Ρεπορτάζ στον Λόφο του Αλόγου

Όταν απαγορεύεται η πρόσβαση στους δημοσιογράφους, τότε καταλαβαίνουμε την αξία τους, διηγόταν ένας παλιός πολεμικός ανταποκριτής. Και ο έλεγχος της ενημέρωσης αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ένα από τα βασικά πεδία της μάχης. Αυτήν τη φορά στη Λωρίδα της Γάζας υπάρχουν αρκετοί ντόπιοι φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφοι για να ενημερώνεται η κοινή γνώμη, όμως όλα τα διεθνή ΜΜΕ βρίσκονται αποκλεισμένα από την περιοχή. Παρά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ, στο οποίο κατέφυγε η Ένωση Ξένων Ανταποκριτών στη χώρα, για να μπορέσουν να περάσουν στη Λωρίδα της Γάζας οι δημοσιογράφοι, η κυβέρνηση του Εχούντ Ολμέρτ αρνείται κατηγορηματικά να τους επιτρέψει την είσοδο. Όπως έγραψε ο Βρετανός πολεμικός ανταποκριτής Ρόμπερτ Φισκ, «οι Ισραηλινοί χρησιμοποιούν την τακτική που χρησιμοποίησε η ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν το 1980, όταν απαγόρευσε την είσοδο όλων των δυτικών δημοσιογράφων με σκοπό να «τυφλώσει» τον κόσμο σχετικά με τον πόλεμο. Κι έτσι όλη η δράση για τους ανθρώπους των ΜΜΕ- μεταξύ των οποίων 3 Έλληνες δημοσιογράφοι, ένας φωτορεπόρτερ και ένας κάμεραμαν- περιορίζεται σ΄ έναν λόφο στα σύνορα του Ισραήλ με τη Λωρίδα της Γάζας. Στην αρχή μπορούσαν να κινούνται πιο άνετα, όμως τις τελευταίες ημέρες ο ισραηλινός στρατός τους περιόρισε στον «Λόφο του Αλόγου» όπως τον ονόμασαν, μια και στην κορυφή του δεσπόζει η τεράστια χαλκογραφία ενός καβαλάρη που κοιτά τη Λωρίδα της Γάζας. Το ίδιο άλλωστε κάνουν και εκείνοι: κοιτούν από μακριά….

«Αισθανόμαστε πολύ άσχημα», περιγράφει ο Στρατής Αγγελής απεσταλμένος του Μega, μαζί με τον κάμεραμαν Περικλή Αγγελόπουλο . «Δεν είναι μόνο ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας όπως πρέπει, αλλά και ότι οι περισσότεροι έχουμε επισκεφθεί τις περιοχές που βλέπουμε από απόσταση να βομβαρδίζονται και κάθε φορά που υψώνεται πυκνός καπνός αναρωτιόμαστε τι να συμβαίνει εκεί. Βρισκόμαστε καθημερινά εδώ περίπου 600 δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο, κυρίως τα τηλεοπτικά συνεργεία, προκειμένου να έχουμε τουλάχιστον στο φόντο τη Λωρίδα της Γάζας. Ο Περικλής έχει διαρκώς την αγωνία πώς θα αποδώσει από τέτοια απόσταση πλάνα που να περιγράφουν την κατάσταση. Επικρατεί εκνευρισμός, κάθε λίγο έρχονται Ισραηλινοί στρατιωτικοί ή κυβερνητικοί, τους φωνάζουμε, εκείνοι μας αρνούνται και αυτό συνεχίζεται επί μέρες. Γιατί δεν μας αφήνουν να μπούμε μέσα; Προσπαθούν να υποβαθμίσουν τις εικόνες που βγαίνουν από τη Λωρίδα της Γάζας. Όσο δεν μπαίνουν τα δυτικά μέσα, προσπαθούν να πουν ότι η Χαμάς ελέγχει τις εικόνες. Ε, τότε ας μας δώσουν την ευκαιρία να καταγράψουμε τις δικές μας εικόνες…».

«Τα μαθήματα από τον πόλεμο του Λιβάνου τα μελέτησαν πολύ καλά», σχολιάζει ο Πάνος Χαρίτος ανταποκριτής της κρατικής τηλεόρασης στη Μέση Ανατολή τα τελευταία 8 χρόνια. «Το 2006 το ηθικό του στρατού είχε καταρρακωθεί από τις εικόνες των μαχών και των τραυματισμένων Ισραηλινών. Δεν είναι τόσο οι εικόνες με τα νεκρά παιδιά στην Τζαμπαλίγια που θέλουν να ελέγξουν- αυτές βγαίνουν ούτως ή άλλως. Θεωρούν ότι η εικόνα ενός ισραηλινού τανκ να καίγεται ή ισραηλινών στρατιωτών μέσα στο αίμα θα επηρεάσουν σημαντικά το ηθικό του στρατεύματος». Το καλοκαίρι του 2006 όταν οι Ισραηλινοί στρατιώτες επέστρεφαν από το μέτωπο ήταν ελεύθεροι να μιλούν στον Τύπο, ενώ οι φωτογράφοι είχαν καταγράψει συγκλονιστικές στιγμές της σύγκρουσης. Αυτήν τη φορά οι στρατιώτες δεν μπορούν να μιλήσουν (αναγκάστηκαν μάλιστα να παραδώσουν τα κινητά τους τηλέφωνα).

«Αυτό που θα μου μείνει από την τωρινή αποστολή», διηγείται ο Γιώργος Βλαβιανός του Αnt1, «είναι ο άχαρος ρόλος μας να παρακολουθούμε όσα γίνονται από απόσταση. Θα ήθελα να δω τι πραγματικά συμβαίνει, εάν, όπως λένε οι Ισραηλινοί, οι μαχητές της Χαμάς είναι μέσα στις πόλεις ανάμεσα στα παιδιά. Θα ήθελα να το δω, δεν μου αρκεί να το ακούω συνέχεια. Ο διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού Ντάνι Σίμαν μάς είπε: «Προτιμώ να μεταδίδουν ειδήσεις και εικόνες οι Παλαιστίνιοι, που βρίσκονται μέσα στη Λωρίδα της Γάζας, από το να μπουν δυτικοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι θα χειραγωγηθούν και θα έχουν δεδομένη την άποψη ότι οι Ισραηλινοί είναι οι κακοί. Οι δημοσιογράφοι θεωρούνται από τους Ισραηλινούς εχθροί, ότι δεν αντιμετωπίζουν αντικειμενικά την κατάσταση, αλλά συναισθηματικά».