ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ;

Σήμερα διαθέτουμε μια πλειάδα σημαντικών ποιητών αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζεται από τη δημοσιότητα η ποίηση έχει στερήσει από τα νέα παιδιά τη χαρά της επικοινωνίας με τον ακαριαίο λόγο, τη μεταφορά, τα σύμβολα και την αιφνίδια εικονοποιία. Υπάρχουν ρέκτες εκδότες που εκδίδουν νέους ποιητές σε κομψές συλλογές αλλά η ποίηση διακινείται δυστυχώς όπως τότε, στη δική μου εποχή, συνωμοτικά, σε μυστικές λέσχες, σε κρύπτες και σε ιδιωτικά καταφύγια.

Ακόμη και τώρα που οι ποιητές που μας αποκαλύφτηκαν στη δεκαετία του ΄50 έγιναν πλέον σχολικό εξεταστέο (!) ανάγνωσμα, τώρα που τα σχολικά βοηθήματα συνεπικουρούν δάσκαλο και μαθητή να αποκρυπτογραφούν τη στρατηγική της Δημουλά, του Ελύτη και του Εμπειρίκου, τώρα που λίγοι παρ΄ όλ΄ αυτά δάσκαλοι διαθέτουν προσόντα να διδάξουν μυητικά ποιητικό κείμενο, η ποίηση περιθωριοποιείται από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.

Θα πείτε, πάντα η ποίηση ήταν για λίγους, για φανατικούς και φευγάτους. Ας μείνει σ΄ αυτούς. Κι όμως, σε κάποιες εποχές η ποίηση λειτούργησε σαν εκρηκτικός μηχανισμός.