Ημερολόγιο Συνόρων «Αρνούμαι τον όρο “ξένος”»…

«ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΟΥΛΙΟ. Γεννήθηκα το 1973 στο Ντύσελντορφ, μια πόλη 500.000 κατοίκων στη Δυτική Γερμανία. Οι γονείς μου μετανάστευσαν στη Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του ΄60. Ο πατέρας μου δούλευε σε ένα εργοστάσιο όπου φτιάχνουν σωλήνες και η μητέρα μου σε εργοστάσιο όπου έφτιαχναν λάστιχα αυτοκινήτων. Οι γονείς μου κατάγονται από τον Νομό Κιλκίς, από αγροτικές οικογένειες. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι τη γειτονιά μας. Ήταν μια εργατική γειτονιά, δίπλα στο εργοστάσιο Μannesmann. Θυμάμαι ότι ζούσαμε σε ένα δυάρι όπου, ως παιδάκια, δεν είχαμε δικό μας δωμάτιο, όπως είχαν τα Γερμανάκια. Κατά τα άλλα, πίσω από το σπίτι μας υπήρχε πολύ γρασίδι και εκεί παίζαμε συνήθως μπάλα ή κρυφτό με παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων. Ο κολλητός μου φίλος τότε ήταν ένα Ιταλάκι, με τον οποίο σήμερα δεν έχω καν επαφή. Θυμάμαι ότι υπήρχε και ένας παππούς Γερμανός που μας έπαιρνε πάντα την μπάλα γιατί, λέει, απαγορευόταν στο γρασίδι. Σήμερα τον λυπάμαι. Νομίζω ότι η γυναίκα του ήταν άρρωστη και την ενοχλούσε ο θόρυβος…

●●●

ΕΓΩ και η αδελφή μου, που είναι δύο χρόνια μικρότερή μου, στο δημοτικό πήγαμε σε σχολείο με καθαρά ελληνική τάξη, με λίγα γερμανικά μαθήματα. Θυμάμαι ότι ο Έλληνας δάσκαλος μάς έστελνε στην ώρα του μαθήματος για τσιγάρα, πατατάκια και διάφορα άλλα. Δεν ήταν κακός, αλλά κάπως χύμα και χαζός. Πού και πού μας τραβούσε το αυτί ή τα μαλλιά. Ερχόταν αργά από τις διακοπές του και χάναμε μαθήματα. Πρέπει όμως να είχε γερό δόντι, γιατί δεν μπορούσε κανείς να τον διώξει. Είχαμε και μια Γερμανίδα δασκάλα η οποία, φυσικά, δεν μας έστελνε να της αγοράσουμε τσιγάρα. Ο Έλληνας δάσκαλος της έκανε καμάκι. Τώρα που το σκέφτομαι, παρ΄ όλες τις παραξενιές του, για μας τα παιδιά ο Έλληνας ήταν ίσως πιο διασκεδαστικός, εκτός από τις φάσεις που γινόταν αυταρχικός. Εκεί βέβαια μάς άρεσε περισσότερο η Γερμανίδα δασκάλα… Πέρα από αυτά πάντως, έμαθα ό,τι έπρεπε να μάθω στο δημοτικό…

●●●

ΑΠΟ τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια θυμάμαι επίσης τα ταξίδια μας στην Ελλάδα. Μέσω Γιουγκοσλαβίας με το τρένο. Είχε απίστευτη πλάκα. Θυμάμαι τα τάπερ γεμάτα κεφτεδάκια. Για μας τα παιδιά ήταν μια συναρπαστική περιπέτεια. Διαρκούσε τουλάχιστον μιάμιση μέρα και πολλές φορές και παραπάνω λόγω καθυστερήσεων. Έτσι γνωρίζαμε άλλους συνταξιδιώτες και μετά βγάζαμε τα φαγητά. Εμείς τα παιδιά ξαπλώναμε στα πάνω κρεβάτια και διαβάζαμε ή παίζαμε στον διάδρομο. Όσο πιο Νότια προχωρούσαμε τόσο πιο πολύ έμοιαζε με την Ελλάδα- όλα ήταν πιο χύμα. Τη νύχτα μάλιστα επέβαιναν και ντόπιοι και γινόταν κόλαση από βρώμα και θόρυβο. Φάση είχε μετά στα ελληνικά σύνορα. Εκείνον τον καιρό, μιλάμε για τη δεκαετία του ΄80, δεν επιτρεπόταν η εισαγωγή τηλεοράσεων. Ούτε καν τις μπανάνες δεν άφηναν. Θυμάμαι μια φορά ανακάλυψαν οι Έλληνες τελωνειακοί ένα κασόνι γεμάτο μπανάνες που είχε μαζί του ένας μετανάστης. Πήγαν να το κατασχέσουν. Αυτός τσαντίστηκε τόσο πολύ, που άρχισε να τσαλαπατά όλες τις μπανάνες μπροστά τους και έριχνε χωρίς σταματημό χριστοπαναγίες… Όταν άρχισε ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας τελείωσαν τα ταξίδια με το τρένο. Τότε αρχίσαμε να ερχόμαστε με το αεροπλάνο…

●●●

ΠΗΓΑ σε γερμανικό γυμνάσιο, όπου διδάσκονταν

«Σε ποια γλώσσα ονειρεύομαι;
Ονειρεύομαι και στις δύο γλώσσες, στα γερμανικά και στα ελληνικά. Αν και πιστεύω ότι η γλώσσα των ονείρων είναι από μόνη της μοναδική. Γι΄ αυτό δεν το έχω προσέξει ποτέ συνειδητά»

