«ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑΜΠΟΥ»

Το ερώτημα είναι αν η αφύπνιση της σεξουαλικότητας, βασικό θέμα του έργου, είναι λιγότερο οδυνηρή σήμερα.

«Είναι πολύ χειρότερα, ίσως. Δεν έχουν αλλάξει πολλά. Ούτε στο εκπαιδευτικό σύστημα που είναι στον τομέα αυτό τυφλό ούτε στους γονείς που έχουν τις ίδιες ενοχές. Τα παιδιά όλα τα μαθαίνουν από το Ίντερνετ, αλλά χωρίς “σειρά”», κατά τον Θάνο Τοκάκη. «Το Διαδίκτυο σου επιτρέπει να καταλάβεις τα “τεχνικά ζητήματα” πιο εύκολα, αλλά η επαφή με το ίδιο μας το σώμα και με τον άλλο είναι εξ ίσου οδυνηρή», τον συμπληρώνει η Άλκηστις Πουλοπούλου.

«Περάσαμε από την εποχή της μη πληροφόρησης στο εντελώς άλλο άκρο:

μια σεξουαλική υπερπληροφόρηση για τα παιδιά μέσα από το Διαδίκτυο προτού συνειδητοποιήσουν κάποια πράγματα τα ίδια. Περάσαμε δηλαδή στην παραπληροφόρηση», ενισχύει την άποψή της ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης. Και ο Όμηρος Πουλάκης προσθέτει:

«Πέρα από την υπερπληροφόρηση της εποχής μας, την ευκολία πρόσβασης στην πληροφορία και την ελευθεριότητα, στις σχέσεις υπάρχει ένας τεράστιος συντηρητισμός». «Στα θέματα αυτά οι κοινωνίες δεν έχουν εξελιχθεί ιδιαίτερα», συμφωνεί η Ιωάννα Παππά. «Υπάρχουν ακόμα τα ίδια ταμπού που υπήρχαν όταν γράφτηκε το έργο. Το φυσικό πάντα αλλοιώνεται από την κυρίαρχη ιδεολογία περί ηθικής». «Δεν ξέρω κανένα παιδί που να μην ξέρει τα πάντα, αλλά έχει χαθεί ο ρομαντισμός», βάζει την πινελιά του ο Μίλτος Σωτηριάδης. Και ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος: «Δεν υπάρχει τόση συσσωρευμένη ενοχή και τόσος σκοταδισμός όπως τότε.

Όλα είναι πιο εύκολα μέσα από το Ίντερνετ, αλλά εν τέλει αυτό μπορεί να είναι και πιο ζημιογόνο».