ΣΚΥΛΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

Ο Αισχύλος ως γνωστόν (;)

είναι ποιητής, δραματικός ποιητής, δηλαδή, αν δεν αλλάξανε νόημα οι λέξεις, μιμείται πράξεις δρώντων προσώπων και με ηδυσμένο λόγο.

Απλά πράγματα και δεν χρειάζεται κανείς να είναι βαρύγδουπος θεωρητικός του θεάτρου για να τα καταλάβει. Ενώ πιθανόν οι Μυκηναίοι γέροντες του μύθου να έμοιαζαν με τους σημερινούς Έλληνες ή Ιάπωνες γέροντες που ανησυχούν στα καφενεία και στις αγορές για την εξέλιξη του πολέμου και τη διακυβέρνηση της χώρας, για τον ποιητή αυτό του ρεαλιστικού λόγου αγράμματων οργισμένων ή δειλών υπηκόων, ο λόγος του είναι υψηλόφρων, στιχηρός, αυστηρά δομημένος και πλούσιος σε εικόνες, σύμβολα και λογοτεχνικά στερεότυπα. Δηλαδή αναβαθμισμένος στην περιωπή σοφών γερόντων μιας διαχρονικής ανθρωπότητας. Εν καιρώ κρίσεως αρθρώνουν ποιητικό λόγο πλούσιο σε αποχρώσεις και συναισθήματα.

Και τι είδαμε στην Επίδαυρο; Σκυλάκια. Ο υψηλός λόγος έγινε υλακές, γαβγίσματα, ουρλιαχτά και ο ενθουσιασμός ενός αφελούς (;) κοινού που αποδέχεται τους νικητές σκυλίτσες σε οργασμό, σκυλάκια που σηκώνουν το πόδι και «δροσίζουν» τα μπατζάκια του ηγεμόνα κ.λπ. Πλήρης ταπείνωση της ανθρωπότητας, της ποίησης, του τραγικού ρίγους και του θεατρικού ήθους. Ο Λαός σκυλολόι. Και ο ποιητικός λόγος άναρθρη ζωώδης υλακή. Η λιμπελούλα, το αλογάκι της Παναγιάς, άτρακτος. Στον Ντίσνεϊ, στα παραμύθια τα ζώα μιλάνε ανθρώπινα, στην Επίδαυρο οι χοροί του Αισχύλου γαβγίζουν, Μπασό!