Χαλαρά…

Α ΠΑ ΠΑ ΠΑ ΜΟΥ! Δεν μπορώ άλλο στρες, από τη μύτη μου βγαίνει. Έχει γίνει το άγχος σαν καταρροή ένα πράμα. Ανοίγω την εφημερίδα και μου πέφτει η ψυχή στις πατούσες. Δεν μπορώ άλλη λαμογιά, ρε παιδί μου. Ποιος την έκανε; Πώς την έκανε; Πότε την έκανε; Ποιον έβαλε στο κόλπο; Ποιος τα πήρε; Ποιος τα έδωσε; Πότε αλλάξαν χέρια;

Να αλλάξουμε θέμα; Να πούμε κάνα ανέκδοτο να ξαλεγράρουμε κομμάτι;

«Η σκηνή εξελίσσεται στον Παράδεισο όπου ο Άγιος Πέτρος ελέγχει όλους όσοι θέλουν να μπουν μέσα.

Έτσι,λοιπόν,ρωτάει τον επόμενο (έναν ψηλόλιγνο Αφροαμερικάνο):

– Ποιος είσαι και τι έκανες στη Γη;

– Είμαι ο Μπαράκ Ομπάμα και ήμουνα ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ.

– Πλάκα μού κάνεις;;;!!!Μαύρος πρόεδρος στις ΗΠΑ;;;

– Ναι,σοβαρά μιλάω.

– Και πότε έγινε αυτό;

– Πριν από είκοσι λεπτά».

Αγχώθηκα, λέμε! Να πάρω βαθιές ανάσες; Να πάρω μαγνήσιο για το στρες; Να πάρω τα βουνά; Να πάρω ό,τι περίσσεψε; Δηλαδή το απολύτως τίποτα; Ανοίγω την τηλεόραση. Βλέπω στον Παπαδάκη ένα ζευγάρι φουκαράδων. Τους πήραν, λέει, το σπίτι γιατί χρώσταγαν 800 ευρώ για τέσσερα τζάμια. Δεν είχαν οι άνθρωποι να πληρώσουν τα τζάμια και βρέθηκαν ξεσπιτωμένοι. Πόσο πιο σουρεάλ μπορεί να γίνει αυτό το κράτος; Η επιστήμη, μαντάμ, σηκώνει τα χέρια ψηλά: Τώρα μόνο ο Ιονέσκο!

Οι τραπεζίτες γράφουν την κυβέρνηση εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Και τι κυβέρνηση!!! Με πυγμή, με τσαμπουκά! Τους κουνάει ένα τόσο δα μικρό, άθλιο, τσουρούτικο δαχτυλάκι κι αυτοί πια τι να σου πω! Ίδρωσε το αυτί τους! Κι έρχεται κι ο άλλος της ΔΕΗ να ανακοινώσει 35% αυξήσεις στα τιμολόγια. Ρε δεν πάει καλά ο κόσμος. Ένας πλανήτης στα Τάρταρα με την Οικονομία κι έρχεται ο μάνατζερ με το τέλειο τάιμινγκ να μας βάλει το φέσι της χαράς!

Να αλλάξουμε θέμα; Να πούμε κι άλλο ανέκδοτο; «Σε περίοδο εκλογών στην Αμερική,Ο Τζον ΜακΚέιν,θέλοντας να μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερες ψήφους,πηγαίνει για προεκλογική ομιλία σε έναν καταυλισμό Ινδιάνων.Κοντεύει πια να τελειώσει την ομιλία του και το πλήθος δείχνει όλο και περισσότερο ενθουσιασμένο:

– Χόγια!Χόγια!φωνάζουν οι Ινδιάνοι χτυπώντας με δύναμη τα πόδια τους στη γη.

– Θ΄ ανοίξουμε καινούργια σχολεία για τα παιδιά σας!λέει ο υποψήφιος.

– Χόγια!Χόγια!φωνάζουν από κάτω οι Ινδιάνοι. – Θα φτιάξουμε νοσοκομεία για δωρεάν περίθαλψη!

