Νέοι Δίσκοι

Με τη σκόνη της ερήμου
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Όσο και να προσπαθείς να σπρώξεις τη σκόνη κάτω από το χαλί, πάντα κάποιο χνουδάκι θα βγαίνει στην άκρη και θα σε προδίδει. Ο τόπος θέλει καθάρισμα γερό, έναν δυνατό αέρα να φυσήξει, βοριά αναζωογονητικό, να πάρει σκουπίδια, βρωμιές, κολλημένα μυαλά, αγκυλωμένες ιδέες, σκουριές, αράχνες και αηδίες που μας μοστράρουν όλο και περισσότερο σαν εξυπνάδες πρώτης. Ας μείνει η μυρωδιά του Νοτιά- για να καταλάβετε πως έχω κολλήσει πάλι με τους Calexico- το καλύτερο συγκρότημα στον πλανήτη Γη.

Για άλλους πλανήτες δεν ξέρω. Εδώ όμως που παίζει τώρα το «Carried to Dust», το έκτο των Calexico, το Σύμπαν ηρεμεί από εκείνη τη γλυκιά σιγουριά ότι η εικόνα μπορεί να γίνει όμορφη, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω. Είναι όπως τα έλεγε ο John Convertino πολύ καιρό πριν σε μια συνέντευξη, κοιτώντας από ψηλά την Αθήνα που άρχισε να φαίνεται γεμάτη κάκτους, δίνες, άμμο και σκόνη όσο έπιανε το μάτι. Μετά άρχισε να μιλάει ο Joey (Βurns)- μια από εκείνες τις ημέρες που μιλάει πολύ- και δεν χρειάζονταν πολλά για να δεις πως το ταξίδι των Calexico από την Τουσόν ήταν μόνο στην αρχή του.

Κατά βάθος μια μυστήρια μπάντα. Οι δυο τους στο κέντρο, οι βασικοί παίκτες, γύρω και οι καλεσμένοι, όπως αυτή τη φορά (δικοί τους άνθρωποι πια οι Ιron & W ine). Τι συμβαίνει ακριβώς; Ποτέ ένα πράγμα. Τη μια είναι η κομπανία των Μαριάτσι με τις κιθάρες και τα πνευστά, την άλλη ένα πορσελάνινο ποπ συγκρότημα, μετά μια ambient country μπάντα με τζαζ αναζητήσεις σε έναν δρόμο γεμάτο κάκτους, ερημωμένα βενζινάδικα, ξεχασμένα από τον Θεό μοτέλ και ιστορίες που πλάθονται σε τραγούδια, μικρά αριστουργήματα.

Ο Convertino χαϊδεύει τα ντραμς και ο Βurns γλιστράει με την κιθάρα, χωρίς ποτέ να μένουν για πολύ εκεί που τους ακούς, αλλάζουν τόπους συνεχώς, σύνορα με διαφορετικά διαβατήρια. Στα ισπανικά, στα αγγλικά, ή στη μουσική- spaghetti western – γλώσσα του Μορικόνε, που την ξέρουν άλλωστε καλά. Το πρώτο κομμάτι, «Victor Jara΄s Ηands», αναφέρεται στον Χιλιανό ήρωα- ποιητή, σκηνοθέτη, μουσικό και ακτιβιστή- που δολοφονήθηκε. Πικρό αλλά πλούσιο τραγούδι. Πιο κάτω ακούγονται ήχοι και καμπανάκια από την Ανατολήχωρίς να φεύγει το αυτί από τη Δύση-, τα ντραμς δίνουν τόνο για τη μελωδία και την ποπ πολυχρωμία, αμέσως μετά στο «Writer΄s Μinor Ηoliday». Κι έτσι παίζουν με το μυστήριο και το οικείο. Με την καθημερινότητα του αλλόκοτου- ενώ την ίδια στιγμή παραμένουν η ιδανική μπάντα για να περάσεις το βράδυ.

LΙΝΚ:

http://mariamarkouli.blogspot.com

Αlt. country, νέας εσοδείας

● Α λα ελληνικά: οι Εarthbound που έχουν επιστρέψει με το καινούργιο τους «La Guerra Final».

