Μεγαλοφυής «σχιζοφρένεια»

Από τους ξένους ερμηνευτές θα φέρω ένα μόνο παράδειγμα. Ο Λόρενς Ολιβιέ, στον «Ερρίκο» το 1946, νομίζω, έχει μια στιγμή από αυτές που σε αφήνουν άναυδο για την φαντασία της επίνοιας αλλά και το αυτονόητο της εκτέλεσης. Ο βασιλιάς μετά από μια μάχη με άδηλες φάσεις είναι έξω φρενών με τους στρατηγούς του που αυτοσχεδιάζοντας δεν υπάκουσαν στις εντολές του με κίνδυνο να χαθεί η νίκη. Μετά το αίσιο τέλος όμως και ενώ έχουν όλοι συγκεντρωθεί γύρω του αφού έχει αφιππεύσει με οργή τούς κατσαδιάζει κουνώντας το αριστερό του χέρι και δείχνοντας σε καθένα χωριστά τη δυσαρέσκειά του ενώ ο λόγος του είναι καταιγιστικός, αυστηρός και επιθετικός. Με το δεξί του όμως χέρι έχει αγκαλιάσει τον λαιμό του ιδρωμένου αλόγου του και με άκρα τρυφερότητα και απαλές κινήσεις το χαϊδεύει και το ευχαριστεί χτυπώντας το στο μάγουλο σαν να θωπεύει αγαπημένο ερωτικό σύντροφο.

Επειδή πρόκειται για φιλμ είναι αδιανόητο αυτή η χειρονομιακή συμπεριφορά να είναι αυθόρμητη, τυχαία και ενστικτώδης. Είναι αποτέλεσμα επιλογής, ιδιοφυούς φαντασίας και πιθανόν να χρειάστηκε να επαναληφθεί πολλές φορές διότι, αν θυμάμαι καλά, υπήρχαν και διαφορετικές γωνίες λήψης. Πώς να ξεχάσεις αυτή τη μεγαλοφυή υποκριτική «σχιζοφρένεια»;