Αναγνώστη, μη βαράς!

Το βιβλίο θα μπορούσε επίσης να λέγεται «Μυθιστόρημα στον καιρό της ειρωνείας». Η συγγραφέας αποφεύγει την αναμέτρηση με την κλασική αλλά όχι και με τη σύγχρονη λογοτεχνία. Και αυτό το κάνει όχι μόνο μέσω των όποιων δοκιμιακών χαρακτηριστικών του, αλλά ιδίως μέσω του τρόπου με τον οποίο βάζει τον αναγνώστη μέσα στη λογοτεχνική κουζίνα της.

Αναρωτιέται φωναχτά για όλα: από το πώς πρέπει να λέγονται οι πρωταγωνιστές μέχρι το πώς πρέπει να συνεχιστεί η πλοκή σε ένα κομβικό σημείο και ποιες εναλλακτικές λύσεις έχει.

«Αχ, αναγνώστη, μη βαράς!», λέει απολογούμενη στον «προοδευτικό αναγνώστη» όταν διαφαίνεται επιστροφή της Μέλπως στην οικογενειακή εστία και τάξη. Λέει ακόμη και γιατί αποφεύγει να βάλει πολιτικό και κοινωνικό φόντο στην ιστορία της, ενώ σχολιάζει και το γεγονός ότι «στην πατρίδα μας Ελλάδα ουδέποτε θεωρήθηκε ο έρωτας θέμα για σοβαρούς ανθρώπους». Κάνει εν τέλει αυτό που λέει ο δάσκαλος ήρωάς της στη φοιτητριούλα: «Δεν είναι άσχημο να προσπερνάμε κάποια στάδια και να φτάνουμε ταχύτερα στην ήδη κατακτημένη γνώση, και κυρίως στον σύγχρονο προβληματισμό».