Το Εθνικό Σύστημα Υγείας

Ο κ. Ιωσήφ Αρμακόλας, αρχιτέκτων, από το Παλαιό Φάληρο γράφει για το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) στη Βρετανία και στην Ελλάδα, με αφορμή το κείμενο «Χειρουργείο…

από κινέζικη αγορά» («ΤΑ ΝΕΑ», 19.11.2008):

«Όταν η γυναίκα μου συνέλαβε το πρώτο μας παιδί στο Λονδίνο ψάχναμε αφελώς έναν “καλό μαιευτήρα” ιδιώτη. Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι πρακτικά οι πάντες, περιλαμβανομένης για παράδειγμα και της συζύγου τού τότε πρωθυπουργού Βlair, απευθύνονταν στο ΝΗS. Υπήρχαν και υπάρχουν βεβαίως οι ιδιώτες γιατροί της Ηarley Street, αλλά η πελατεία τους περιορίζεται κυρίως σε μέλη βασιλικών οίκων της Ευρώπης, της Σαουδικής Αραβίας και σε Έλληνες εφοπλιστές και πολιτικούς. Περιττό λοιπόν να διευκρινίσω ότι απευθυνθήκαμε τελικά στο δημόσιο σύστημα υγείας. Η ιατρική παρακολούθηση πριν από τον τοκετό, οι νοσοκομειακές εγκαταστάσεις και κατόπιν η παρακολούθηση του βρέφους ήταν υποδειγματική.

Ως πατέρας οργίζομαι παρακολουθώντας την απαξίωση του δικού μας Εθνικού Συστήματος Υγείας. Οι ατελείωτες ουρές στο “Παίδων| είναι συχνά απαγορευτικές. Τα ραντεβού μέσω της γραμμής για την Υγεία 1535 λειτουργούν ομαλά μόνο για τα απογευματινά ιατρεία, τα οποία χρεώνονται συνήθως σε τιμές ακριβότερες του ιδιωτικού γιατρού. Τα ραντεβού για τα πρωινά ιατρεία συνεπάγονται απουσία του παιδιού από το σχολείο και του γονέα από τη δουλειά και κλείνονται για μήνες μετά ή πρέπει να καλείς ξανά και ξανά, διότι εάν έχουν κλειστεί για τους επόμενους δυο, τρεις μήνες, το σύστημα δεν δέχεται να κλείσει ραντεβού.

Τα Ιατροκοινωνικά Κέντρα που βρίσκονται στις περισσότερες γειτονιές της Αθήνας αλλά και σε πολλούς δήμους της επαρχίας παρέχουν δωρεάν εμβολιασμούς και γενική παιδιατρική υποστήριξη, αλλά υπολειτουργούν και η ύπαρξή τους αγνοείται από τους περισσότερους από εμάς. Το Νοσοκομείο Αττικόν τώρα που μπήκε στο σύστημα γραμμής για την Υγεία και άρχισε δειλά δειλά να προσφέρει ανακούφιση και αποσυμφόρηση στο ΕΣΥ, κινδυνεύει με λουκέτο.

Ως Έλληνας πολίτης ντρέπομαι για τις οικονομικές προτεραιότητες και την έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας των ιθυνόντων της χώρας μας. Ίσως όμως να είναι και ο καθένας από εμάς υπεύθυνος στον βαθμό που έχει επιτρέψει με την ψήφο και την ανοχή του οι “άρχοντές” μας να διάγουν ανερυθρίαστα βίο τόσο απομακρυσμένο και ξεκομμένο από την καθημερινότητα της πλειοψηφίας, που εμείς οι υπόλοιποι αποτελούμε».