ΜΕ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Η μαρτυρία του Μπεά είναι μια αυθεντική ιστορία από πρώτο χέρι. Τη διηγείται ένα τυχερό παιδί, που τελικά γλίτωσε. Και τη διηγείται με αφηγηματική ειλικρίνεια, χωρίς καλολογίες και ωραιοποιήσεις. Μέσα από τα φλας μπακ, ξετρυπώνουν οι γαλήνιες σκηνές μιας ζωής που έχασε διά παντός. Η παροντική αφήγηση αποκαλύπτει τη φρίκη που βιώνεται ως καθημερινή και αναπόδραστη πραγματικότητα. Η εξιστόρηση του Μπεά, παρότι σε πρώτο πρόσωπο, προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία της. Να αφηγηθεί τα πράγματα όπως έγιναν. Να μάθει ο αναγνώστης, να κατανοήσει, να μην κρίνει. Αντίθετα η αφήγηση του Ιweala αναπτύσσεται σε υψηλότατη θερμοκρασία και στοιχειώνει τον αναγνώστη με το ρυθμό και την αστόλιστη, λιμαρισμένη γλώσσα της. Να λοιπόν που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η λογοτεχνία επιβάλλεται στη μαρτυρία. Παρότι τεχνημένη, κοχλάζει. Σημαντική, διαφωτιστική, αξιανάγνωστη η μαρτυρία του Μπεά. Όμως δεν δίνει γροθιά, να μας μετακινήσει τον εγκέφαλο. Και έχει όλο το βιωματικό υλικό να το κάνει.