ΜΙΑ ΑΧΡΗΣΤΗ ΤΕΧΝΗ ΜΕ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ

Γιατί η ποιητική έμπνευση έχει τόσο μεγάλη αξία ώστε να αξίζει κανείς να πέσει ηρωικώς μαχόμενος για λογαριασμό της; Από τι μπορεί να σώσει την ψυχή η ποιητική της έμπνευση; Με ποιον τρόπο λυτρώνει την ύπαρξη; Και πάλι ο λόγος στον Χήνυ:

«Εδώ βρίσκεται το παράδοξο της ποίησης και των δημιουργικών τεχνών εν γένει. Αντιμέτωπες με την κτηνωδία και τους σφαγιασμούς της Ιστορίας, είναι πρακτικά άχρηστες. Κι όμως, επαληθεύουν τη μοναδικότητά μας, σκάβουν και εξορύσσουν το μετάλλευμα του εγώ που κείται στη βάση κάθε εξατομίκευσης. Κατά μία έννοια, η αποτελεσματικότητα της ποίησης είναι μηδαμινή. Ποτέ ένα ποίημα δεν σταμάτησε ένα τανκ. Κατά μία άλλη, είναι απεριόριστη, σαν να γράφεις στην άμμο τη γραφή εκείνη με την οποία κατήγοροι και κατηγορούμενοι μένουν άναυδοι, κατάπληκτοι και όμως ανανεωμένοι».

Όλα μαζί εν τέλει, τα δοκίμια του νομπελίστα Ιρλανδού θίγουν ένα από τα πιο καίρια πνευματικά ζητήματα του καιρού μας: αν και κατά πόσον η ποιητική δημιουργία, κάθε δημιουργική τέχνη, μπορεί να ξαναβρεί την «έμπνευσή της», μέσα στο απολυταρχικό περιβάλλον της πολιτιστικής βιομηχανίας.