«Δεν αντιδρούμε στη χυδαιότητα»

«ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ 15 ΚΑΙ 16
ΕΤΩΝ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ
ΠΟΥ ΝΑ ΑΝΤΛΗΣΟΥΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ;»,
ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ Ο ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ
«Οι Απίθανες Περιπέτει- ες του Φοίβου Δεληβοριά»- δύο CD και ένα DVD που προέκυψαν από το περσινό του live στο Ζυγό, μία συναυλία στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας και κάποιες ημέρες στο στούντιο- ολοκληρώνονται με το ανέκδοτο «Παιδικό», ένα τραγούδι που ουσιαστικά μας κλείνει το μάτι γι΄ αυτό που ο 35χρονος Φοίβος νιώθει ετούτη την εποχή: «Κλείνει μια περίοδος που ξεκίνησε στα 16 μου. Τα τραγούδια αυτά είναι σαν φωτογραφίες μιας εποχής, μιας αντίληψης που τώρα αλλάζει».

Στον απόηχο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, με τη μυρωδιά του μπαρουτιού ακόμα στα ρουθούνια μας, η συζήτηση μοιραία στρέφεται στο επίμαχο θέμα: Αποτυπώνεται, άραγε, κάτι απ΄ όλα αυτά που ζούμε τελευταία στο σημερινό τραγούδι; Τα… παιδία (απ΄ ό,τι φαίνεται) δεν παίζει πια. Και ο μέσος Έλληνας φαίνεται να ασφυκτιά σε μια ζωή που κανείς δεν του υπόσχεται ότι θα αλλάξει προς το καλύτερο. «Από τους πιο κακόγουστους χιπ χοπ δίσκους μέχρι τους πιο χαζο-λαϊκούς, θα βρεις τραγούδια με πολιτικό στίχο. Όμως κι αυτό δεν είναι αισιόδοξο- από μόνο του…», λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς.

Αν υπάρχει κάτι που ξεχωρίζεις στον Φοίβο είναι ότι η σκέψη του, το βίωμά του, το χιούμορ του αποτυπώνονται στους στίχους του. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που το παιδί που κάποτε χτύπησε την πόρτα του Μάνου Χατζιδάκι (κι εκείνος τού έκανε τον πρώτο του δίσκο στον Σείριο, πριν κλείσει τα 15 του χρόνια) έφτιαξε ένα δικό του πιστό κοινό, ένα κοινό «διττού ψυχισμού», που τώρα είναι σε κρίση.

«Η γενιά μου μεγάλωσε τα πρώτα της 15 χρόνια στον παλιό κόσμο, με τις ιδεολογικές βεβαιότητες που υπήρχαν τότε. Τα άλλα της 15, τα ζει στο κλίμα των υπολογιστών, της νέας επικοινωνίας ή της άλλου είδους μοναξιάς. Αλλά τουλάχιστον εμείς στα 16 μας είχαμε κάτι να στηριχτούμε. Τα σημερινά παιδιά;».

Τα τραγούδια του Φοίβου είναι συνδεδεμένα με τη γενιά του. Με τον εαυτό του κυρίως. «Ακριβώς», λέει. «Και μόνον όταν είσαι ειλικρινής υπάρχει περίπτωση να αφοράς και τον άλλο. Και ερχόμαστε στον πολιτικό στίχο. Αν είναι μόνο μια λεζάντα, μια συνθηματολογία, μπορεί να φέρει κάποιο κοινό αλλά δεν θα αλλάξει συνειδήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με το ερωτικό τραγούδι. Τόσα και τόσα τραγούδια έχουν γραφτεί για τον έρωτα, αλλά ποιον έρωτα, που είναι χυδαία, κακόγουστα, εύκολα; Γιατί και ένα ερωτικό τραγούδι που είναι αληθινό μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή».

Τραγούδια που σου αλλάζουν τη ζωή…

Ναι. Κι αυτά λείπουν εντελώς. Μου αρέσει η Μόνικα, μου αρέσει ο Παύλος Παυλίδης, οι Ρόδες- πάρα πολύ. Αλλά το τραγούδι που σε αλλάζει…

Είμαστε σε ιδεολογική καμπή; Μα αυτό περνάμε στην Ελλάδα. Και λυπάμαι με την αγωνία του μικρού ιδιοκτήτη που χάνει την περιουσία του, αλλά δεν μπορώ να ταυτιστώ μαζί του. Γιατί, όπως όλοι μας, δεν αντέδρασε ποτέ στη χυδαιότητα που ζει.

Στο κάψιμο των δασών, στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, στο ρουσφετολόι… Κοιμούνται όλοι.