Ο χαμαιλέων των ήχων

Ένα πιανιστικό ταλέντο που από το 1962, όταν και πρωτοεμφανίστηκε στην τζαζ δισκογραφία μ΄ εκείνο το λικνιστικό funky «Watermelon Μan», έβαλε όχι τη σφραγίδα του αλλά τις σφραγίδες του σε ολόκληρο το στυλιστικό φάσμα της τζαζ συμβάλλοντας- όσο λίγοι- στην εξέλιξή (ή μήπως καλύτερα στη διεύρυνση) του.

Ουδέποτε κάποιος μπόρεσε να προβλέψει το επόμενο βήμα του Χέρμπι Χάνκοκ. Ουδέποτε κατάφερε κανείς να τον «ακινητοποιήσει» για να τον κατατάξει. Όταν εικοσάχρονος έφτασε στη Νέα Υόρκη όλοι εκτίμησαν αμέσως τις πιανιστικές του ποιότητες. Η θητεία του στην κλασική μουσική, η επιρροή του από τον Μπιλ Έβανς και τον Όσκαρ Πίτερσον είχαν ήδη οικοδομήσει την πιανιστική του ιδιομορφία.

Ο Χέρμπι Χάνκοκ έγινε περιζήτητος. Έκτοτε τα δάκτυλά του κύλησαν με εντυπωσιακή ταχύτητα από το ακουστικό πιάνο στο ηλεκτρικό ή και αντίθετα, αφήνοντας ανεξίτηλες τις πινελιές της τζαζ μέσα στο ροκ ή και το αντίθετο. Τέκνο κι αυτός του μεγάλου Μάιλς Ντέιβις έσπασε τα σύνορα των μουσικών ιδιωμάτων δραπετεύοντας πάντα εγκαίρως απ΄ ό,τι κινδύνευε να παγιωθεί.

«Αναζήτησα συνειδητά το μεγάλο ακροατήριο, προσπαθώντας όμως να μη χάσω την καλλιτεχνική μου ακεραιότητά. Προσπάθησα να φτιάξω μια σχέση με το μεγάλο κοινό γιατί με γοήτευε πολύ περισσότερο από τη μειοψηφία που ήδη με εκτιμούσε» έλεγε το ΄74 στο γαλλικό περιδικό «Jazz Ηot».

Ο Χέρμπι Χάνκοκ κέρδισε το μεγάλο του στοίχημα. Η τεράστια δισκογραφία του- προσωπική και μη- αποτελεί μια εξίσου τεράστια παλέτα τόσο ηχοχρωματική όσο και συνθετική. Ένας «χαμαιλέων» που ελίχθηκε από το hard bop στο funky sound και από το πανηλεκτρικό

ΙΝFΟ

Στις 25 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, τηλ. 210-
7282.000). Συμπράττουν: Τέρενς Μπλάντσαρντ, Τζέιμς Τζίνους, Λάιονελ Λουέκι, Γκρεγκουάρ Μαρέ, Σέντρικ Σκοτ. Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί.

jazz rock στο hip hop για να καταλήξει τα τελευταία χρόνια άλλοτε σε εκπληκτικά concept albums όπως το «Gershwin΄s World» του ΄98 και άλλοτε να περπατήσει στα χωράφια της τραγουδιστικής τέχνης συνοδεύοντας και συνταιριάζοντας τις πιο ετερόκλητες φωνές της ποπ τραγουδοποιίας όπως η Νόρα Τζόουνς, η Τζος Στόουν, η Τίνα Τέρνερ, ο Λέοναρντ Κοέν και βέβαια η Τζόνι Μίτσελ που είδε μερικά από τα τραγούδια της να μεταμορφώνονται μέσα από το κλαβιέ του Χέρμπι Χάνκοκ.

«Η φόρμα του τραγουδιού περιορίζει τους τρόπους να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα. Προτιμώ να αναζητώ μια οπτική γωνία και από αυτήν να εκκινώ για να δώσω φόρμα στη μουσική… Όσες φορές κι αν έπαιξα τραγούδια δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου τους στίχους» έλεγε ο Χάνκοκ πριν από έναν χρόνο στο γαλλικό περιοδικό «Jazzman».

Κι όμως, μερικούς μήνες αργότερα, ηχογράφησε τον τελευταίο του προσωπικό δίσκο αφιερωμένο στην τέχνη της Τζόνι Μίτσελ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντιό- ντουσαν δισκογραφικά.

Ο Χάνκοκ «άνοιξε» τα τραγούδια της Τζόνι Μίτσελ προσθέτοντας τα δικά του χρώματα κι εκείνη κατόρθωσε να τον κάνει… να ακούσει τους στίχους της! Το αποτέλεσμα ήταν το εξαιρετικό «River, Τhe Joni Letters» (2007).


Με μια ματιά

1940 Γεννιέται στο Σικάγο. 1951Ερμηνεύει Μότσαρτ με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου.

1961Φτάνει στη Νέα Υόρκη με παρότρυνση του τρομπετίστα Ντόναλντ Μπερντ.

1962 Κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ «Τaking Οff», για την Βlue Νote. Το «Watermelon Μan» γίνεται τεράστια επιτυχία.

1963 Τον καλεί ο Μάιλς Ντέιβις στο κουιντέτο του-μέχρι το ΄68, που αποχωρεί.

1968 Ηχογραφεί τα εκπληκτικά «Μaiden Voyage» και «Εmpyrean Ιsles» για την Βlue Νote.

1973 Δημιουργεί τους Ηeadhunters και το 1976 τους VSΟΡ.

1987 Όσκαρ μουσικής για την ταινία του Μπερτράν Ταβερνιέ «Round Μidnight».

1994 Το άλμπουμ «Dis is da drum», συνάντηση δυτικοαφρικάνικων ρυθμών και χιπ χοπ κι ένα χρόνο μετά τα «Νew Standards» και «1+1» (με τον σαξοφωνίστα Γουέιν Σόρτερ).

2005 Επανέρχεται με το πολυσυλλεκτικό τραγουδιστικό άλμπουμ «Ρossibilities» και το 2007 με το «River, Τhe Joni Letters».