Χρώματα κι αρώματα

Η νταντά της Μελίτας υπήρξε κάθετη. «Μια κολόνια θα διαλέξεις και θα την έχεις σ΄ όλη σου τη ζωή. Κολόνια δεν αλλάζουμε ποτέ. Μόλις περνάς να λένε “Να η Μελίτα” κι ας μη σε βλέπουν». Τι ήτανε να μου το πει. Αμέσως και το ακολούθησα το θέσφατο. 10 χρόνια τώρα φοράω την ίδια, έχει γίνει ένα με το δέρμα μου, αφού εγώ πια δεν τη μυρίζω. Τώρα αν με καταλαβαίνουνε απ΄ το άρωμα, τι να σας πω. Στην πρόβα που μπαίνω μου λένε «Καλησπέρα Σταμάτη», να είναι απ΄ την κολόνια; Να με γνωρίζουν απ΄ την όψη του κορμιού την τρομερή; Θα σας γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου. Χθες όμως, όπως ξεφύλλιζα ένα περιοδικό ένθετο της κυριακάτικης εφημερίδας, απ΄ αυτά που όλα τα κείμενα είναι μόνο αριστερά γιατί δεξιά τα ΄χουνε πιάσει οι διαφημίσεις. (Το τι ρολόγια κυκλοφορούνε, μόνο ο θεός της οικονομικής κρίσης ξέρει) σε μια λοιπόν καραδεξιά σελίδα το είδα τα όνομα σαν παρελθόν να αναδύεται από τα βάθη της μνήμης. Ήταν το όνομα της κολόνιας που φορούσα μέσα στο ΄80. Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλα έθιμα. Λέω στην πρόβα «να κάνουμε ένα διάλειμμα να πάω ν΄ αγοράσω μια κολόνια, έτσι να τη μυρίσω, αλλά μετά τι να την κάνω; Είναι καιροί τώρα να πετάμε αρώματα;». «Γιατί κύριε Φασουλή; Γιατί δεν τη φοράτε; Όσο να ΄ναι, μια κολόνια ανανεώνει. Πάρτε μια καινούργια ν΄ ανανεωθείτε». Σαν τον Γρηγόρη τότε που οδηγούσα κι είχα ένα αμάξι από το ΄94 κι ήτανε 2003, «Πάρε ένα καινούργιο ρε Σταμάτη να ανανεωθείς». Με το αυτοκίνητο θα ανανεωθώ; Και είδαμε πού οδήγησε αυτή η ανανέωση κάθε δυο- τρία χρόνια καινούργιο αυτοκίνητο, να τώρα που φαλίρισε η Τζένεραλ η Μότορς. Τώρα αυτό πώς συνδέεται δεν ξέρω, αλλά και με το Βατοπέδι που ξέρω πως συνδέεται με τους υπουργούς βγάζω νομίζεις άκρη; Τέλος πάντων, για να κόψω την κουβέντα είπα στη μικρή στην πρόβα «Κορίτσι μου, στην ηλικία μου δεν θέλω ανανέωση, αναπαλαίωση θέλω». Αυτά τα λέω περιμένοντας να ακούσω το ποθητό «Μα τι λέτε εσείς τόσο νέος που είστε ακόμα», αλλά προς μεγάλη μου απογοήτευση τίποτα τέτοιο δεν ακούστηκε. Αντίθετα, ένα χαμόγελο του στυλ «έχετε δίκιο» το πήρε το μάτι μου. Παρ΄ όλα αυτά και την εντολή της νταντά της Μελίτας, «έκανα πέτρα την καρδιά και χάλυβα τα σκέλη», μπήκα σε ένα πολυκατάστημα και ζήτησα το νεοδιαφημιζόμενο παλιό μου άρωμα. Με περιποιήθηκε μια νεαρά που είχε βγάλει τον αφαλό βόλτα στον Δεκέμβρη, ενώ οι μπότες της από λουστρίνι της πυρκαγιάς έφταναν μέχρι ψηλά και κατέληγαν σε δύο μύτες που σαν να δείχνανε το σημείο εκκίνησης του μυστηρίου της αναπαραγωγής. Μου μίλαγε και ακούμπαγε τον αφαλό της (παράξενου σχήματος είναι αλήθεια, σαλιγκαροειδής με εσοχές δυσδιάκριτες) στο κρύσταλλο της προθήκης. Σκέφτηκα τον ποιητή «Πρόσεξε θα το χαλάσεις είναι η ζωή σου». Αλλά αμέσως συνήλθα από τον καταιγισμό των υποκοριστικών που κατέκλυσαν τον χώρο. «Να βάλουμε στο χεράκι λίγο απ΄ το μπουκαλάκι με το δοκιμαστικούλι που είναι λιγουλάκι πικρούτσικο;». Και δε βάζουμε; είπα ο αστόχαστος. Με το άκουσμα του γνωστού φσσσσς αρχίσαν, φρέαρ αρτεσιανό, μύδροι τελευταίου τύπου μυδραλιοβόλου να ξεπετάγονται και να με γαζώνουν σφαίρες από εικόνες, βλέμματα, μυρουδιές, δρόμοι βρεμένοι με καθρέφτη τους σηματοδότες, φωνές, γέλια, δάκρυα σαν στάλες βροχής στο τζάμι της συνείδησης, η μητέρα με μια βεντάλια να αερίζει το αποπνικτικό του θέρους του ΄87, κι εκεί στην άκρη και στο κέντρο ταυτόχρονα (πώς γίνεται ρε παιδί μου αυτό με τη μνήμη;), μια κουβέρτα στο χρώμα του αίματος μάλλινη ζεστή κι απάνω της ένα τηλέφωνο αφημένο εκεί για να χτυπάει και να πνίγει το μαλλί τον ήχο να μη με ξυπνάει τα μεσημέρια, μια συσκευή της εποχής γκρι τεράστια, θα ζύγιζε ίσαμε και τρία κιλά, με το καλώδιο τέσσερα μέτρα για να μπορεί να ταξιδεύει κρεβατοκάμαρα- καθιστικό- κουζίνα- βεράντα και τούμπαλιν, κι απ΄ της κουβέρτας το πέλος να αναδύονται σώματα κρουστά και ασπαίροντα σώματα που κραύγαζαν τον έρωτα και τον τιμούσαν καταλλήλως. Πώς ζωντάνεψαν όλα αυτά με την πικρή τη μυρουδιά της κολόνιας που τόλμησα να αλλάξω; Και τι μου διεκδικούνε; Και δεν έχω και τίποτα να τους δώσω. Πάρεξ έναν καφέ κι ένα ξερό παρόν. Σοφή η νταντά της Μελίτας. «Την κολόνια δεν την αλλάζουμε ποτέ».

… Γράφω και η πίκρα της έχει ποτίσει όλο το απόγευμα (της ζωής)…