυάλα που είχαν κατασκευάσει οι αμερικανικές

Rajiv Chandrasekaran

Η ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΠΟΛΗ

ΣΤΗΝΠΡΑΣΙΝΗ ΖΩΝΗ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ

ΜΤΦ. ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΓΚΕΤΣΟΥ, ΕΚΔ. ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ 2008, ΣΕΛ. 376, ΤΙΜΗ: 19 ΕΥΡΩ

πετρελαϊκές εταιρείες για τους εργάτες τους στη Σαουδική Αραβία, τη Νιγηρία και την Ινδονησία».

Εν πολλοίς οι άνθρωποι του Μπρέμερ βρήκαν τη «γυάλα» έτοιμη: «Ο Σαντάμ ήταν αυτός που πρώτος αποφάσισε να μετατρέψει την καλύτερη κτηματική περιουσία της Βαγδάτης, που βρισκόταν πάνω στο ποτάμι, σε μια φυλασσόμενη πόλη μέσα στην πόλη, με πολυτελείς βίλες, μπανγκαλόου, κυβερνητικά κτίρια, μαγαζιά, ακόμα και ένα νοσοκομείο. Δεν ήθελε οι βοηθοί και οι σωματοφύλακές του, στους οποίους είχε παραχωρήσει διπλανά σπίτια, να μπερδεύονται με τις μάζες». Όχι πως η Εδέμ του δικτάτορα έπεσε άθικτη στα χέρια των Αμερικανών. Προτού καλά καλά το αμερικανικό τεθωρακισμένο γκρεμίσει το πελώριο άγαλμα του Σαντάμ- και το CΝΝ στείλει απανταχού της γης την εικόνα με το ισχυρό συμβολικό μήνυμα- οι εξαθλιωμένοι Ιρακινοί διαγουμιστές άρχισαν να λεηλατούν τα πάντα: «Πρώτα ασχολήθηκαν με τους υπολογιστές, τα τηλέφωνα και άλλα εύκολα για αρπαγή αντικείμενα. Στη συνέχεια, με τα έπιπλα και τα ντουλάπια αρχειοθέτησης. Μετά οι αδίστακτοι ρακοσυλλέκτες έβγαλαν τα καλώδια και τους σωλήνες από τους τοίχους. Κατά τις επόμενες ώρες, κατέφτασαν οι Ιρακινοί με ημιφορτηγά και δεκάτονα φορτηγά με καρότσες, που και αυτά ήταν κλεμμένα». Οι κατοχικές δυνάμεις αγνόησαν όλα τα δημόσια κτίρια, ακόμη και το αμύθητης αξίας Εθνικό Μουσείο- ανυπολόγιστοι θησαυροί συλήθηκαν εν ριπή οφθαλμού- κι έσπευσαν να προστατεύσουν μονάχα μια δημόσια περιουσία: το υπουργείο Πετρελαίου. Ο ανεκδιήγητος υπουργός Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ μίλησε για το- φυγείν αδύνατον- «τίμημα της ελευθερίας».