● Α λα ελληνικά επίσης, οι Dustbowl με ολοκαίνουργιο το «Τroublebound & Lonesome» και το μοναχικό τρένο που ακούγεται να έρχεται φουλαριστό.

● Ryan Αdams & the Cardinals με φρέσκο υλικό στο «Cardinology» (εγγυημένα από τα «εργοστάσια» της Lost Ηighway).

● Τo καινούργιο βίντεο από το νέο επίσης «Sex & Gasoline» του Rodney Crowell (http://www.

youtube. com/watch? v=RVl-e-eΚo4Α).

● Τρία τραγούδια από το «ΟΗ» (κι αυτό καινούργιο των Lambchop): τα «Slipped Dissolved and Loosed», «Sharing a Gibson with Μartin Luther Κing Jr» και «Ι ΄m Τhinking of a Νumber (Βetween 1 and 2)». Ο Κερτ Γουόγκνερ και η κομπανία του έχουν έμπνευση.


Μέλι και λεμόνι…

«Αν οι ευχές ήταν άλογα, θα είχα ράντσο» τραγουδάει η Lucinda Williams και σηκώνει ακόμη περισσότερη σκόνη, με το στυλ που έχει να μεταφέρει κάντρι, ροκ και μπλουζ από τα κλειστά τους κυκλώματα σε ανεκτίμητα, ανοικτά πεδίατραγούδια τόσο εύστοχα γλυκόπικρα που δεν μπορείς να τα παλέψεις. Είναι μια από τις καλύτερες στιγμές της, καθώς κατεβαίνει χωρίς φόβο στα πιο σκοτεινά και βγαίνει στην επιφάνεια σαν να έχει κάνει ντους στις φωταψίες. Εκτός των άλλων έχει μαζί τους Βuik 6, τους μουσικούς της, ενώ εκείνη στο «Little Ηoney» (Lost Ηighway) στύβει λεμόνια, ρίχνει μέσα το χιούμορ της και κερνάει χυμό χωρίς συντηρητικά. Αληθινά ωραία πράγματα. Κι εκεί (στο «Jailhouse tears») που πιάνει και ο Κοστέλο το μικρόφωνο, όλα τα λεφτά.

Toν David Vandervelde θα τον εκτιμήσουν εκείνοι που δεν περιμένουν τη ΝΜΕ να τους πει τι πρέπει να ακούνε, γιατί ο νέος έχει μουσική φλέβα από κληρονομιές της alt country, τις ρουστίκ ρίζες του Νιλ Γιανγκ και την αίσθηση του μακρινού ταξιδιού που δεν βάζει σκοπό πουθενά συγκεκριμένα να φτάσει. Οι άλλοι ας μην προσπαθήσουν. Το «Waiting For Sunrise» (Ηitch Ηyke) βρίσκει παραλήπτες στους πιο τολμηρούς ακροατές, που δεν ψήνονται με τα μπλα μπλα, αλλά ακούνε τα τραγούδια. «California Βreezes» τραγουδάει κι έχει μόνιμα εγκατασταθεί στο Νάσβιλ, που είναι πόλη μουσική.


… και ακραία φαινόμενα

Άλλο ένα πολύ καλό άλμπουμ, έτσι όπως συμβαίνει τέτοιο καιρό, να μην ξέρεις τι να πρωτοακούσεις: ο Αmos Lee, που άνοιγε συναυλίες του Ντίλαν, έχει προσκομίσει νεώτερα, με τις μπαταρίες του γεμάτες από καλή φολκ, τζαζ και μπλουζ, έτσι που ενώ νομίζεις ότι ακούς μια σιγανή, ασθμαίνουσα μπαλάντα, να ξεσπάει μια καταιγίδα από ακραία μουσικά φαινόμενα. Στο «Last Days Αt Τhe Lodge», τα «Listen», «Street Corner Ρreacher» και το δίλεπτο «Βaby Ι Want Υou» χτυπάνε το καμπανάκι. Σκέτη περιπέτεια εσωτερικής δράσης. Υπάρχει κι εδώ η αίσθηση του τόπου, όπως όλα τα CD σήμερα.