Η Άλλη Αμερική των διανοουμένων

Σταματώ εδώ για να επιτρέψω στους θεατές που θα επιλέξουν να το γλεντήσουν με το καταιγιστικό χιούμορ του Μάμετ, χωρίς διαμεσολάβηση. Η αμερικανική θεατρική παράδοση έχει μεγάλη και γόνιμη ιστορία στην πολιτική σάτιρα, όπως και ο αμερικανικός κινηματογράφος και η τηλεόραση. Είναι η Άλλη Αμερική των διανοουμένων με τα αριστερά σύνδρομα που καλλιέργησε με ιδιάζοντα τρόπο την κριτική των θεσμών, των αξιών και των ιδεολογημάτων του αμερικανικού ονείρου.

Εξάλλου η αμερικανική πολιτική κονίστρα, κυρίως στους θεσμούς που αναφέρονται στην επιλογή των υποψήφιων κυβερνητών, γερουσιαστών, βουλευτών και προέδρων δίνει πλούσιο υλικό και για τη φάρσα και για τη σάτιρα και τον πολιτικό λίβελλο και τον σαρκασμό.

Αυτές τις τελευταίες εβδομάδες ζήσαμε να δούμε σκηνές απείρου κάλλους και από τους δύο υποψηφίους και τα επιτελεία τους. Ευτελείς μεθόδους, συκοφαντίες, υπόγειες αμφισβητήσεις, υπονομεύσεις αλλά και γλοιώδεις κολακείες του λαού. Η πολιτική διαπάλη, η ανταλλαγή προγραμματικών θέσεων εντάσσονται μέσα στη λογική του μαζικού και συχνά του κιτς τηλεοπτικού θεάματος. Εδώ, θα μου πείτε, είδαμε ως σόου τον πόλεμο και στη Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και στον Κόλπο. Επιστρατεύονται ακόμη και οι τεχνικές των τηλεοπτικών κωμικών σίριαλ όπου ακούγονται μαγνητοφωνημένα γέλια, ζητωκραυγές και γιουχαΐσματα.

Μαζορέτες, ταχυδακτυλουργοί και σπόνσορες. Διαβάζω πως τα ποσά που συγκέντρωσε ο Ομπάμα από το Διαδίκτυο, από τις προσφορές απλών πολιτών, εταιρειών και συλλόγων, φτάνουν να χορτάσει για πολλά χρόνια ο πεινασμένος λαός της χώρας καταγωγής του, Κένυας.

Μια τέτοια λοιπόν πανήγυρις δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους Αμερικανούς συγγραφείς και τώρα τον Μάμετ, έστω και αν πίσω από την καρικατούρα του πρωταγωνιστή του δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην ανακαλύψει κανείς τη βλακώδη, συνεχώς διαπορούσα και «φευγάτη» περσόνα του απερχόμενου προέδρου Μπους.