«Πρέπει να δούμε το σκοτάδι»

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί τη φανερή και «υπόγεια» βία, στο έργο του Γιάννη Μαυριτσάκη «Wolfgang» που ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο
Όλο και συχνότερα η τέχνη καταφεύγει στην ωμή πραγματικότητα, αντλώντας από αυτή έμπνευση και θέματα. Διόλου συμπτωματικά, οι σύγχρονοι συσχετισμοί αναφέρονται ευθέως στη βία, σε όλες της τις εκφάνσεις. Το καινούργιο έργο του ηθοποιού και συγγραφέα Γιάννη Μαυριτσάκη «Wolfgang», που ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο, βάζει επιτακτικά το ίδιο ζήτημα. Μιλώντας για τη βία, αναζητάει τις πηγές της. Ένα σκοτεινό έργο έρωτα και μοναξιάς, βίας και αλληλεξάρτησης, που σκηνοθετεί η νεαρή Κατερίνα Ευαγγελάτου.

«Η ιστορία του “Wolfgang” έδωσε στον Γιάννη Μαυριτσάκη την έμπνευση και το υλικό για να γράψει το δικό του έργο», εξηγεί στα «ΝΕΑ» η Κατερίνα Ευαγγελάτου. «Βασίζεται σε ένα αληθινό περιστατικό, την περιπέτεια της Αυστριακής κοπέλας που έμεινε φυλακισμένη του απαγωγέα της για οκτώ χρόνια. Ο

ΙΝFΟ

Πρεμιέρα αύριο στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας- Σκηνή Β΄ (Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ. 210-3455.020). Η παράσταση είναι ακατάλληλη για παιδιά έως 15 ετών.

Βόλφγκανγκ απήγαγε το κορίτσι όταν ήταν 10 ετών στον δρόμο για το σχολείο και το φυλάκισε σ΄ ένα υπόγειο κελί κάτω από το σπίτι του. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που έβλεπε στα τρυφερά της χρόνια, ώς την ενηλικίωση. Μεταξύ τους αναπτύχθηκε μια παράξενη σχέση αλληλεξάρτησης, το λεγόμενο “σύνδρομο της Στοκχόλμης”. Το 2006, η κοπέλα βρήκε μια ευκαιρία, πήδησε τον φράχτη και το ΄σκασε. Ένα πλάσμα τρομοκρατημένο, που όμως δεν μίλησε ποτέ για τη σχέση τους, αν και γενικά υπήρχαν περίεργες φήμες και σημάδια ότι μπορούσε να αποδράσει νωρίτερα και δεν το έκανε».

Αυτά ως προς το πραγματικό γεγονός. «Αλλά το έργο δεν είναι μια περιπτωσιολογία ενός τρελού, ο οποίος κλείνει μια μικρή σε ένα υπόγειο», συνεχίζει η νεαρή σκηνοθέτιδα. «Είναι πιο αρχετυπικό, γιατί έχει να κάνει με την αιώνια ανάγκη του αρσενικού σε σχέση με τη γυναίκα- αμόλυντη, προφυλαγμένη, με απόλυτο έλεγχο στο σώμα αλλά και στο μυαλό της. Επομένως δεν έχουμε να κάνουμε με μια ντοκιμαντερίστικη καταγραφή γεγονότων, αλλά με την ψυχολογία των ηρώων. Είναι ένα έργο με έντονο μεταφυσικό στοιχείο, καθώς το φάντασμα του πατέρα του ήρωα τον καθοδηγεί. Οι ανεκπλήρωτες σχέσεις με άλλα πρόσωπα, η βία που επιβάλλεται με όλους τους τρόπους είναι ένας ακόμα πυρήνας. Υπάρχει όλη η παλέτα της βίας. Σωματική, με σοκαριστικές, γυμνές σκηνές, αλλά και ψυχολογική, με σκηνές ζήλειας, γκρίνιας, ρουτίνας, που θυμίζουν ζευγάρι στην παρακμή του. Δεν είναι θρίλερ, αν και έχει τα στοιχεία και το σασπένς του είδους, αλλά κάτι πιο βαθύ. Η παράσταση προσπαθεί να δει την άλλη πλευρά του “εγκληματία”, την πολύ βεβαρημένη από το οικογενειακό του παρελθόν».

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, κόρη του Σπύρου και της Λήδας Τασοπούλου, που ξεκίνησε για ηθοποιός και κατέληξε στη σκηνοθεσία, έχει δώσει δείγματα γραφής, με τρία «σκοτεινά» έργα. Το πρωτόλειο «Ου λείψει το όνομα κυρίου του θεού σου επί ματαίω» στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, την άκρως σκληρή και ακατάλληλη «Πλαστελίνη» του Βασίλι Σίγκαρεφ, επίσης στο Εθνικό Θέατρο, και την «Ερωτευμένη νεκρή» του Τεοφίλ Γκοτιέ στο «Αμφι-Θέατρο». Τέταρτη σκηνοθεσία σε ένα επίσης «ακατάλληλο» έργο. Μήπως το «Wolfgang» δείχνει την εμμονή της για σκοτεινά και βίαια θέματα;

«Το έργο το διάλεξα ανάμεσα σε πάρα πολλά και σε συνεννόηση με το Εθνικό Θέατρο, το οποίο είχε την κατεύθυνση να ανέβει ελληνικό έργο», απαντά. «Ήταν, θα ΄λεγα, κοινή απόφαση. Όμως, δεν μπορείς να κάνεις παραστάσεις για θέματα που δεν σε απασχολούν. Ξεκινώντας από το θέμα του έργου, αναλύοντάς το και κάνοντάς το παράσταση, εστιάζω στη “σκοτεινή” πλευρά της ζωής. Γενικά δεν λέω ότι δεν υπάρχει φως. Αλλά για να ασχοληθείς με το φως πρέπει να δεις το σκοτάδι».


Η αθέατη βία γύρω μας

«Βλέπω τους νέους ανθρώπους πολύ θλιμμένους, να δίνουν απελπισμένες μάχες, ή πολύ οργισμένους, να τρυπάνε το σώμα τους», λέει η Κατερίνα Ευαγγελάτου. «Η εποχή μας είναι άρρηκτα δεμένη με τη βία, που δεν είναι προφανής όπως ήταν παλιά, όπου μπορούσες εύκολα να την ορίσεις.

Σήμερα υπάρχει μια “υπόγεια” βία, που εισχωρεί παντού.

Είναι μια αθέατη βία, ψυχολογική, οικονομική, κοινωνική που προκαλεί αδικίες. Όταν δεν υπάρχουν λεφτά στην παιδεία, όταν δουλεύεις και αμείβεσαι με 300 ευρώ, όταν η Πολιτεία σε υποτιμά και σε υποβιβάζει, δεν ζεις αργοπεθαίνοντας σε συνθήκες βίας; Γενιές και γενιές καταπίεσης που ούτε ξέρουμε από πού ακριβώς προήλθε και πώς θα την ξετινάξουμε από πάνω μας».