Εβδομάδα 3 ωρών

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΠΕ να εργάζεστε έξι μέρες και την εβδόμη να αναπαύεστε. Δεν ήξερε, δεν ρώταγε; Και τώρα που έχει μια πιο πλήρη εικόνα, μήπως πρέπει να αναπροσαρμόσει τα δέοντα; Μη σου πω να τα αντιστρέψει: Έξι μέρες να αναπαυόμαστε και μία να εργαζόμαστε! Ν΄ απλώσουμε και λίγο την αρίδα μας, ρε αδερφέ!

Κι επειδή Εκείνος τα πάντα εν σοφία εποίησεν, το φάουλ μάλλον το κάναμε εμείς. Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι λογικά και φυσιολογικά. Ο άνθρωπος πρέπει να δουλεύει.

Πρέπει να κερδίζει από την εργασία του.

Το σαββατόβραδο να βγαίνει με φίλους ή να χαλαρώνει όπως νομίζει. Την Κυριακή να παίρνει την οικογένεια και να πηγαίνουν όλοι μαζί μια βόλτα. Πρέπει να βγαίνει στη σύνταξη σε μια νορμάλ ηλικία: αρκετά μεγάλος ώστε να έχει προσφέρει, αρκετά νέος ώστε να προλαβαίνει να χαρεί τους κόπους του. Γιατί τι νόημα έχει να χτίσεις πετραδάκι πετραδάκι το οικοδόμημα της ζωής σου, αν δεν έχεις την ευκαιρία- και την ευχέρεια – να μπεις μέσα, να το ζήσεις, να το χαρείς;

Ο Θεός δεν ανέφερε εργασία 3 ή 4 ημερών. Με όλα τα υπέροχα που συνεπάγεται το φοβερό concept:

1. Μείωση του μισθού κατά 40%. Π.χ. έχεις μηνιάτικο το κολοσσιαίο ποσόν των 1.000 ευρώ! Δεν ξέρεις πού να το πρωτοξοδέψεις; Σε ποια τράπεζα να βάλεις το τρελό περίσσευμα, αφού έχεις φάει τον άμπακο στις γυναίκες, τα ποτά και τα ξενύχτια που ΄χουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια!

Εδώ έρχεται Η Πρόταση και σε διευκολύνει. Σου ψαλιδίζει τον μισθό από το χιλιάρικο στα 600 ευρώ μηνιαίως! Και πάλι είσαι άρχοντας! Πάλι καλύπτεις ανετότατα όλες σου τις ανάγκες. Αν έχεις και οικογένεια, ακόμα καλύτερα. Διότι η γνωστή και μη εξαιρετέα «τετραμελής» μπορεί να ζήσει πλουσιοπάροχα περίπου με ένα 500άρικο (και στα βάζω πλούσια- πλούσια τα ελέη)! Και σου μένει καβάντζα και κοτζάμ 200άρα, για μια δύσκολη στιγμή, Είσαι πολύ ωραίος, φίλε μου! Πολύ ωραίος και δεν το εκτιμάς!

2. Οι συντάξεις- όπως είναι φυσικό κι επόμενο- πάνε ασορτί με τον μισθό. Τσάνταγόβα ένα πράγμα. Άρα θα μειωθούν κι εκείνες κατά 40%. Μια χαρά: ένα παυσίπονο να πάρεις από το φαρμακείο, πάπαλα η σύνταξη. Δεν μιλάμε εδώ για τρελά έξοδα: σαλατικά, όσπρια, ψωμί, φως, νερό, τηλέφωνο. Αυτά είναι παράλογες χλιδές, σουρεάλ πολυτέλειες: κάποτε πρέπει να κοπούν με το μαχαίρι. Δεν μπορεί εσύ, φίλε μου, να αγοράζεις από τη λαϊκή έτσι ανερυθρίαστα την ερυθρή ντομάτα και να μη σκέφτεσαι ότι υπάρχουν παιδάκια που πεινάνε. Και η γαϊδουριά έχει ένα όριο. Κι αυτό το όριο θα το βάλει

Η Πρόταση.

