Η κουλτούρα ανακάλυψε τα αρνιά

Αδύνατον να αποφύγω το μοιραίο ρητό:
παπαγαλάκια, νησιά, παπάδες και αρνάκια. Αντί για φεστιβάλ κινηματογράφου μπεεεεεε βελάζουν τα πρόβατα του απέραντου, πανάκριβου θεσσαλονικιώτικου κάμπου!

Αν το slide show του πρωτοεμφανιζόμενου Αλέξανδρου Αβρανά με τον συμβολικό τίτλο «Without» είναι το φετινό ρετιρέ του ελληνικού κινηματογράφου, τότε η πρέφα πάει σύννεφο στο «Κέντρο», τις επιτροπές και στις αιώνιες καφενόβιες νεοελληνικές στοές.

Μ΄ έναν λόγο without μυαλό, without προορισμό, without στόχο, without στοιχειώδη κατασκευαστικό ιστό και φυσικά without κοινό. Θα μου πείτε, φταίνε οι σκηνοθέτες. Θα σας πω κάτι που ακούγεται γενικόλογο αλλά αν το καλοσκεφτείτε είναι το πρόβλημα το αληθινό. Without κουλτούρα, ευρύτερη παιδεία και without περιβάλλον δημιουργικό, τι να σου κάνει ακόμα και ο ανήσυχος μοναχικός;

Για να καταλάβετε την κολοσσιαία απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα του Βουτα-πεδίου από το Καζαχστάν των απέραντων στεπών, ένα θα σας πω. Και θα το βρείτε μπροστά σας εντός των προσεχών μηνών. Όταν με το στόμα ανοικτό ο αμφιβληστροειδής σας θα βρεθεί σε ανελέητο οργασμό με τον αριστοτεχνικό και πολυβραβευμένο «Τulpan» του πρωτοεμφανιζόμενου Σεργκέι Ντβορτσεβόι.

Ένα απίστευτο ρεσιτάλ σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, ερμηνειών ερασιτεχνών στην πλειονότητά τους ηθοποιών, όπου κάτω από την μπαγκέτα αυτού του δαιμόνιου τύπου, παίζουν πρόβατα, αρνιά, αμμοθύελλες, σκόνη, πέτρες, ουρανός, σύννεφα, όλη η ανθρώπινη και νεκρή φύση. Πώς έγινε αυτό; Τρία χρόνια γυρισμάτων, όσο δηλαδή κάνουν όλες μαζί οι παραγωγές από συστάσεως Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Φανταστείτε πως για το γύρισμα μιας στιγμιαίας σκηνής όπου ένα αρνί πλησιάζει και γλείφει τον πρωταγωνιστή, απαιτήθηκαν τρεις μήνες με ελάχιστη διακοπή. Κόπος, μόχθος, ευαισθησία, μαστοριά, καρδιά και φυσικά στόχος συγκεκριμένος με καθαρό μυαλό. Άντε γεια! Έχουμε και λέμε λοιπόν με τα ονοματεπώνυμα των συντελεστών:

16.948 ήταν οι θεατές κατά τις δύο πρώτες ημέρες του 49ου Φεστιβάλ, έναντι 16.571 πέρυσι (αύξηση 2,27%)

Κώστας Κοντοβράκης: Νέος ο κόλαξ, προς όλες τις τοπικές Αρχές, ο τελετάρχης της έναρξης, το Νο 2 ή Νο 3 του Φεστιβάλ και υπεύθυνος του ελληνικού προγράμματος. Ο αθεόφοβος επί σαράντα και πλέον λεπτά στην εναρκτήρια τελετή αναμάσησε τουλάχιστον είκοσι φορές τη λέξη «ταξίδι» διαβάζοντας έκθεση ιδεών της Γ΄ Γυμνασίου. Και μετά σου λένε πως τα Νιάτα θα φέρουν τον αληθινό εκσυγχρονισμό! Μαργαρίτης Τζίμας (υπουργός Μακεδονίας- Θράκης): Με χαρά ανακοίνωσε πως από το ταμείο του υπουργείου εκταμιεύτηκαν 140.000 ευρώ για την παραγωγή τεσσάρων ταινιών. Δηλαδή από 35.000 εκάστη. Όσο κάνει το εσπρεσάκι του Εφραίμ παρέα με Αρσένιο, Πελέκη και Βουλγαράκη!

Γιώργος Χωραφάς (πρόεδρος του Φεστιβάλ): Άψογος, λιγομίλητος, σεμνός. Φανταστείτε πως τα δύο του παιδιά παρακολουθούν το πρόγραμμα των ταινιών με έξοδα του πατέρα τους, ο οποίος αρνήθηκε να περιληφθούν στον κορβανά της Φιλοξενίας του Φεστιβάλ. Μπράβο στον Χωραφά!

Ελένη Αλεξανδράκη (σκηνοθέτιδα της ιστορίας «Ο αρσιβαρίστας και ο Άγγελος»): Χάος απροσμέτρητο. Ούτε κατάλαβα γιατί το έκανε ούτε τι ήθελε να πει ούτε το στόρι μα ούτε τη λογική. Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα!

Αντώνης Καλογιάννης (πρωτοεμφανιζόμενος κοντά στα 40, της ταινίας «Προς το παρόν»): Όταν άρχισαν οι παπάδες να λένε «καλού κακού κάνε τον σταυρό σου γιατί μπορεί να υπάρχει Θεός», εγκατέλειψα. Για να λέμε του στραβού το δίκιο, το παλικάρι είναι σωστό. Δική του η κουτουράδα, δική του η ευθύνη, δικά του τα λεφτά!

