Χάνι εναλλακτικών δραστηριοτήτων

Κάποτε το Χάνι του Μπανιά φιλοξενούσε τους κουρασμένους διαβάτες και τα ζώα τους. Στις μέρες μας φιλοξενεί όσους λατρεύουν τις εναλλακτικές δραστηριότητες και απολαμβάνουν ράφτινγκ, hotdog ή
άλλα παιχνίδια στα φιλόξενα νερά του Ευήνου ποταμού
Μόλις 13,5 χλμ. από τη Ναύπακτο, το λιλιπούτειο χωριό πήρε το όνομά του από το Χάνι του Μπανιά, ο οποίος, σύμφωνα με τους ντόπιους, ήταν και ο πρώτος κάτοικος της περιοχής. Τα λιγοστά σπίτια είναι όλα αμφιθεατρικά κτισμένα με θέα τον Εύηνο ποταμό. Αυτός έχει κάνει γνωστό το Χάνι Μπανιά ανά την Ελλάδα. Αιτία; Τα φιλόξενα νερά του είναι ιδανικά για να κάνει κάποιος τα πρώτα του βήματα στον κόσμο του ράφτινγκ. Το γεγονός αυτό έχουν εκτιμήσει πολλοί ταξιδιώτες, γι΄ αυτό και ενώ οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού είναι μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών, ο πληθυσμός μεγαλώνει αισθητά τα Σαββατοκύριακα από τον Οκτώβριο έως τον Μάιο.

Η περιήγηση στο χωριό διαρκεί λίγα λεπτά. Στην καρδιά του, αξίζει να ξαποστάσετε στο παλιό (άνω των 60 ετών) οινοκαφεπαντοπωλείο «Ο Έλατος». Λίγα μέτρα πιο κάτω βρίσκεται το μεγαλύτερο- μετά τον Εύηνο- αξιοθέατο: μία μεταλλική γέφυρα μήκους μικρότερου από 50 μ. και χωρητικότητας ενός αυτοκινήτου. Αξίζει να περπατήσετε πάνω της και να σταθείτε στο κέντρο της, λίγα μέτρα πάνω από το ποτάμι. Οι ντόπιοι λένε πως στη θέση της υπήρχε παλαιά γέφυρα, η οποία ανατινάχτηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προκειμένου να εμποδιστεί η προέλαση και τροφοδοσία των Γερμανών κατακτητών. Αυτή που θα δείτε σήμερα πήρε τη θέση της παλαιάς μετά τον πόλεμο.

Σχεδόν 300 μέτρα μετά τη γέφυρα υπάρχει δρόμος ο οποίος οδηγεί στην «πίστα» Ευήνου. Ακολουθώντας τον θα βρεθείτε δίπλα στο ποτάμι. Ονομάστηκε έτσι από τον βασιλιά των Αιτωλών Εύηνο, ο οποίος πνίγηκε στα νερά του. Λέγεται και «Φιδάρης» λόγω των ελιγμών που κάνει κατά τη διάρκεια της διαδρομής του από τα Βαρδούσια Όρη μέχρι τις εκβολές του, στο ανατολικό άκρο της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου.

Πρόκειται για μία «διαδρομή» μήκους 113 χλμ. Στα πρώτα χιλιόμετρα ο Εύηνος είναι ιδιαίτερα ορμητικός, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει λίγο πριν από τις εκβολές του, όταν έχει σχεδόν «εξαντληθεί»- σε σημείο που το καλοκαίρι μοιάζει να έχει στερέψει.