«Η κάντρι κατάντησε ελεεινή»

Επιβάτες ενός μυστήριου τρένου, οι Έλληνες Dustbowl φτάνουν μέχρι την Αμερική των 50s. «Δεν είμαστε αναβιωτές ή country gentlemen» λένε
O ήχος του τρένου καθώς πλησιάζει και απομακρύνεται, το σφύριγμα, οι ράγες και αυτό το δαιμονισμένο ροκ εν ρολ τους ξεσήκωσε από τις γειτονιές της Αθήνας, όπως ο αέρας το σύννεφο της σκόνης. Και τώρα οι Dustbowl δεν είναι ένα από τα πιο πολύτιμα μουσικά μυστικά στη μουσική της πόλης-είναι η μπάντα που δεν πιστεύεις στα μάτια και τα αυτιά σου. Και ο Τζόνι Κας, κάπου εκεί ψηλά, σκέπτεται: «Καλά, πότε είχα πάει στην Ελλάδα;».

Μοιάζουν σαν να βγήκαν από το «Ω αδελφέ, πού είσαι;» των αδελφών Κοέν, μια περιπλανώμενη μπάντα που μέσα στις ταλαιπωρημένες βαλίτσες της κουβαλάει τραγούδια για lonesome guys που ψάχνουν για μπελάδες και οι μπελάδες τους βρίσκουν, κι ακούγονται έτσι ακριβώς στα κλαμπ της Αθήνας όπου παίζουν, ντυμένοι στην τρίχα, όπως ο Χανκ Ουίλιαμς και ο Καρλ Πέρκινς της κάντρι, με το προχωρημένο vintage σικ τους. «Μας αρέσει να έχουμε ένα αισθητικό στίγμα στη σκηνή και όχι μόνο. Μια εμφάνιση των Dustbowl θέλουμε να έχει να πει κάτι, από το πόστερ μέχρι τα colonel ties» (τις μικρές χαρακτηριστικές γουέστερν “γραβατούλες”-βλέπε καουμπόι και τζέντλεμεν), λέει ο Τelecaster Νick στην κιθάρα και σε ρόλο κεντρικό στην περιπέτεια της ροκ εν ρολ σκηνής του τόπου.

To καινούργιο τους CD «Τroublebound and Lonesome» μπήκε στις ράγες της ελληνικής παραγωγής και συναντά θερμή υποδοχή στους σταθμούς, όπου φτάνει. «Μάλλον θέλαμε να κάνουμε ένα traditional και vintage δίσκο. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος στη μουσική που οι J. Cash and the Τennessee Τwo έπαιζαν, αυτό τον επαναληπτικό ρυθμό στις ηχογραφήσεις της Sun αρχικά. Βέβαια αυτό, που ακούς είναι απλώς εμείς και οι εμμονές μας με τα τρένα και τους συμβολισμούς τους. Μόνο του, αυτό κάνει τον δίσκο σύγχρονο και δικό μας».

«Dustbowls» έλεγαν τις θύελλες της σκόνης και τους ανεμοστρόβιλους που εξαιτίας της ξηρασίας κατέστρεφαν αγροτικές εκτάσεις και σήμαιναν μεγάλες περιόδους φτώχειας και ανέχειας στην Αμερική της δεκαετίας του ΄30. «Ναι, είναι αλήθεια, η μουσική μας λειτουργεί σε μια εποχή σαν τη σημερινή, οικονομικής ύφεσης και δυσκολιών. Δεν είμαστε ρετρό ούτε αναβιωτές κάποιου είδους ούτε rocka-billies ούτε country gentlemen! Έχουμε θέση για ό,τι συμβαίνει γύρω μας και το Dustbowl ήλθε κοιτώντας μπροστά, πολύ μπροστά, όχι πίσω», λέει ο Τelecaster Νick. «Η μπάντα είναι ένα όχημα, ένα πρόσχημα για να πούμε πράγματα και να περάσουμε και καλά. Θα μπορούσαμε να παίξουμε οτιδήποτε… να είμαστε μια πανκ μπάντα όπως οι Clash του ΄77, θα το θέλαμε πολύ! Προς το παρόν δεν έχουμε τίποτε άλλο καλύτερο από το να είμαστε Dust Βowl Refugees, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι γύρω μας άλλωστε».

«Στις μέρες μας υπάρχει μια σύγχυση για το πώς λειτουργεί η μουσική στην ψυχή μας και πιστεύω ότι η αναβίωση τέτοιων τραγουδιών ίσως επαναπροσδιορίσει στο κοινό την ουσία της μουσικής των ανθρώπων», λέει ο John Ηardy, που παίζει pedal steel. «Είναι σημαντικό για εμάς ότι η μουσική μας ελκύει ετερόκλητο κοινό», προσθέτει ο κιθαρίστας DD Dynamite.

Yπάρχει τελικά alt country και ροκ εν ρολ σκηνή στην Ελλάδα; «Μου φαίνεται πως πάντα υπήρχε μια underground cult στην Ελλάδα. Σκηνή; Όχι με την έννοια ενός είδους- και δεν είναι κακό αυτό για μια σχετικά μικρή ροκ πληθυσμιακή κοινότητα. Υπάρχουν καλές μπάντες. Όσον αφορά τον όρο alt country/ Αmericana, τον αποδεχόμαστε αν βοηθάει να διαχωριστούμε από αυτό το ελεεινό και συντηρητικό πλέγμα που ονομάζεται κάντρι σήμερα».

ΙΝFΟ

Την Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου στο «Αfter Dark live club» (Ιπποκράτους και Διδότου 31, Εξάρχεια). Έναρξη:
23.30.