Βασίλης Ντούρος (της ταινίας «Το βουνό μπροστά»): Ο μόνος από τους πρώτους τέσσερις με κάποια ιδέα, κάποιο σενάριο και συγκεκριμένο στόχο. Από εκεί και πέρα όλα σχεδόν κατεστραμμένα: ρυθμοί, ηθοποιοί, χώροι, φωτογραφία, τα πάντα!

Αλέξανδρος Αβρανάς (πρωτοεμφανιζόμενος του «Without», κοντά στα 30): Ατμοσφαιρική φωτογραφία, ανάποδα πλαναρίσματα, γοητευτικές φάτσες (Β. Ανδρέου και Εύη Σαουλίδου). Από εκεί και πέρα άφθονα τσιγάρα, ατελείωτες πόζες, απροσμέτρητος ναρκισσισμός, απέραντος φορμαλισμός. Ένα όμορφο τίποτα! Κατάληξη τουριστική και βουκολική: Η Αλεξανδράκη με τη Νίσυρο, ο Ντούρος με τα πρόβατα και την Ήπειρο και ο Καλογιάννης με τους παπάδες και την Κρήτη (αν δεν κάνω λάθος). Η βαριά κουλτούρα ανακάλυψε τα αρνιά και την «άλλη» Ελλάδα. Ποτέ δεν είναι αργά!


«Κολυμπάμε στην κρίση λόγω υπέρμετρης βλακείας»
Αποστολή: Παύλος Θ. Κάγιος

Η κοινωνική συνείδηση της Ευρώπης για τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων που είναι λιγότερο τυχεροί ονομάζεται Λικ και Ζαν Πιερ Νταρντέν. Είναι τα δύο αδέλφια της βραβευμένης στις Κάννες «Ροζέτας», που δεν διστάζουν να τα… ψέλνουν στους ισχυρούς και να κριτικάρουν τους ασθενέστερους!

«Ο άνθρωπος σε οριακές στιγμές και ανατρεπτικές αποφάσεις που ξαφνιάζουν και τον ίδιο- καθώς οι άνθρωποι είναι ικανοί για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο, χωρίς να το ξέρουνπροσείλκυε πάντα το ενδιαφέρον μας», έλεγε στη Θεσσαλονίκη ο Βέλγος Λικ Νταρντέν που τιμήθηκε μαζί με τον (απόντα)

αδελφό του Ζαν Πιέρ με τον Χρυσό Αλέξανδρο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

«Οι ήρωές μας βιώνουν την ένδεια, δεν έχουν λεφτά, είναι κυνηγημένοι από την εξουσία, με ταραγμένο προσωπικό κόσμο και κινούνται μέσα στις χώρες της τυχερής Ευρώπης που κολυμπάει στα σκ… της οικονομικής κρίσης λόγω υπέρμετρης βλακείας. Για εμάς το κυρίαρχο ζήτημα που τίθεται σήμερα είναι ηθικό:

Μοιράζεσαι ένα υλικό αγαθό με κάποιον που έχει ανάγκη ή το κρατάς εσύ για να σωθείς;», τόνισε.

Οι ταινίες τους, βραβευμένες στα Φεστιβάλ Καννών και Βενετίας είναι η πιο τρανή απόδειξη: «Το παιδί», «Ο γιος», «Ροζέτα» και τώρα η τελευταία τους, «Η σιωπή της Λόρνα», που τιμήθηκε με βραβείο σεναρίου στις Κάννεςθα βγει προσεχώς και στους ελληνικούς κινηματογράφουςκαι με το βραβείο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Δεν φοβάστε μη γίνετε ηθικολόγοι;

«Όταν ζεις σε τεντωμένο σχοινί, όταν δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, δεν υπάρχει περίπτωση να ηθικολογείς. Τέτοιοι είναι οι ήρωές μας που κουβαλούν τον ταραγμένο κόσμο τους. Είναι κοινωνικά θρίλερ οι ταινίες μας». Πώς μπορεί να αντιδράσει ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος στην κυριαρχία του αμερικανικού;

«Ο γαλλικός κινηματογράφος είναι ο μόνος που δεν έχει πρόβλημα. Αν θέλουμε να μην εξαφανιστεί ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος από τις αίθουσες και να μην παίζεται ως DVD, πρέπει να κάνουμε νέες αίθουσες που θα επιμένουν σε αυτές. Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος με μυαλό μπορεί να καλύψει το 20% των θεατών και να αντιπαλέψει την αμερικανική βιομηχανία που έχει αγοράσει τη συντριπτική πλειονότητα των αιθουσών».


Καρέ καρέ

Στο σόου της έναρξης του 49ου Φεστιβάλ το 90% των εικόνων για την ιστορία του σινεμά ήταν από τον αμερικανικό κινηματογράφο. Μόνο δυοτρία πλάνα από Ευρώπη και υπόλοιπο κόσμο. Ντροπή, η ιστορία της Έβδομης Τέχνης δεν γράφτηκε έτσι. Κι ύστερα χαρακτηρίζουμε το Φεστιβάλ «βήμα ανεξάρτητης δημιουργίας».

«Μελανή» σελίδα στην έναρξη οι μεγάλοι, φλύαροι και πολλοί λόγοι των επισήμων που αμέσως μετά έφυγανπού να κάτσουν σε ταινία!

Ουρές στα ταμεία και όρθιοι στις προβολές των ταινιών: «Βαλς με τον Μπασίρ» από το Ισραήλ, «Οριακή γραμμή» του Βάλτερ Σάλες, «Ο γιος» των αδελφών Νταρντέν, «Τα γυαλιά», από την Ιαπωνία, «Στάχτες του χρόνου» από το Χονγκ Κονγκ.