ΔΡΟΜΟΙ

Οι γραφειοκράτες…
… της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απηύθυναν μια επείγουσα έκκληση. Θα αφήσουμε τον αναγνώστη να την αξιολογήσει.

«Η κρίση…
… του χρηματοπιστωτικού τομέα: πρόκληση για την εκδήλωση ενδιαφέροντος. Τα τρέχοντα προβλήματα στις χρηματοπιστωτικές αγορές καθιστούν αναγκαία μια ταχεία και αποτελεσματική δράση εκ μέρους των Κοινοτήτων σε διάφορους χώρους: νομοθετικό και ρυθμιστικό έργο, επιτήρηση, καθορισμός πολιτικών και εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού. Η Επιτροπή χρειάζεται ως εκ τούτου να ενισχύσει προσωρινά τις ομάδες της στις διάφορες γενικές διευθύνσεις που χειρίζονται χρηματοπιστωτικά θέματα. Συγκεκριμένα, οι γενικές διευθύνσεις ΕCFΙΝ, ΜΑRΚΤ και CΟΜΡ ζητούν συνεργάτες (υπαλλήλους, προσωρινούς αντιπροσώπους, συμβασιούχους ή αποσπασμένους στις εθνικές αντιπροσωπείες) από αυτούς που είναι σήμερα διαπιστευμένοι σε άλλες υπηρεσίες της Επιτροπής, οι οποίοι θα ενδιαφέρονταν να εργαστούν προσωρινά σε μία από αυτές τις τρεις γενικές διευθύνσεις. Η προθεσμία για την υποβολή υποψηφιοτήτων λήγει την 24η Νοεμβρίου 2008».

Ούτε μια εβδομάδα…
… περιθώριο γι΄ αυτούς που θα ενδιαφέρονταν να απαντήσουν στην πρόσκληση. Αυτό είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σχολιάζει η εφημερίδα «Λιμπερασιόν» όπου διαβάσαμε την είδηση. Και προδίδει τον πανικό του ισχυρότερου οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει το μονοπώλιο της πρωτοβουλίας. Βέβαια, αυτός ο πανικός δεν είναι ανεξήγητος, αν λάβουμε υπόψη πόσο πολύ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε υποτιμήσει τις εξελίξεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα τα τελευταία χρόνια. Η τραπεζική κρίση την αιφνιδίασε. Και δεν διαθέτει σήμερα πρόχειρο κανένα καθοδηγητικό κείμενο από εκείνα τα οποία συνήθως διοχετεύει στους διάφορους κοινοτικούς οργανισμούς.

Η Επιτροπή…
… όμως, ίσως να έχει άδικο που εμμένει στην πρόσληψη προσωπικού μόνο από το εσωτερικό των υπηρεσιών της. Υπάρχουν μπόλικοι άνεργοι στις ευρωπαϊκές και τις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές που γνωρίζουν καλά τους μηχανισμούς της κρίσης. Μάλιστα, μια που της μόδας είναι σήμερα οι πυρομανείς πυροσβέστες, θα προτείναμε τον Αμερικανό Μάικλ Λιούις, που γράφει για την κρίση του 1989 στις ΗΠΑ: «Μέχρι σήμερα παραμένει μυστήριο για μένα η προθυμία της Γουόλ Στριτ να με πληρώνει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να δίνω επενδυτικές συμβουλές σε πολύ μεγαλύτερούς μου. Ήμουν 24 ετών, χωρίς καμιά ιδιαίτερη πείρα ή ενδιαφέρον, και με έβαζαν να μαντεύω ποιες μετοχές θα ανεβούν και ποιες θα πέσουν. Δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Ποτέ δεν είχα μάθει λογιστική, ποτέ δεν είχα διευθύνει επιχείρηση, ποτέ δεν είχα δικά μου λεφτά στην άκρη για να τα διαχειριστώ. Έπεσα πάνω σε μια δουλειά που μου προσέφερε η επενδυτική τράπεζα Σόλομον Μπράδερς το 1985 και τρία χρόνια αργότερα έφυγα πολύ πιο πλούσιος. Όλα αυτά μου φαίνονταν εξωφρενικά. Κι αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που γύρισα τις πλάτες μου σε τόσο χρήμα. Είχα καταλάβει πως αυτό δεν θα κρατούσε πολύ. Και πως αργά ή γρήγορα, κάποιος θα με έδειχνε με το δάχτυλο, εμένα κι άλλους σαν κι εμένα, και θα φώναζε: Είναι απατεώνες!…».