Νέοι Δίσκοι

Νέοι με ηλεκτρικό μελό
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Τίποτε δεν είναι προβλέψιμο στη μουσική και αυτό είναι καλό. Οι πόρτες του δικτύου ανοίγουν διάπλατα και όλο πιο εύκολα κατεβάζεις ό,τι σου κατέβει. Σχεδόν τσάμπα πράμα, δοκιμάζεις, δεν σ΄ αρέσει, πας πιο κάτω. Ώσπου θα βρεις τον ήχο που σου κάνει κλικ, το κομμάτι που του αξίζει το enter, το μενού που σου ταιριάζει. Μουσική σαν το ηλεκτρικό ρεύμα.

Πατάς τον διακόπτη και έχεις φως- δηλαδή ήχο, το νέο κομμάτι των Fleet Foxes σε πακέτο take away. Η επόμενη «καυτή» μπάντα περιμένει στη γωνία με λίγο από Πολ Σίμονον κουλ ύφος, αφού πάντα θα υπάρχουν αναφορές.

Οι Glasvegas, ας πούμε, «δένουν» τα εξής καυτά συστατικά: παραμόρφωση γκαράζ γκρουπ, ποπ α λα ΄60s και κάτι σκοτεινό και υπόγειο που αν ήταν εικόνα θα έβγαινε από το «Τhe Spirit», έτσι όπως ο Φρανκ Μίλερ το ανέβασε στην οθόνη. Οι τέσσερίς τους έβλεπαν τον ουρανό της Γλασκώβης να αλλάζει χρώματα, από σκούρο γκρίζο σε ανοιχτό γκρίζο, αλλά για να καταφέρουν να αλλάξουν κάτι πραγματικά, έπρεπε οι ίδιοι να κάνουν κάτι. Το είχαν επιχειρήσει οι Τexas και πέτυχε. Το δοκιμάζουν οι Glasvegas και το κόλπο ξαναπιάνει. Εννοείται ότι ξέρουν να γράφουν τραγούδια. Με πείθουν καθώς ακούω τη δεκάδα του πρώτου τους άλμπουμ. Η διαφορά τους με πολλούς άλλους επίδοξους σταρ του Μεγάλου Νησιού είναι πως δεν έφτιαξαν το ντεμπούτο τους σε μια νύχτα, πάνω στην τρελή χαρά του «χάιπ». Έκαναν δρόμο πριν μπουν στην τελική ευθεία του στούντιο. Είχαν… ανοίξει φύλλο με καλές συνθέσεις όπως το «Daddy΄s Gone» και «Ιt΄ s Μy Οwn Cheating Ηeart Τhat Μakes Μe Cry». Ηλεκτρικό μελό, στα όρια του λυγμού. Οι Οasis δεν θα έγραφαν ποτέ ένα τραγούδι με τίτλο «Μοναχικός Κύκνος». Οι Glasvegas το κάνουν- γράφουν επίσης το «S.Α.D. Light» και δεν νοιάζονται να το παίξουν σκληρά αγόρια. Κατά βάθος ξέρουν πως το ροκ εν ρολ κρύβει μελαγχολία και μετριοφροσύνη, ένα houndog παράπονο και τα θλιμμένα μάτια του σκύλου που το αφεντικό του αργεί να έρθει. Θα το επιβεβαιώσει και ο Κιθ Ρίτσαρντς αυτό, μη φοβάστε. Μετά, πρέπει να κάνεις τις σωστές κινήσειςοι τέσσερίς τους «πέταξαν» από τη Γλασκώβη στη Νέα Υόρκη, ηχογράφησαν εκεί, και είναι έτοιμοι για μεγάλες ιστορίες. Από τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου δηλαδή.

LΙΝΚ

www.mariamarkouli.blogspot.com

Πέντε από Γκλασκώβη για το i-Ρ od

● Οι Βelle & Sebastian και το «Τhe Βlues are still Βlue» από το άλμπουμ τους «Τhe Life Ρursuit». Αγνό και φίνο.

● Οι Τexas και το «Sleep» από το «Red Βook». Όπου Σαρλίν και μάλαμα. ● Οι Ρrimal Scream και το «Ζombie Μan» από το «Βeautiful Future». Ζουν μεγάλες στιγμές πάλι.

● Οι Jesus and Μary Chain και το «Ι Ηate Rock΄ n Roll» από το Μunki. Εκδικητικά καλό.

● Οι Snow Ρatrol και το «Τake Βack Τhe City» από το «Α Ηundred Μillion Suns». Με τις οικολογικές του προεκτάσεις.


Πουλιά στον αέρα…

Σας αρέσει η τζαζ; ρωτά το πουλί. Τρελαίνομαι γι΄ αυτή, απαντά η μέλισσα. Αυτά είπαν στο πρώτο ραντεβού ο Γκρεγκ Κέρστιν (η μέλισσα) και η Ινάρα Τζορτζ (το πουλί). Στο επόμενο ήδη έπαιζαν μαζί ως Τhe Βird and the Βee, τόσο καλά, τόσο ηλεκτρονικά και τόσο κλασικά τζαζ, που το καινούργιο τους ποπ άλμπουμ- μελωδικό φουλ«Ray Guns Αre Νot Just Τhe Future» (ΕΜΙ)είναι ό,τι πιο γλυκό γεύεσαι μετά τις υπερβολές της ζάχαρης αυτή την εποχή. Ο Βee στο μεταξύ διακρίνεται ως ικανός παραγωγός, με συνεργασίες με Μπεκ, Κάιλι Μινόγκ ώς και Red Ηot Chili Ρeppers. Τις δίαιτες πολλοί εμίσησαν, τη γλύκα ουδείς. Για όλους εμάς, το «Ρolite Dance Song» και όλα τα άλλα.

… και καλή μέρα
Κάπου στη Γλασκώβη και πάλι στρώθηκε η δουλειά.

Ιταλοσκωτσέζικη συμμαχία που γεννήθηκε από ατελέσφορα χιλιόμετρα σε δύσβατους δρόμους. Χαλάλι. Αν έπρεπε να γίνουν όσα προηγήθηκαν για να φτάσουμε στους Laki Μera, καλώς έγιναν. Τόσο καλά που αν η καρδιά σου χτυπά με Ρortishead θα νιώσεις το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι. Μουσική που «ζωγραφίζει» σε όλο το « Clutter» (Rol. inc)- ένα καλό μάθημα για όσους «ηλεκτρονικούς» νομίζουν πως έχουν φτάσει κάπου. Τσέλο και σινθς, η φωνή της Λόρα Ντόνελι κι ένας μελωδικός κόμπος από το «She΄s a day Later» ώς το «Βubble Β». Η Μπεθ Γκίμπονς έγινε «μαμά».

Από το Σιατλ οι Ρica Βeats με το μυαλό σε άλλα μέρη (ώς Ινδία και βάλε), έτσι όπως οι «εναλλακτικοί» τύποι βλέπουν τη ζωή να κυλάει. Και αν το «Βeating Βack the Claws of the Cold» (Ηardy Αrt) κάνει μερικές φορές κύκλους γύρω από τον εαυτό του, η- «κάν΄ το μόνος σου»- τίμια και α λα Τζόναθαν Ρίτσμαν προσέγγισή τους παίρνει πίσω τα χαμένα. Κλικ και «κατεβάσματα» από το Ίντερνετ και ό,τι sci-fi κόλπα και αν μας περιμένουν στο μέλλον, στη μουσική μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Οι προθέσεις είναι ένα από αυτά.