Ας είμαστε συγκρατημένοι

Η σχεδόν μεσσιανική υποδοχή του Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι απαραιτήτως θετικός οιωνός: ο ηγέτης μιας υπερδύναμης που έχει, εκτός από την τεχνολογική, στρατιωτική, πολιτική κ.λπ. δύναμη και την αίσθηση πως είναι γενικά αποδεκτός, δεν ξέρω πόσο και ώς πού μπορεί να κρατήσει την ψυχραιμία του.

Η Αμερική άλλαξε- έστω και σε συμβολικό, μιντιακό επίπεδο, όμως κι αυτό το επίπεδο είναι μια πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι θα αλλάξει και το διεθνές προσκήνιο;

Μπορεί, ενδέχεται, μακάρι, θα το δούμε. Ας είμαστε συγκρατημένοι.

Ο Ομπάμα μάς φαίνεται πιο «εύκολος» και σίγουρα πιο «γλυκός» από τον κύριο Μπους. Σίγουρα πιο «δικός μας» από τον κύριο ΜακΚέιν. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το γλυκό χαμόγελο του κυρίου Κλίντον δεν τον εμπόδισε να διατάξει τον βομβαρδισμό ευρωπαϊκού εδάφους, για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1999, στη Γιουγκοσλαβία και η ανάσα που πήρε η ψυχροπολεμική ανθρωπότητα με την εκλογή του Κέννεντυ οδήγησε στην κήρυξη του πολέμου στο Βιετνάμ. Όσο για τα δικά μας, ας θυμηθούμε πως το 1967 πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Δημοκρατικός Λίντον Τζόνσον και το 1974 ο υπερσυντηρητικός, για τα τότε γούστα μας, Ρεπουμπλικανός Ρίτσαρντ Νίξον με υπουργό Εξωτερικών τον Κίσινγκερ.

Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν πρόκειται να πάψει να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ΗΠΑ εν ονόματι κάποιων συμφερόντων της ανθρωπότητας η οποία, ούτως ή άλλως, είναι ανύπαρκτο πολιτικό μέγεθος. Θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς το αντίθετο.

Εκείνο όμως που αντιθέτως δικαιούται ο οποιοσδήποτε να περιμένει είναι το συμβολικό βάρος της πολιτικής «αλλαγής» να μην προεξοφληθεί από την ευφορία της γενικής αποδοχής. Να δώσει το στίγμα μιας αλλαγής νοοτροπίας, που για τον πολιτισμό του 21ου αιώνα είναι θέμα ζωής ή θανάτου.