3. Οι χαμηλόμισθοι (αυτά τα γαϊδούρια που κυκλοφορούν με 4Χ4 θηριώδους κυβισμού) αντί να βάζουν 300 ένσημα στην μπάντα – που πας, ρε Καραμήτρο, με την 300άρα- θα βάζουν ωραιότατα 180 ένσημα. Μια χαρά φτάνουν και περισσεύουν. Υπάρχουν έκτακτα χαρτόκουτα στον δρόμο: Ανατολικομεσημβρινά, ευήλια και- κυρίως- ευάερα, στα οποία αν στρώσεις μια βελέντζα, κοιμάσαι ωραιότατα τις νύχτες.

4. Αν ένας εργαζόμενος έχει τριήμερη απασχόληση σε όλη τη ζωή του- surprise, surprise!!! Αντί για την 35ετία θα πρέπει να συμπληρώσει 58 έτη ασφάλισης.

Όχι, δεν πληκτρολόγησα λάθος νουμεράκι.

Όχι, δεν είναι ο δαίμων του τυπογραφείου: 58 χρόνια. Θα ξεκινάμε τη δουλειά από τα προνήπια και θα τελειώνουμε στην τρίτη ηλικία. Θα περπατάς κάτω απ΄ την οικοδομή και θα σου πέφτει στο κεφάλι ο παππούς αγκαλιά με το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί! (Άσχετο, αλλά οι δούλοι που χτίζανε πυραμίδες και λοιπά αριστουργήματα ένα τέτοιο εργασιακό ωράριο δεν είχανε; Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά κάτι τέτοιο κυκλοφορεί για χαμένους πάπυρους μετά τη φωτιά στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας) Και εννοείται ότι το ασφαλιστικό σύστημα θα βαρέσει μπιέλα. Θα χάσει 275.000.000 τον χρόνο- τα οποία, ως γνωστόν του περισσεύουνε. Θα μου πεις τι είναι 275.000.000 μπροστά στην αιωνιότητα και στη σωτηρία της ψυχής. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα: Μπροστά στα ένσημα; Πλάκα μου κάνεις;

Όχι ότι και άλλα κράτη δεν αναζητούν λύσεις να βγουν από την κρίση. Αλλά π.χ. το μοντέλο του Βελγίου μια χαρά το βρίσκω. Οι εργαζόμενοι θα μειώσουν μία ημέρα, από τις 5 θα πάνε στις 4, αλλά θα πληρώνονται κανονικά και με τον νόμο ολόκληρο τον μισθό τους. Γιατί τα χρήματα της πέμπτης μέρας δεν θα τα βάζει ο επιχειρηματίας, αλλά ο αντίστοιχος ΟΑΕΔ του Βελγίου, σε συνδυασμό με τους συνδικαλιστικούς φορείς. Οπότε ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Αν ήταν έτσι κι εδώ, παρακαλώ, περάστε, μη στέκεστε όρθιος, να κεράσω καφεδάκι;

Αυτά είπε ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, τα κόμματα αντιδρούν, η κυρία Πετραλιά το αποκλείει, ο κύριος Αλογοσκούφης σε συνέντευξη Τύπου «δεν απαντά σε ερωτήσεις περί φορέων». Δεν ξέρουμε τι μέλλει γενέσθαι. Αυτό που ξέρουμε ως ηλίου φαεινότερον, είναι πως- αν εφαρμοστεί ένα τέτοιο αριστούργημα- η παγκόσμια οικονομική κρίση θα ακολουθηθεί από μια χειρότερη: την κοινωνική κρίση.

Αλλά επειδή δεν θέλω να είμαι ακραίος τύπος και να παρεξηγηθώ, θα πρότεινα να βρούμε μια λύση. Δεν μας είπαν ήδη ότι αυτό το μοντέλο εφαρμόστηκε από την Όπελ, τη Ρενό και τη Βόλβο;

Ε, εκεί να το εφαρμόσουμε κι εμείς: στις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες που έχει η χώρα μας! Κι αν θέλετε- από τετραήμερη και τριήμερητην κάνουμε και μονοήμερη αυτή την εκδρομή. Αυτή την κατάδυση στον πάτο του πηγαδιού!