Το Πνεύμα του Τόνου

Μάθημα
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Πριν από περίπου πενήντα χρόνια, φοιτητάκος αλλά και φανατικός θεατής των παραστάσεων του Κουν, παρ΄ όλο μαθητής του Ροντήρη, είχα απολαύσει στο μυθικό υπόγειο ένα ρεσιτάλ του Βασίλη Διαμαντόπουλου με τρία μονόπρακτα: Το «Αυτός και το παντελόνι του» τού Καμπανέλλη (γραμμένο για τον μεγάλο πρωταγωνιστή), το «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα» του Πιραντέλο και το αριστουργηματικό «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» του Τσέχωφ. Μια υποκριτική μυσταγωγία, μια μεγάλη στιγμή της νεοελληνικής υποκριτικής. Μαθητής τότε του Κουν και του Διαμαντόπουλου ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο οποίος αργότερα συγκρότησε με τον Διαμαντόπουλο το «Σατιρικό Θέατρο» (θυμίζω την επιτυχία τους στα χρόνια της χούντας «Ω, τι κόσμος μπαμπά»), ασχολήθηκε με το δικό του υποκριτικό στίγμα με μερικούς από τους μονολόγους αυτούς. Και τώρα σ΄ ένα έξοχο, σπουδαίο, κτήμα πολύτιμο, CD της σειράς «Λόγου Χάριν» ( πρόσφατα μας χάρισαν αναγνώσεις ποιημάτων από τον Μοσχίδη), αφιερωμένο στον αείμνηστο Διαμαντόπουλο, ο Μιχαλακόπουλος αποδίδει τα τρία αυτά διαμάντια του θεατρικού λόγου με το δικό του ύφος και την υποκριτική του ευφορία που αγγίζει τα όρια της μουσικής. Για τον άνθρωπο που χαράζει αυτές τις γραμμές, αυτή η πνευματική αλληλεγγύη που τείνει στις μέρες μας να γίνει σπάνια για να μην πω δακτυλοδεικτούμενη έχει, εκτός από καλλιτεχνική αξία, ηθικό μήνυμα. Όταν άκαπνα παιδάρια, μειράκια τηλεοπτικής παραγωγής, δίκην κοτόπουλων ορνιθοτροφείου, φτύνουν πάνω στους παλιούς δασκάλους, θεωρούν ξεπερασμένους τους Ροντήρηδες, τους Κουν, τους Σολομούς, τους Κατσέληδες, τους Κατράκηδες και τους Μινωτήδες, ακόμη και τους Χολ και τους Στάιν και τους Ντάριο Φο, πράξη σαν αυτή του Μιχαλακόπουλου είναι μια γενναιόδωρη προσφορά στην ιστορία του θεάτρου, στην υποκριτική παράδοση και στη συνέχεια. Το ρεσιτάλ του Μιχαλακόπουλου είναι μάθημα υποκριτικής, ύφους, ήθους και αλληλεγγύης στη βαθύρριζη ιστορία της συντεχνίας του σανιδιού.