Ιστορία με πενιές και δάκρυα

Η «Όμορφη νύχτα», το νέο λογοτεχνικό εγχείρημα του φιλολόγου, μουσικού και λογοτέχνη Θωμά Κοροβίνη ιστοριογραφεί μουσικές νύχτες και ζωές της Θεσσαλονίκης
Τέλος εποχής; Σημασία έχει ότι οι μουσικές νύχτες της Θεσσαλονίκης την εικοσαετία 1985-2005 δεν ήταν απλώς «όμορφες». Ήταν και διηγήσιμες. Αυτή τη διήγηση αναλαμβάνει ο Θωμάς Κοροβίνης, και στις 300 και πλέον σελίδες τής «Όμορφης νύχτας» του.

Αφετηρία του η «Όμορφη νύχτα», ένα μικρό ταβερνείο- ξενυχτάδικο στην οδό Παπάφη της Τούμπας, που εδώ λειτουργεί ως «άλλοθι» τίτλου για όλες τις μουσικές νύχτες της Θεσσαλονίκης. «Εκείνη τη νύχτα, το Δεκέμβρη του 1987, πες ότι είμαι ανόητο θύμα δεισιδαιμονίας, μου καρφώθηκε από νωρίς στον νου η σαγηνευτική και συνάμα σκοτεινή, η ένθεη φράση του Παπαδιαμάντη απ΄ τον “Ξεπεσμένο δερβίση” του, “ήτο πεπρωμένη νυξ”. “Λες, να ζήσουμε καμιά πεπρωμένη νύχτα;” αναρωτιόμουν κρυφά, να ξεδιπλωθούν μνήμες και αισθήσεις, να παρελάσουν άνθρωποι – μύθοι για τους επήλυδες επισκέπτες της “ερωτικής Θεσσαλονίκης”, μουσικοί, ερμηνευτές, λογοτέχνες, ποιητές, περιθωριακοί, δημοσιογράφοι, θαμώνες και εμπλεκόμενοι, ερωτικά συναπαντήματα του πάθους, της νύχτας- ποτέ της μέρας». Πρόσωπα που έγαψαν τη μουσική ιστορία της Θεσσαλονίκης παρελαύνουν και μπερδεύονται γλυκά στις σελίδες: Η ρεμπέτισσα Λιλή, ο Σωκράτης, ο Καμπουρέλος, το θρυλικό υπόγειο «Μινουί», ο Χρήστος Μητρέτζης, η Αγγελική Λεμονή, η Ελενίτσα Τσαλιγοπούλου, η Φιλιώ Καζάρα, το «Μπαλκονάκι», το «Αντ΄ αυτού», η Σεβάς Χανούμ και η συναυλία της στη Νομική το 1984, η Πόλυ Πάνου, η ταβέρνα «Δόμνα» στα Κάστρα, ο Χουλιάρας, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Γιώργος Ιωάννου, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Τζότζος και το ταβερνείο του στην Άνω Πόλη, ο Σωκράτης Μάλαμας, η Φλέρυ Νταντωνάκη, η Μελίνα Κανατά (Κανά) και η αδελφή της Λιζέτα Καλημέρη, η Βούλα Σαββίδη.

«Στο μεταξύ είχαν λείψει αρκετοί από τους παλιούς μερακλήδες. Άλλοι αποδήμησαν εις Κύριον, άλλους τους κατάπιε η καργιόλα του γάμου, άλλοι δανείστηκαν ξένα χούγια κι άλλοι αλλάξανε χωριό» γράφει.

Και πλάθει τους δικούς του νόμους για το ταβερνάκι της Θεσσαλονίκης: «Μη με στήσεις απέναντι στους τοίχους της ταβέρνας. Ή μη μου βάλεις τηλεόραση, έσβησα. Image.ashx?c=9050649&r=0&p=0&t=0&q=100&v=1&s=1 ΙΝFΟ Η χρονογραφίαμυθιστόρημα για τα 20 χρόνια λαϊκού τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη (1985-2005) «Όμορφη νύχτα» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άγρα. Την παρουσιάζουν αύριο στις 19.30

στον «Ιανό» (Σταδίου 24) οι Θοδωρής Γκόνης, Οδυσσέας Ιωάννου, Λιζέτα Καλημέρη, Δημήτρης Κοντογιάννης.

Έστω και χαμηλά, διακριτικά, δεν τη θέλω. Μη μου πετάξεις ελαφρολαϊκό με Μαρινέλλες και Πλούταρχους ή κομμάτια απ΄ το λεγόμενο έντεχνο, έφυγα. Η ταβέρνα θέλει ρεμπέτικο ή ακόμη καλύτερα καζαντζιδικού τύπου σπαραγμό. Όχι, δεν θα τους αφήσουμε τους αβασάνιστους να γκρεμίσουν τους πιο λάβρους τόπους του νυχτερινού συμποσιασμού των ανθρώπων».


«Ο γάμος είναι για τις γυναίκες»

Ο Θωμάς Κοροβίνης καταγράφει και περιστατικά με τον ποιητή και λάτρη του ρεμπέτικου Νίκο Χριστιανόπουλο. Σε ένα απ΄ αυτά θυμάται: «Η μανούλα μου πήρε το θάρρος και στρεφόμενη στον Χριστιανόπουλο, που τον γνώριζε βέβαια από παλιά, του λέει:

“Κύριε Ντίνο, θέλω να σας παρακαλέσω κάτι. Αχ, πώς να σας το πω! Εσείς είστε λογικός άνθρωπος και το παιδί μου σας ακούει. Δεν του λέτε να παντρευτεί;”. Τότε γυρίζει ο Ντίνος και της απαντάει:

“Ακούστε, κυρία Παρασκευούλα μου, ο γάμος είναι για τις γυναίκες. Αφήστε το παιδί ήσυχο”. Για χρόνια με ρωτούσε τι ήθελε ο κύριος Ντίνος να πει “Εκείνος ξέρει”, της απαντούσα».


Το τραγούδι της Λιλής

Στην ανθρωπογεωγραφία της «Όμορφης νύχτας» ο Θωμάς Κοροβίνης θυμάται την τελευταία θρυλική ρεμπέτισσα Λιλή ή Ζαχαρένια Βαλαβάνη, που είχε τελευταία στέκι της το υπόγειο «Μινουί» και πέθανε μόνη και ξεχασμένη: «Τη Λιλή τη θάψαμε χειμώνα του ΄99. Ήταν εκεί στο ξόδι της Λιλής τα παιδιά απ΄ το «Μινουί».

Ήταν τραγουδιστές και μουσικοί από άλλα μπουζουξήδικα της παλιάς εποχής. Ήτανε κι ο Μητσιάς. Ήταν πολλοί δημοσιογράφοι που κρατούσαν χρόνια πελάτες της.

Ήταν ο Δημήτρης ο Κωνσταντινίδης, ο άντρας της Μαριώς, που της φώναξε «γεια σου Λιλή, λεβεντιά», κι έπιασε το τραγούδι το αγαπημένο της, του Μητσάκη, για ν΄ ακολουθήσουμε κι οι άλλοι: «Σαν την πεταλούδα φτερουγίζεις,/ γύρω γύρω στη φωτιά γυρίζεις,/ πρόσεχε μην κάψεις τα φτερά σου/ και θα κλαις και συ τη συμφορά σου».