και τα ελληνικά. Αν και τότε γινόταν αγώνας για τα ελληνικά σχολεία. Παρ΄ όλα αυτά, στην Ε΄ και τη ΣΤ΄ τάξη ήμασταν ακόμα μόνο Ελληνάκια. Μεγάλη ανοησία βέβαια. Σκέψου ότι όταν γινόταν το ετήσιο τουρνουά ποδοσφαίρου ήμασταν επτά αγόρια, όποτε αναγκαστικά έπρεπε να βάλουμε και κορίτσια στην ομάδα. Μια φορά χάσαμε 11-1… Μετά μας μοίρασαν στις άλλες δύο τάξεις. Οι Ελληνίδες συμμαθήτριες ήταν πολύ του στυλ, να ντύνονται όσο πιο μοδάτα γίνεται. Το ίδιο και οι Γερμανίδες. Ανήκαν στην κατηγορία των λεγόμενων popper. Οι Γερμανοί καλοί μαθητές είχαν πάντα συντηρητικό στυλ, δεν είχαν να κάνουν με μόδες και την underground κουλτούρα. Μετά υπήρχαν και οι “περιθωριακοί”, που την έβλεπαν μέταλ και πανκ. Εγώ ανήκα σε αυτούς… Στο λύκειο, μέσω της μουσικής, κατάφερα να ξεφύγω και να ξεσπάσω. Τότε η μητέρα μου με έστελνε στο χορευτικό, για να μάθω ποντιακούς χορούς. Σταμάτησα όταν άρχισα να ενδιαφέρομαι για το ροκ. Βέβαια στους γονείς μου δεν άρεσε που ασχολιόμουν με το ροκ. Ιδίως η μάνα μου, όταν είχα πρωτοπάρει κιθάρα, μου έλεγε ότι μοιάζω με τους ναρκομανείς. «Θα με αρρωστήσεις» έλεγε. Και κλάμα όταν μάκρυνα τα μαλλιά και δεν έλεγα να τα κόψω τα Χριστούγεννα και το Πάσχα…

●●●

ΓΕΝΙΚΑ το μέταλ και το πανκ είχαν πολλή πέραση στους Έλληνες της παρέας μου στη Γερμανία. Στο Ντύσελντορφ γίνονταν μεγάλες μέταλ συναυλίες. Η πρώτη συναυλία που είδα ήταν εκείνη των Μοtοrhead. Από εκεί κόλλησα. Μετά υπήρχε και η Κiefernstraίe, που ήταν ένας δρόμος γεμάτος καταληψίες και όπου γίνονταν πολλές μικρές πανκ συναυλίες. Είχα αρχίσει από το γυμνάσιο να παίζω ηλεκτρική κιθάρα. Αργότερα με την παρέα μου φτιάξαμε και συγκρότημα. Τους Free Υourself- παίζαμε μελωδικό πανκ ροκ. Τρεις Έλληνες και ένας Γερμανός. Γυρίσαμε τη μισή Γερμανία, γνωρίζαμε κόσμο από παντού και πίναμε πάντα τσάμπα. Φτάσαμε μέχρι την Ιταλία και την Ελλάδα το 2001. Η παρέα μου τότε έγινε πραγματικά μεικτή. Από αυτό κατάλαβα πλέον ότι είμαστε ό,τι κάνουμε…

●●●

ΣΠΟΥΔΑΣΑ Ιστορία, Κοινωνιολογία και Νεοελληνικά στην Κολωνία. Έκανα την πρακτική μου σε μια τοπική εφημερίδα και συνέχισα να γράφω εκεί από χόμπι. Έτσι κόλλησα με τη δημοσιογραφία. Έγραφα επίσης σε ένα περιοδικό φανζίν για μουσική. Όταν τελείωσα τις σπουδές μου υπήρξαν κάποιες δυσκολίες, άλλα τελικά κατάφερα να μπω στον χώρο και να ζω από αυτό. Σήμερα εργάζομαι κυρίως για το ραδιόφωνο του κρατικού σταθμού WDR. Κάνω ρεπορτάζ και παρουσιάζω μια δίγλωσση εκπομπή, στα γερμανικά και ελληνικά, τη “Ραδιόπολη”. Στο πανεπιστήμιο γνώρισα και τη γυναίκα μου, παιδί Ελλήνων μεταναστών κι εκείνη. Αποφασίσαμε να μείνουμε στην Κολωνία. Στην Κολωνία γίνονται πιο πολλά από άποψη μουσικής, τέχνης και εξωκοινοβουλευτικής πολιτικής. Είναι μεγαλύτερη από το Ντύσελντορφ και πιο χαλαρή. Όταν πρωτοήρθα μού έκανε εντύπωση ότι οι πεζοί περνάνε άνετα με το κόκκινο- κάτι όχι και τόσο τυπικό για τους Γερμανούς. Στην Κολωνία υπάρχουν και δύο μεγάλοι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, οπότε αν ενδιαφέρεσαι για τη δημοσιογραφία θα πας εκεί να βρεις άκρη…

●●●

ΣΤΗΝ Ελλάδα έρχομαι μια- δυο φορές τον χρόνο. Αισθάνομαι οικεία. Μου αρέσει η μυρωδιά όταν κατεβαίνω από το αεροπλάνο. Η κάψα. Μου αρέσει, εκείνη τη στιγμή, να κάνω ένα τσιγάρο, αν και δεν καπνίζω πολύ. Μου αρέσει η ελληνική παρέα. Ταυτόχρονα, πολλές φορές νιώθω ξένος, με την έννοια ότι δεν θέλω να ταυτιστώ με πολλά πράγματα που θεωρούν εκεί δεδομένα… Το καλύτερό μου είναι να βλέπω νυχτιάτικα εκπομπές ακροδεξιών που πιστεύουν ότι οι Έλληνες κατάγονται από το Διάστημα. Πολλές φορές γελάω με την καφρίλα του Νεοέλληνα…».

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com