Στο εμπορικό κέντρο

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ Σάββατο πήγα στο εμπορικό κέντρο- ένα δεκάλεπτο από το σπίτι μου.

Ήθελα να πάρω ένα antivirus για τον κομπιούτορα (που έχει γίνει η χαρά του virus), να κάνω μια αναβάθμιση στο κινητό μου (για δες καιρό που διάλεξες τους πόντους να μαζεύεις) και να πάρω και κάτι άχαρα από το σούπερ μάρκετ.

Σάββατο μεσημέρι, τίγκα ο κόσμος! Μόνο για να μπούμε στο πάρκινγκ φάγαμε τα νιάτα μας και την ομορφιά μας (λέμε τώρα)! Στις δε κυλιόμενες σκάλες; Ο χαμός: ούτε στη Χάρι Της Δεκαπενταύγουστο τέτοιος συνωστισμός. Αφού σε πιάνει ένα δέος, μια κατάνυξη, μια ευλάβεια. Λες να πέσω στα γόνατα στην κυλιόμενη, μπας και κάνει το θαύμα της; Πάτα με να σε πατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό! Σπρωξίδι, σκουντιές, κλωτσιές και μια με το καρότσι του μωρού να εξοντώνει στο διάβα της τον άμαχο πληθυσμό.

Στο μαγαζί το κομπιουτεράδικο κόσμος και ντουνιάς. Νέα παιδιά κυρίως. Την είχαν πέσει πάνω σε κάτι τσουρούτικους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Πήγα κι εγώ της προσκολλήσεως, ως κλασικό computer freak. Συζητήσαμε, αναλύσαμε, συγκρίναμε δυνατότητες, το σηκώσαμε να το ζυγίσουμε στο χέρι μας (πώς είναι κάτι τύποι που για να πάρουν αυτοκίνητο, κλωτσάνε τα λάστιχα;) Μετά τον ξαναφήσαμε στη θέση του, χαρήκαμε εγκαρδίως και φύγαμε. Όοοοοχι, κανείς δεν αγόρασε τίποτα!

Μετά πήγα στο μαγαζί κινητής τηλεφωνίας. Ούτε να μπεις μέσα δεν μπορούσες. Αλαλιασμένοι υπάλληλοι- ένας για δέκα παράφρονες που κραδαίνανε από τρία κινητά έκαστος και ρωτάγανε, ρωτάγανε, ρωτάγανε. Βλέπανε, συγκρίνανε, βάζανε γυαλί να διαβάσουνε τι καπνό φουμάρει το κάθε κινητό, τι megapixel έχει για να βγάλουν την πεθερά φωτογραφία με φόντο τη χασαποταβέρνα, τι μνήμη έχει: γιατί άμα το κινητό σου σού βγει ξεχασιάρικο, δουλειά δεν κάνεις. Κι επειδή όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη, μπήκα κι εγώ στο τζέρτζελο. Φιλίες πιάσαμε, κινητά περάσαμε από 40 κόσκινα, έβγαζε ο ένας κι έδειχνε το δικό του στον άλλο, σαν τους επιδειξίες, ωραιότατα περάσαμε και φύγαμε. Όοοοοοχι, δεν αγόρασε κανένας τίποτα!

ΜΕΤΑ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ. Εδώ ποτέ δεν χαζεύω- διότι φύσει και θέσει τα σούπερ μάρκετ τα βαριέμαι αφόρητα. Κι επειδή δεν ξέρω πού πάν΄ τα τέσσερα (μη σου πω τα πέντε), ρωτάω έναν υπάλληλο. Μου λέει «τρίτο διάδρομο δεξιά, πίσω από τα χαρτιά υγείας», στρίβω στην ΕΒΓΑ δεξιά, βρίσκω αυτό που θέλω. Και ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πάρει καλαθάκι!

