Αναστροφή

ΦΥΓΑΝΕ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ. Τα μαζέψανε και φύγανε. Μ΄ εγκατέλειψαν στη μέση του πουθενά. Δεν τις έχω πια. Χάθηκαν. Εξαφανίστηκαν μια νύχτα στα Εξάρχεια. Κάποιος είπε πως τις λέξεις τις σκότωσε μια σφαίρα.
Κι αν η δημοσιογράφος όλο και κάπου θα τα κατάφερνε να τις ξετρυπώσει, η μάνα δεν μπορεί. Στέκει βουβή, άλαλη, ακίνητη. Ο πανικός της ακινησίας; Μπορεί… Δεν ξέρω…
Δεν με νοιάζει… Δεν είναι καν αυτό το θέμα μας… Δεν ξέρω ποιο είναι το θέμα μας… Όχι τώρα… Όχι ακόμα…
Κι επειδή οι δικές μου λέξεις φύγανε… καταφεύγω στις λέξεις των άλλων. Παραθέτω τις λέξεις των άλλων.
Αρπάζομαι απ΄ τις λέξεις των άλλων.
Αυτές φοράω σαν ρούχο δανεικό κι αυτές παραθέτω σήμερα.
Ένας αρχαίος Έλληνας… ένας σύγχρονος Έλληνας… δυο κείμενα: Παρακάμπτουν τους αιώνες που τους χωρίζουν και συναντιούνται σε μια γωνιά του τρόμου, του θυμού, της οργής…
Και είπε:
«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας: Έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα.
Την παρανομία ως ελευθερία. Την αναίδεια του λόγου ως ισότητα. Και την αναρχία ως ευδαιμονία».
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ (436 π.Χ.- 338 π.Χ.)
Και είπε:
«Κωνσταντίνος, 48 χρόνων. Τρελή κίνηση και το meeting σημαντικό. Ξεσφίγγω τη γραβάτα. Εκνευρισμός: Δεν μπορώ να αντιληφθώ το γιατί καθυστερώ σε αυτό το χάος.
Έξαλλος για την καθυστέρηση…
και συνεχώς αναζητώ τον υπεύθυνο.
Μέχρι που εμφανίστηκε μπροστά μου.
Χωρίς κουκούλα: Μπορούσα να δω τα γυαλάκια του, τα σιδεράκια του στα δόντια, γεμάτος ακμή, με τα μαλλιά αχτένιστα…
Είχε κλείσει τον δρόμο και εμπόδιζε τον «δρόμο μου». Πρέπει να ήταν φίλος σου, Αλέξανδρε. Κι αυτός και οι συμμαθητές του.
Μου μίλησε στον πληθυντικό: “κύριε, δεν μπορώ να σας αφήσω να περάσετε, κάνουμε διαδήλωση”. ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ συναντήθηκαν- ή μάλλον αυτός έψαχνε να κοιτάξει τα δικά μου μάτια… Γιατί εγώ προσπαθούσα να μην τον κοιτάξω.
Ήταν σίγουρο. Κάτι μου θύμιζε… Ή μάλλον κάποιον αναγνώρισα στο πρόσωπό του. Αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Μπορεί να έχουν περάσει 30 χρόνια… Αλλά δεν ήταν δύσκολο στην “τρέλα” της ματιάς του να αναγνωρίσω κάτι πολύ γνώριμο, πολύ οικείο σε μένα.
Φίλησε την κοπελιά του και άρχισε να χοροπηδάει πάλι και να φωνάζει το σύνθημά του. Έσκυψα το κεφάλι.
Έκανα αναστροφή και έφυγα…
Έκανα δηλαδή αυτό που κάνω τα τελευταία 30 χρόνια…
ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ και φεύγω…
Αναστροφή από ιδέες…
Αναστροφή από πιστεύω…
Αναστροφή από διεκδικήσεις…
Αναστροφή από αγώνες…
Αναστροφή από αντίσταση…
Αναστροφή από ιδανικά…
Αναστροφή, αναστροφή, αναστροφή, αναστροφή!!!
Αλέξανδρε, ντρέπομαι που δεν έκατσα δίπλα του, ντρέπομαι που δεν έχω κάτσει δίπλα σε όλους σας όλα αυτά τα χρόνια.
Αλέξανδρε, ξεπούλησα τις ελπίδες σου στις “off-shore” της βόλεψής μου…
Αλέξανδρε, υποθήκευσα το μέλλον σου για να αγοράσω “δομημένες” ιδεολογίες που βόλευαν τη σκέψη μου…
Αλέξανδρε, αγόρασα με τα όνειρά σου “μεθαδόνη λήθης” για να μου απαλύνουν τους πόνους από την εξάρτηση των ορίων που είχα βάλει στη ζωή μου…
Αλέξανδρε, δεν ξέρω αν πρέπει να ελπίζεις σε μένα…
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ αντίσταση πλέον περιορίζεται μόνο στο να κάνω Join σε Causes στο Facebook.
Ντρέπομαι… και το βούρκωμα που έχω στα μάτια μου από το Σάββατο είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιώ απέναντι σε αυτές τις καταραμένες ενοχές…
ΣΥΓΓΝΩΜΗ…
“… και όταν θα ΄ρθουν οι καιροί, που θα χει σβήσει το κερί στην καταιγίδα υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα…” Δεν σε γλίτωσα Αλέξανδρε, αλλά υπάρχει ελπίδα, το είδα στα μάτια του φίλου σου που θα έχει από σήμερα και κάθε μέρα κλεισμένο τον “… δρόμο μου”.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΟΥΡΛΑΣ του Γεωργίου και της Βασιλικής (εγώ περήφανος για τους γονείς μου… Εκείνοι δεν ξέρω πόσο!)».