Ούτως ή άλλως είμαστε μειονότης…

Πιστεύω ότι το Σοφό παιδί επιδέχεται μια σοβαρή και επίκαιρη, κάπως κοινωνιολογική ανάγνωσή του, από την απόσταση της δεκαπενταετίας, αν προεκτείνουμε την ιστορία του: αφού ο αντιπαθέστατος Νικολάκης διήνυσε την έξαλλη νεότητά του, κατόπιν φρονίμεψε, έκανε καλές σπουδές νομικής ή οικονομικών σε κάποιο επώνυμο δυτικό πανεπιστήμιο, στη συνέχεια επέστρεψε στον τόπο μας και, με την αμέριστη συνδρομή του κοινωνικού του περιβάλλοντος, σήμερα στελεχώνει το εντόπιο πολιτικοκοινωνικό μας κατεστημένο στο επίπεδο της ιθύνουσας τάξης του. Εξάλλου, είχε από την παιδική και εφηβική του ηλικία διαπλαστεί κατάλληλα για τον ρόλο του ανερχόμενου και επιτυχημένου στην υπόλοιπη ζωή του. Με άλλα λόγια, το Σοφό παιδί αναγνωρίζω ότι αποτυπώνει εύστοχα την ψυχοσυναισθηματική σκευή και τη στάση ζωής εκείνου του μέρους της «νεολαίας του 1980-1990» που συν τω χρόνω έγιναν τα golden boys των ημερών μας. Δημοσιογράφοι-μεγαλοεκδότες, δημοσιογράφοι-υπουργοί, υπουργοί-επιχειρηματίες, πανεπιστημιακοί καθηγητές που πριν από μερικά χρόνια αγόραζαν Ferrari και Jacuzzi με τα χρήματα του ιδρύματός τους κ.α.π. Πρόκειται για εκείνους τους σημερινούς σαραντάρηδες- πενηντάρηδες που επιπολάζουν στον αφρό της δημόσιας ζωής και δρέπουν τα πάσης φύσεως, ιδίως τα υλικά, κέρδη της επιτυχίας τους. Δεν συμφωνώ, όμως, ότι το Σοφό παιδί αποτυπώνει συλλήβδην «το συλλογικό “εμείς” της νεολαίας του 1980-1990», όπως έγραφε το 1993 ο Φραγκόπουλος. Γιατί ένα μέρος της ίδιας γενιάς, τότε και σήμερα, ήταν και παραμένει απέξω. Πρόκειται ίσως για τους λιγότερο επιτυχημένους ή και τους ηττημένους, σύμφωνα με τα ισχύοντα κριτήρια της κοινωνικής καταξίωσης. Είναι εκείνο το μέρος της γενιάς μου- με τον Χωμενίδη είμαστε σχεδόν συνομήλικοι- που «προσδέχονται τη λύπη σαν έπαθλο του αγώνος» (Καρυωτάκης) ή αγαπούν τους στίχους του Μάρκου Μέσκου «Ούτως ή άλλως είμαστε μειονότης και βάσανο πικρό το ξαφνικό μεθύσι των ανθρώπων». Το σοφό παιδί και τα golden boys δύσκολα θα με καταλάβουν.