Πού πας, ρε Καραμήτρο, με καλαθάκι αδειανό και στην καρδιά θλιμμένο; Ξαναγυρίζω την αφετηρία- σαν τη «Μονόπολη» ένα πράμα-, παίρνω καλαθάκι, ξαναχάνω διάδρομο. Ξαναπέφτω στον ίδιο υπάλληλο, αλλά ντρέπομαι φριχτά να τον ξαναρωτήσω. Ψάχνω έναν πιο φρέσκο, πιο ανυποψίαστο για να μην καταλάβει τι σούργελο είμαι, ρημαδοπαίρνω τι είναι να ρημαδοπάρω. Κατευθύνομαι προς ταμείο μεριά, με έναν κόμπο στο στομάχι: Σάββατο μεσημέρι στα ταμεία των σούπερ μάρκετ γίνεται η καταστροφή της Σμύρνης ΚΑΙ η σφαγή της Χίου στη συσκευασία του ενός. Πλησιάζω, «τυχερή είμαι» σκέφτομαι, «έπεσα στο ταμείο εξπρές» και κατσικώνομαι στη θέση μου.

Μπροστά μου 2-3 πελάτες με τα καλαθάκια τα τσουρούτικα. Μέσα κάνα δυο κουραδίτσες έκαστος. Ένα μαρούλι, ένα σαπούνι, ένας γαύρος. Κοιτάζω στο δεξί ταμείο… Η ίδια εικόνα. Κοιτάζω στο αριστερό… η ολόιδια. Τι διάολο, μόνο ταμεία εξπρές έχει το μαγαζί αυτό;

Όοοοοχι, δεν ήταν τα ταμεία εξπρές. Οι πελάτες ήταν χωρίς μία στην τσέπη. Τσίμα τσίμα τα παίρνανε όλα. Αν μπορούσαν να κόψουν το αγγούρι στη μέση, ευχαρίστως θα το κάνανε. Πού οι παλιές, χρυσές εποχές που βλαστήμαγες τον μπροστινό σου που έβγαζε τα τέρατα από την καροτσάρα. Περασμένα μεγαλεία. Τώρα για 15 ευρώ δίνανε κάρτα οι άνθρωποι.

Βγήκα έξω, ακούμπησα τα σακουλάκια μου και κάθησα λίγο να ξεκουραστώ. Παρατηρούσα τα μιλιούνια να πηγαινοέρχονται. Να χαζεύουν βιτρίνες. Να δείχνουν ο ένας στον άλλον τσαντούλες, έπιπλα μπαμπού και γόβες, δω δεκάποντες. Να σχολιάζουν αν θα τους χτυπήσει στη φτέρνα. Να διαφωνούν για το χρώμα.

Να κάνουν το εμπόρευμα φύλλο και φτερό. Και μετά να φεύγουν. Χωρίς να έχουν ψωνίσει τίποτα. Κόσμος πήγαινε κι ερχόταν κι άντε ο ένας στους δέκα να κρατούσε μια σακουλίτσα τόση δα, με κάνα κλάμερ για τα μαλλιά.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΓΕΛΑΣΤΟΙ, σφιγμένα χείλη, ένταση στα μάτια! Γλώσσα του σώματος που ουρλιάζει «βοήθεια» και δεν το ξέρει. Άντρες αμίλητοι, γυναίκες μουτρωμένες. Ζευγάρια να καβγαδίζουν του σκοτωμού για το απολύτως τίποτα. Μανάδες σε υστερία να σέρνουν μωρά που πλαντάζουν από το κλάμα. Ένας να ουρλιάζει στο κινητό μόνος του. Πουθενά χαμόγελα, πουθενά χαρά, πουθενά σακούλες και πακέτα. Γκρίνια, μίρλα, τσίτα κι ένα νευρικό σύστημα εκτοξευμένο στη στρατόσφαιρα. Βγήκαν απ΄ το σπίτι τους μόνο και μόνο για να βγουν. Πήγαν στο εμπορικό μόνο και μόνο για να πάνε. Μόνο και μόνο για να πουν ότι κάτι έκαναν, ότι κάπως κορόιδεψαν την καθημερινότητά τους, ότι κάπως ξεφύγανε από τη ρουτίνα. Αλλά άμα δεν έχεις φύλλο, η τσόχα δεν σε θέλει. Κι αυτός ο λαός φύλλο δεν έχει. Μη σου πω δεν έχει και τσόχα!

Και πάει… Κι έρχεται…

Σε έναν εορταστικό, καταστόλιστο τεράστιο χώρο! Που- αν ξέρεις να τον ακούσεις, αν μπορείς να τον αφουγκραστείς- θα διαπιστώσεις πως έχει κι αυτός τη δική του φωνή. Και σε όσους διαθέτουν αυξημένη την αίσθηση της ακοής- τους ψιθυρίζει επίμονα:

«Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω!»