Ημερολόγιο Συνόρων «Για μένα ο πόλεμος τελείωσε για πάντα»

«ΣΤΗΝ ΟΣΕΤΙΑ τα χωριά των Γεωργιανών και των Οσετών βρίσκονται σαν πάνω σε σκακιέρα, το ένα διαπερνά το άλλο. Εδώ και καιρό πυροβολισμοί προέρχονταν πότε από τη μία και πότε από την άλλη πλευρά. Την 1η Αυγούστου οι Οσέτιοι πυροβόλησαν τα γεωργιανά χωριά. Η Γεωργία δεν απάντησε. Στις 7 Αυγούστου και 23.30 η ώρα όμως, οι Γεωργιανοί επιτέθηκαν με τεθωρακισμένα στο Τσχινβάλι, την πρωτεύουσα της Νότιας Οσετίας. Γεωργιανοί στρατιώτες εισέβαλαν στην πόλη. Η Ρωσία απάντησε φέρνοντας τα στρατεύματά της, καταλαμβάνοντας τη Νότια Οσετία και ένα κομμάτι του γεωργιανού εδάφους. Ο πόλεμος ήταν σύντομος αλλά πολύ σφοδρός. Ήμουν μάρτυρας στη μάχη για την κατάληψη του γεωργιανού χωριού Ζemo-Νikozi, όπου συμμετείχαν αεροπλάνα και τεθωρακισμένα. Δύο ρωσικά τανκς καταστράφηκαν, ενώ οι Γεωργιανοί είχαν σοβαρές απώλειες. Προσωπικά μέτρησα 50 νεκρούς Γεωργιανούς στρατιώτες. Το Τσχινβάλι έπαθε ζημιές, αλλά οι συγκρίσεις με το Γκρόζνι της Τσετσενίας είναι άστοχες. Εκτιμώ ότι 300 Οσέτιοι άμαχοι σκοτώθηκαν. Οι επίσημες ρωσικές ανακοινώσεις για 2.000 νεκρούς νομίζω πως λίγη σχέση έχουν με την πραγματικότητα…

»Σε αυτό τον πόλεμο όλοι έχουν άδικο. Οι Ρώσοι υποκίνησαν τους Οσέτιους, οι Δυτικοί τη Γεωργία, οι Οσέτιοι πυροβόλησαν τους Γεωργιανούς, οι Γεωργιανοί βομβάρδισαν το Τσχινβάλι. Καμία πλευρά δεν ήθελε να αποφύγει τη σύγκρουση. Εάν ήθελαν, μπορούσαν. Η περιοχή είναι προβληματική, αλλά δεν ήταν κάτι σαν Τσετσενία ή Γιουγκοσλαβία… Τα θύματα ήταν κυρίως άμαχοι. Οι πολιτικοί ανέβασαν τις μετοχές τους. Ο Μεντβέντεφ τις διπλασίασε, ο Σακασβίλι εισέπραξε την υποστήριξη της Δύσης. Και όμως καμία χώρα, κανένας άνθρωπος δεν κέρδισε από αυτό τον πόλεμο.

»Όταν επέστρεψα στο Τσχινβάλι από τη Γεωργία, πέρασα μέσα από τα γεωργιανά χωριά. Οι Γεωργιανοί τα είχαν εγκαταλείψει μέσα σε μια νύχτα. Τα σπίτια τους είχαν καεί και ισοπεδωθεί με εκσκαφείς. Είδα έναν ηλικιωμένο Γεωργιανό που καθόταν στο κατώφλι του καμένου σπιτιού του. Ο μόνος που είχε απομείνει. Μου είπε ότι δεν είχε πού να πάει. Οι Οσέτιοι μού έλεγαν πως καταστρέφουν τα σπίτια των Γεωργιανών για να μην μπορούν να επιστρέψουν. Είχαν καταληφθεί από καταστροφική μανία. Λεηλατούσαν και πυρπολούσαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Καθετί το γεωργιανό καταστράφηκε. Ευτυχώς, οι Γεωργιανοί κατάφεραν να φύγουν. Ύστερα από αυτό η Δημοκρατία της Οσετίας έχει γίνει απολύτως μονοεθνική. Πιστεύω ότι η κατάσταση θα εξελιχθεί σε παρατεταμένο πόλεμο χαμηλής έντασης. Η ιστορία δείχνει ότι όταν μια περιοχή γίνεται μονοεθνική προκύπτουν νέα προβλήματα. Όπως έγινε στην Τσετσενία και την Αμπχαζία.

»Κατάφερα να μιλήσω με κάποιους Γεωργιανούς στρατιώτες, αιχμαλώτους πολέμου των Ρώσων στο χωριό Ζemo-Νikozi. Ήταν απλοί χωρικοί που τους επιστράτευσαν με το ζόρι: εάν αρνούνταν να πολεμήσουν θα τιμωρούνταν με τέσσερα χρόνια φυλάκιση. Είχα την εντύπωση ότι οι Γεωργιανοί δεν ήθελαν αυτό τον πόλεμο. Δεν είχαν καταλάβει καν σε τι αποσκοπούσε. Όσο για τους Ρώσους στρατιώτες, αυτοί δεν είχαν ιδέα πού βρίσκονταν, τι έπρεπε να κάνουν και γιατί πολεμούσαν. Μόνο οι Οσέτιοι στρατιώτες μού φάνηκαν διψασμένοι για πόλεμο…

