Ο «Φυράκης» και η αιρετική Επιθεώρηση Τέχνης

Το όραμα της παιδευτικής βελτίωσης της κοινής γνώμης, και μάλιστα του στερημένου, λιανοπαίδευτου αριστερού κοινού, οδηγεί τον Πορφύρη αμέσως μετά την αποφυλάκισή του στην τακτική συνεργασία του με την Αυγή (1953 κ.ε.): τακτικός αρθρογράφος, βιβλιοκριτικός, υπεύθυνος των πολιτιστικών σελίδων, προσφέρει αφειδώς τον χρόνο και τις γνώσεις του στην πνευματική αναπτέρωση του αριστερού λόγου· ο «Φυράκης», όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά οι σύντροφοί του, είναι από τους πρώτους που θα βάλουν πλάτη λίγο αργότερα (1954-55) για να στηθεί η «αιρετική» Επιθεώρηση Τέχνης : ανήκει στην πρώτη συντακτική- ιδρυτική ομάδαμολονότι μεγαλύτερος στην ηλικία από τους τολμηρούς νεανίες που αναλαμβάνουν το εγχείρημα της ανανέωσης του πολιτιστικού σχεδιασμού της Αριστεράς, συμμερίζεται τον ενθουσιασμό τους, λειτουργεί πυροσβεστικά μεταξύ Κόμματος και συντακτικής επιτροπής, γίνεται μάλιστα αρχισυντάκτης του περιοδικού και τιμονεύει με την πηγαία ευγένεια, τη μετριοπάθεια, το ήθος που τον διακρίνουν, ακόμη και στις διαφωνίες του. Γνωρίζουμε από την πρόσφατη αναψηλάφηση της «υπόθεσης Γκράνιν» (1959) και το ρήγμα που προκάλεσε στο εσωτερικό του περιοδικού, ότι ο Πορφύρης προάσπισε τις «αναθεωρητικές» θέσεις του Κουλουφάκου, συγκρούστηκε με την κομματική αδράνεια, τη λογοκριτική παρέμβαση και στενοκεφαλιά· το έκανε επίσης κρίνοντας π.χ.

αυστηρά και επανειλημμένα την άμουση Ποιητική Ανθολογία των Αυγέρη- Παπαϊωάννου, δείγμα μιας παλαιοκομματικής, παρωχημένης αισθητικής- άλλωστε, σε όλα του τα γραπτά είναι κυρίαρχος ο διαλλακτικός, αντιδεσποτικός τόνος, η διάθεση της ανοχής και της δημοκρατικής ισηγορίας.