Ανθρώπινα σφάγια στην Κρεαταγορά

Τι κοινό έχει ένα ζευγάρι ηθοποιών από την παράσταση «Ο κύριος Επισκοπάκης», που φωτογραφίζονται ημίγυμνοι σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για παράνομα ζευγάρια, με τις χορεύτριες που ετοιμάζονται για μία παράσταση στριπτίζ και με τα μέλη της ομάδας χορού της Σοφίας Σπυράτου που κάνουν τα σώματά τους κομμάτια σάρκας μπροστά στον φακό του Τάσσου Βρεττού; «Το γυμνό σώμα είναι μάλλον η καλλιτεχνική εμμονή μου. Όλες οι ιδέες με τις οποιες έχω πειραματιστεί γυρίζουν γύρω από το σώμα. Τελευταία μου ψύχωση είναι τα παρασκήνια σε μαγαζιά με χορεύτριες στριπτίζ και η εγκατάσταση σωμάτων σαν σφάγια στην Κεντρική Αγορά», λέει ο φωτογράφος, αναφερόμενος στις αναζητήσεις του.

Ξεκίνησε να φωτογραφίζει τον ωραίο πλαστό κόσμο των μοντέλων και της μόδας για γυναικεία και εβδομαδιαία περιοδικά. Πέρασε στη δισκογραφία και έφτιαξε περιβάλλον στους δίσκους των ονομάτων της ελληνικής μουσικής. Ως έμπειρος επαγγελματίας, ανήκει στους φωτογράφους που παίζουν με την έννοια του γκλάμουρ ή της πρόκλησης. «Στα 25 χρόνια που εξασκώ το επάγγελμα θα τρελαινόμουν αν έμενα μόνο σε αυτή τη διάσταση. Να ωραιοποιώ δηλαδή την πραγματικότητα μέσα από τις φωτογραφίες μου. Το να ψάχνομαι και να πειραματίζομαι σε προσωπικό επίπεδο, είναι σαν να αλλάζω δέρμα. Μου είναι απαραίτητο γιατί με βοηθάει να αναζητώ και να δημιουργώ μία καινούργια οπτική γλώσσα».

Οπτική γλώσσα για τον Βρεττό είναι να μπουκάρει σε ξενοδοχεία ΧΧL για ρεπεράζ στα δωμάτια με την κιτς διακόσμηση. Για να βάζει τον Στέλιο Μάινα, τον Κώστα Καζανά και τη Στέλλα Σπερελάκη σε ρόλους παράνομων ζευγαριών ή έστω ερωτευμένων ανθρώπων που συνευρίσκονται μέσα σε ιδιόμορφα σκηνικά. «Αυτό το υλικό συνοδεύει το πρόγραμμα της παράστασης “Ο κύριος Επισκοπάκης” που παρουσιάζεται στον Χώρο 104. Όμως τα τελευταία χρόνια αυτό που χαρακτηρίζει το ψάξιμό μου είναι οι φωτογραφίες στα παρασκήνια των στριπτιζάδικων».

Εκεί, στο υπογάστριο του κόσμου της νύχτας, ο Τάσσος Βρεττός λέει ότι ανακαλύπτει μια μυσταγωγία. Κυκλοφορεί ανάμεσα στα κορίτσια, τα παρατηρεί την ώρα που ετοιμάζονται, βάφονται, στολίζουν κάποια σημεία του σώματός τους. Όμως ο φακός δεν ενοχλεί, δεν στοχεύει για να αποκαλύψει. «Νιώθω σαν ένας επισκέπτης σε ιερό άβατο. Η οφθαλμολαγνεία, εκεί πίσω στα παρασκήνια, έχει μία τελετουργία. Υπάρχουν κώδικες που ακολουθείς αν θέλεις να σε εμπιστευθούν οι διοργανωτές των παραστάσεων και οι πρωταγωνίστριες». «Είναι χορεύτριες, επαγγελματίες. Ξέρουν ότι αυτό που κάνουν είναι δουλειά και την κάνουν όσο καλύτερα μπορούν. Θυμάμαι ότι η Νικόλ, μία χορεύτρια από την Ουκρανία, ήταν εκπληκτική. Ενώ μία άλλη, Ελληνίδα, ήταν πιο άχαρη. Σε αυτά τα θεάματα βλέπω ότι ο ερωτισμός του σώματος είναι επιθετικός.

Η σεξουαλικότητα υπάρχει. Όπως πάντα υπήρχε. Το DΝΑ της αλλάζει», λέει και υποστηρίζει ότι δεν έχει χαθεί ο ερωτισμός. «Όμως όλη αυτή η υπερπροσφορά και η απελευθέρωση των φαντασιώσεων χαλάει τη μαγεία της εικόνας».

ΙΝFΟ

Η εγκατάσταση και το έργο «Ιερό Σφαγείο» θα παρουσιαστούν 22, 23, 29 και 30 Νοεμβρίου στον χώρο της Κεντρικής Κρεαταγοράς (Αθηνάς).

«Γροθιά στο στομάχι»

Από τα πάρτι των στρίπερ, στροφή σε μία εγκεφαλική προσέγγιση του σώματος. Η συνεργασία του φωτογράφου με τη χορογράφο Σοφία Σπυράτου και την ομάδα της για την παράσταση της «Ηλέκτρας» έβγαλε μία σκληρή, προκλητική σειρά φωτογραφιών.

Πρόκειται για μία σύνθεση φωτογραφημένων σωμάτων και μελών εμπνευσμένη από τον χώρο της Κεντρικής Κρεαταγοράς. Οι φωτογραφίες αυτές θα είναι το σκηνικό του έργου «Ιερό Σφαγείο» που θα παρουσιάσουν οι χορευτές της ομάδας σε αυτόν τον ασυνήθιστο για καλλιτεχνικούς σκοπούς χώρο. Ο Τάσσος Βρεττός φαντάστηκε ότι στην οδό Αθηνάς η μυρωδιά από τα σφάγια, το ανθρωποβουητό των περαστικών και η ψυχρότητα των λευκών πάγκων θα έφτιαχναν το ιδανικό σκηνικό για μία εγκατάσταση-σοκ. «Μέσα στις βιτρίνες, εκεί όπου μπαίνουν τα σφάγια, τοποθετούνται αριστερά και δεξιά 30 φωτογραφίες ανθρώπινων σωμάτων σε διαφορετικές διαστάσεις, κρεμασμένες από τα τσιγκέλια. Ομολογώ ότι όταν είδα τη σύνθεση τρόμαξα. Ήταν η γροθιά που ήθελα να δώσω ή να έχω φάει στο στομάχι, για να ξυπνήσω».