– Χόγια!Χόγια!φωνάζουν ακόμα πιο δυνατά οι Ινδιάνοι.

– Οι Ινδιάνοι θα έχουν ίσες ευκαιρίες με τους λευκούς!

– Χόγια!Χόγια!Χόγια!φωνάζουν ξετρελαμένοι πια οι Ινδιάνοι.

Μετά την ομιλία,ο αρχηγός των Ινδιάνωνξεναγεί τον ΜακΚέιν στην περιοχή:

– Τι είναι εκείνα τα κτίρια;ρωτάει κάποια στιγμή αυτός τον αρχηγό.

– Είναι βουστάσια.Εκτρέφουμε αγελάδες.

– Θαυμάσια!Μπορώ να τα δω από κοντά;

– Βέβαια.Μόνο να προσέχετε να μην πατήσετε τα χόγια!».

ΦΤΑΙΩ ΚΙ ΕΓΩ που κάθομαι και βλέπω ειδήσεις. Τέρμα, θα τις κόψω, θα το γυρίσω στις εναλλακτικές. Μια Τζούλια Αλεξανδράτου με σώζει μόνο. Αν βάλουνε και καμιά Ντούβλη στο πακέτο, τα πετάω τώρα τα αγχολυτικά!

Να αλλάξουμε θέμα; Να πούμε κάνα ανέκδοτο; «Ένας οδηγός στην Ουάσιγκτον βλέπει τρελό μποτιλιάρισμα στη λεωφόρο και κορνάρει εκνευρισμένος. Αμέσως κάποιος άλλος οδηγός τρέχει και του κάνει νόημα να κατεβάσει το τζάμι. Του λέει ταραγμένος:

– Μια ομάδα από τρομοκράτες έπιασε όμηρο τον Τζορτζ Ντάμπλουγιου Μπουςκαι ζητάει λύτρα 1 εκατομμύριο δολάρια,αλλιώς λένε ότι θα τον καταβρέξουνε με βενζίνη και θα του πετάξουνε ένα αναμμένο σπίρτο.Λοιπόν, καταλαβαίνετε ότι, μπροστά σ΄ αυτή την τραγική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί,ζητούμε από κάθε αυτοκίνητο να κάνει μια δωρεά.

Ο οδηγός ρωτάει:

– Και πόσα δίνει ο κόσμος;

– Γύρω στα 5 λίτρα!».

Για δες καιρό που διάλεξα ν΄ αλλάξω το μαλλί μου. Τι το ΄θελα και το σκούρυνα; Δεν το άφηνα ξανθωπό και χαρωπό να διασώσω την κοσμάρα μου; Σκούρα τα πράγματα, σκούρο και το μαλλί; Είναι τώρα καιρός για τέτοιες πρωτοβουλίες; Μα πόσο ηλίθια μπορεί να είμαι;

Να αλλάξουμε θέμα; Να πούμε κάνα ανέκδοτο; «Δύο οδοκαθαριστές μαζεύουν τα χαρτιά που υπάρχουν μπροστά στη Βουλή.Ξαφνικά φυσάει αέρας, σηκώνει ένα τσαλακωμένο χαρτί και το ρίχνει στο παράθυρο του Καραμανλή.

Έντρομος ο ένας από τους δύο οδοκαθαριστές, τρέχει μέσα στη Βουλή να προλάβει.O άλλος περιμένει με αγωνία.Ύστερα από λίγο ο πρώτος βγαίνει από τη Βουλή,με το κεφάλι κατεβασμένο και συνοφρυωμένος:

– Λοιπόν; Λοιπόν; Τι συνέβη; ρωτάει ο άλλος με ανυπομονησία.

– Δεν πρόλαβα, απαντάει ο πρώτος, το υπέγραψε!».

Κατάλαβες τώρα γιατί αγχώνομαι, χαρά μου;

Γιατί έχω την υποψία ότι σε αυτή τη χώρα όπου ζω, όλα όσα ζω, όλα όσα υφίσταμαι, οφείλονται σε μια κυβέρνηση που υπογράφει ό,τι πετάει κατά λάθος ένας οδοκαθαριστής!