Ιnfo

http://www.navoine.ru/forum/ viewtopic.php?t=112 Περισσότερες φωτογραφίες του Αρκάντι Μπαμπτσένκο από τον πόλεμο στην Οσετία Το βιβλίο «Ο πόλεμος ενός στρατιώτη στην Τσετσενία» έχει μεταφραστεί σε 14 χώρες, όχι όμως στην Ελλάδα. Στα ρωσικά κυκλοφορεί από τις Εκδ. Αrgun. Στα αγγλικά από τις Εκδ. Ρortobello books

»Ως άνθρωπος που έχω πολεμήσει για χρόνια στην Τσετσενία, τα αισθήματά μου ήταν έντονα. Κατ΄ αρχάς αναρωτιόμουν γιατί γίνεται αυτός ο πόλεμος. Νομίζω ότι οι άνθρωποι απεχθάνονται την ειρήνη και ανυπομονούν να αλληλοσκοτωθούν… Είδα πτώματα γυναικών που οι Γεωργιανοί στρατιώτες είχαν κάψει πριν υποχωρήσουν από το Τσχινβάλι. Είδα καμένα πτώματα Γεωργιανών στρατιωτών. Καμένα πτώματα Ρώσων στρατιωτών, τυλιγμένα σε σάκους, είχε απομείνει πολύ λίγο από αυτό που κάποτε ήταν το σώμα τους. Βοήθησα μερικούς τραυματίες να δέσουν τα τραύματά τους. Όλα αυτά όμως άγγιζαν μόνο την επιφάνεια της συνείδησής μου, δεν εισχωρούσαν στο βάθος…

»Όταν επέστρεψα, από την Τσετσενία, έπειτα από χρόνια στο χαράκωμα, βρέθηκα σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Έφθασα στη Μόσχα με ένα αεροπλάνο γεμάτο τραυματίες και πτώματα Ρώσων στρατιωτών. Στη Μόσχα οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα τι συνέβαινε εκεί. Παντρεύονταν, έπιναν μπίρες και έτρεχαν πίσω από το χρήμα. Ένιωσα ένα τεράστιο κενό μέσα μου. Δεν υπήρχε κανείς να μοιραστώ τη μαρτυρία μου. Άρχισα να γράφω. Δεν σκόπευα να γράψω βιβλίο. Ήθελα απλώς να απαλλαγώ από το παρελθόν μου. Βαθιά, στην καρδιά μου, ήθελα να πω την αλήθεια για τον πόλεμο στην Τσετσενία…

»Δεν είναι εύκολο να είσαι δημοσιογράφος στη σημερινή Ρωσία. Το κύριο πρόβλημα δεν είναι καν η λογοκρισία και ο προσωπικός κίνδυνος (270 δημοσιογράφοι έχουν δολοφονηθεί τα τελευταία χρόνια). Το κύριο πρόβλημα, νομίζω, είναι ο παιδισμός της κοινωνίας. Μπορεί να γράφεις συνέχεια για τα κοινωνικά προβλήματα, τους πολέμους, τη διαφθορά, τα εγκλήματα, την αυταρχικότητα της εξουσίας, αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Η κοινωνία δεν θέλει να αντιδράσει. Η συνάδελφός μου Άννα Πολιτκόβσκαγια, που δολοφονήθηκε πριν από δύο χρόνια, με την οποία δουλεύαμε μαζί στη “Νovaya Gazeta”, έχει δώσει μια “ακριβή” περιγραφή της σημερινής ρωσικής κοινωνίας: “Μια κοινωνία που πάσχει από πολιτικό παιδισμό. Που δεν θέλει να σκέφτεται τίποτα, να ακούσει τίποτα και προπαντός να αλλάξει τίποτα”. Αυτή η αίσθηση κενότητας γύρω σου είναι το πιο σκληρό από όλα…

»Όταν τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος ήμουν δώδεκα χρόνων. Σήμερα ακούω ξανά να μιλούν για Ψυχρό Πόλεμο. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πισωγύρισμα. Η Ρωσία δεν είναι πια η ΕΣΣΔ. Ο κόσμος άλλαξε. Έγινε πιο διαφανής. Οι αποστάσεις μίκρυναν. Τα σύνορα πέφτουν. Μπορεί να υπάρχει “πάγος” στις σχέσεις Ρωσίας και Δύσης ύστερα από αυτό τον πόλεμο. Νομίζω όμως ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει αρκετά έξυπνοι ώστε να μην κατρακυλήσουν ξανά στην άβυσσο ενός νέου “σιδηρού παραπετάσματος”.

»Εάν φοβάμαι ένα νέο πόλεμο; Για να είμαι ειλικρινής, μετά τον πόλεμο της Τσετσενίας η αίσθηση του φόβου έχει νεκρωθεί στην καρδιά μου. Τώρα ο πόλεμος αποτελεί κομμάτι της δουλειάς μου, ως δημοσιογράφου πλέον. Όσο για το αν υπάρχει περίπτωση να βρεθώ ξανά στο χαράκωμα: ό,τι κι αν συμβεί, δεν πρόκειται να πάρω ποτέ ξανά όπλο στα χέρια μου. Για μένα ο πόλεμος τελείωσε για πάντα…».

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com